EP.787 รวยเพราะปั่นสามล้อ

ผู้ส่งเคสเป็นลูกคนหนึ่ง ที่ติดตามรายการ โรงเรียนอนุบาลฝันในฝัน ของคุณครูไม่ใหญ่ ผ่านทางจานดาวเทียม แม้ว่าผู้ส่งเคสจะอยู่ไกลถึงประเทศนอร์เวย์ ในขั้วโลกเหนือ แต่เมื่อจูนคลื่นก็สามารถรับชมช่อง DMC ได้ทันที ผู้ส่งเคสเล่าว่า บ้านเดิมอยู่ใกล้ ๆ วัดพระธรรมกายแค่คลอง 3 ปทุมธานีเท่านั้นเอง ผู้ส่งเคสมีความประทับใจในช่อง DMC มาก ทั้งภาพและเสียงที่ให้คุณค่ามหาศาล ทำให้มีพลังใจ มีความสุขใจ ได้ฟังธรรมะใหม่ ๆ มีภูมิปัญญาและความคิดดี ๆ มากมาย รู้สึกผูกพันมากกว่าสิ่งใด

เรื่องราวเริ่มต้นที่คุณพ่อคุณแม่ของผู้ส่งเคสที่จังหวัดร้อยเอ็ด หลังจากแต่งงานกันก็ได้ย้ายไปทำมาหากินที่เวียงจันทน์ ประเทศลาว คุณพ่อได้ยึดอาชีพสารถีปั่นรถสามล้อรับจ้างเป็นหลัก ส่วนคุณแม่ก็อยู่บ้านเลี้ยงลูก ท่านทั้งสองอยู่ในลาวประมาณ 10 กว่าปี จนเกิดสงคราม จึงได้อพยพครอบครัวข้ามแม่น้ำโขงกลับมาอยู่ฝั่งไทย ไม่ได้หนีภัยสงครามอย่างเดียว แต่มาสร้างฐานะใหม่ ปลูกบ้านใหม่ ซื้อไร่นาได้ถึง 100 ไร่ จนกลายเป็นเศรษฐีใหม่

ผู้ส่งเคสเป็นลูกคนที่ 5 มีพี่สาว 3 คน และน้องชาย 1 คน สมัยเด็ก ครอบครัวมีฐานะพอใช้ ไม่ลำบาก ทุกคนอยู่กันอย่างมีความสุข ผู้ส่งเคสเองมีความสุขมาก ชอบนั่งเล่นพลอยสีต่าง ๆ ส่วนน้องชายซึ่งเป็นลูกชายคนเดียว อยากได้อะไรก็ได้หมด

เหตุการณ์สำคัญเกิดขึ้นเมื่อผู้ส่งเคสอายุประมาณ 3 ขวบกว่า คืนนั้นเป็นคืนเดือนมืด ขณะที่ทุกคนกำลังหลับอยู่ดี ๆ ประมาณตีหนึ่ง มีชายแปลกหน้าสองคนใส่หมวกโม่งคลุมศีรษะบุกเข้ามาบนบ้าน คนหนึ่งใช้ปืนจี้คุณพ่อและสั่งทุกคนว่าอย่าขยับ อย่าส่งเสียงดัง ไม่เช่นนั้นจะถูกฆ่า เด็ก ๆ ในมุ้งข้าง ๆ ต่างตกตะลึงและมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ส่วนชายอีกคนก็รื้อค้นสมบัติที่ซ่อนไว้จนเกลี้ยงบ้าน แล้วก็หลบหนีไป

หลังถูกปล้น คุณพ่อเสียใจมากและเริ่มหันไปพึ่งสุรา ครอบครัวที่เคยอบอุ่นก็เปลี่ยนเป็นอบอ้าวทันที คุณพ่อกลายเป็นคนชอบดื่ม ชอบเที่ยว หนักเข้าก็พาผู้หญิงมานอนในบ้าน ต่อมาก็มีเพื่อนมาชวนไปเล่นการพนัน วันแล้วคืนเล่าก็มีคนมาทวงหนี้ ขู่ว่าจะฆ่าถ้าไม่คืนเงิน คุณพ่อตัดสินใจแบ่งขายที่นาไปใช้หนี้และเข็ดหลาบ เลิกเล่นการพนันได้ระยะหนึ่ง

แต่พอเพื่อนมาชวนอีก ท่านก็กลับไปเล่นอีก ที่ดินก็ถูกแบ่งขายไปเรื่อย ๆ จนแทบสิ้นเนื้อประดาตัว ชาวบ้านเริ่มซุบซิบนินทาจนคุณพ่อทนฟังไม่ไหว รู้สึกอับอาย จึงตัดสินใจย้ายครอบครัวจากร้อยเอ็ดมาอยู่จังหวัดสมุทรปราการ ท่านเริ่มต้นชีวิตใหม่ ปั่นรถสามล้อรับจ้างอีกครั้ง ท่านปั่นสามล้อจนกลายเป็นเจ้าของสามล้อที่ให้คนเช่า ทำให้มีเงินเก็บ หมดหนี้หมดสิน และนำเงินไปซื้อที่นาบ้านเกิดคืนได้อีกครั้ง รวยได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง

บั้นปลายชีวิต คุณพ่อป่วยด้วยโรคหอบหืดและโรคตับแข็ง ก่อนเสียชีวิต ท่านหายใจหอบมาก พยาบาลสอดสายยางทางปากเพื่อช่วยให้หายใจสะดวก แต่คุณพ่อรู้สึกแสบเจ็บปวดทนไม่ไหว จึงดึงสายยางออกเอง พยาบาลก็ช่วยกันสอดใหม่และผูกมือคุณพ่อไว้ข้างเตียงทั้งสองข้าง ท่านบอกญาติ ๆ ว่า ถ้าอยากจะให้พ่อตายก็ดึง [สายยาง] ออกเลยนะ ลูก ๆ เชื่อฟัง ไม่กล้าทำอะไร คุณพ่อน้ำตาไหล พูดอะไรไม่ได้ ในที่สุดท่านก็ขาดใจตาย คุณหมอระบุว่าหัวใจวาย สิริอายุได้ 71 ปี

ส่วนคุณแม่ เป็นลูกสาวคนโต ช่วยพ่อแม่ดูแลน้อง ๆ ทุกคน คุณแม่ยึดอาชีพค้าขายปลาที่ตลาด มีทั้งปลาสด ปลาตาย และปลาตากแห้ง ลูกค้าบางคนชอบปลาเป็นก็สั่งให้คุณแม่ฆ่า คุณแม่ก็จะใช้มีดโต้ทุบลงบนหัวปลา 2-3 ครั้ง ท่านค้าขายปลาแบบนี้อยู่เกือบ 20 ปี โดยไม่รู้ไม่เข้าใจเรื่องบาปบุญ กลับดีใจมากถ้ามีลูกค้ามาซื้อเยอะ ๆ ผู้ส่งเคสอยากให้แม่เปลี่ยนไปขายผักผลไม้แทน เพื่อจะได้ไม่ต้องฆ่าปลาเป็น

คุณแม่เลิกอาชีพนี้ตอนอายุได้ 60 ปี ท่านก็เริ่มป่วย มีโรคร้ายแรงแทรกซ้อนถึง 5 โรคพร้อมกัน คือ โลหิตจาง นิ่วในถุงน้ำดี น้ำท่วมปอด ตับแข็ง และโรคไตทำงานผิดปกติ ทำให้มีน้ำรั่วออกมานอกระบบย่อย ท้องป่องโต ต้องเจาะท้องเอาน้ำออกทุก 2 สัปดาห์

วันหนึ่ง มีคนมาบอกว่ามีหมอเก่งอยู่ที่บ้าน หายมาหลายรายแล้ว คุณพ่อซึ่งตอนนั้นยังมีชีวิตอยู่ ดีใจมากจึงเหมา รถยนต์พาคุณแม่ไปรักษา หมอคนนั้นใช้วิธีเจาะน้ำออกจากท้องแม่ด้วยเข็มรูใหญ่ทิ่มเข้าไป แล้วต่อสายยางขนาดเล็กให้น้ำไหลลงกระป๋องนมผงอลูมิเนียมเก่า ๆ ผู้ส่งเคสเห็นแล้วเศร้าใจ หมอยืนยันว่าไม่เป็นปัญหา รักษาแบบนี้มาหลายรายแล้ว หายแน่นอน น้ำที่ออกมาจากท้องแม่เป็นสีแดงปนเลือด ผู้ส่งเคสกลั้นสะอื้นในใจ ต้องถือกระป๋องไปเททิ้งถึง 2 ครั้ง น้ำออกเกือบ 3 ลิตร ทำให้ท้องแม่ยุบลงอย่างเห็นได้ชัด คุณพ่อไม่รู้เรื่อง รู้สึกพอใจ คิดว่าคุณแม่จะได้ไม่ต้องเจาะท้องบ่อย ๆ จึงพาร่างที่บอบช้ำกลับบ้าน แต่คุณแม่ไม่สามารถดื่มน้ำกินข้าวได้อีกเลย

ก่อนถึงวาระสุดท้าย คุณแม่มีอาการนอนดิ้นทุรนทุราย ร้องครางด้วยเสียงอันดัง พร้อมกับมีเลือดไหลซึมทางปาก ท่านอยู่กับเราได้อีก 2 วันก็จากไป สิริอายุได้ 63 ปี

ส่วนชีวิตของผู้ส่งเคส พบกับสามีทางอินเทอร์เน็ต โดยมีเพื่อนหญิงแนะนำให้หาแฟนทางนี้ ได้ติดต่อกับหนุ่มต่างชาติหลายคน บางคนขอแต่งงานเลย บางคนก็เฉย ๆ ผู้ส่งเคสสองจิตสองใจ กล้า ๆ กลัว ๆ ในที่สุดก็พบกับหนุ่มใหญ่ใจถึง อายุมากกว่าถึง 20 ปี ในช่วงนั้นคุณพ่อผู้ส่งเคสเพิ่งเสียชีวิตไป ผู้ส่งเคสจึงส่งอีเมลไปบอกเขาว่าพ่อจากไปแล้ว เขาแสดงความเสียใจมาก และตัดสินใจเดินทางมาในวันเกิดผู้ส่งเคส พร้อมกับหว่านคารมหวานว่า เธอช่างน่าสงสาร ไม่มีใครดูแล ผมคิดว่าผมสามารถดูแลเธอแทนคุณพ่อเธอได้

ผู้ส่งเคสจึงบอกไปว่า ถ้าฉันทดลองอยู่กับคุณแล้วอยู่ไม่ได้ เราเลิกกันนะ เขาบอกว่าได้ ระหว่างนั้นเขาก็ส่งเงินเข้าบัญชีผู้ส่งเคสทุกเดือน เดือนละ 10,000 บาท และเดินทางมาเที่ยวเมืองไทยปีละ 2 ครั้ง คบกันประมาณ 2 ปี ผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจแต่งงานกับเขา

ชีวิตหลังแต่งงานไม่เป็นไปอย่างที่คิดฝัน ต้องอดทนหลายเรื่อง ไม่ค่อยเข้าใจกันทั้งภาษาและวัฒนธรรม ลูกชายวัยรุ่นของสามีพักอยู่ด้วย ลูกชายคนนี้หวงพ่อมาก กลัวผู้ส่งเคสจะมาแย่งความรักจากพ่อเขาไป ผู้ส่งเคสทนไม่ไหวจึงขอแยกทางตามที่ตกลงกันไว้ก่อนแต่ง แต่เขาก็ผลัดไป บอกว่าจะทำยังไงก็ได้ แต่ขอเลื่อนไปก่อนอย่างไม่มีกำหนด ผู้ส่งเคสกลุ้มใจมาก จึงเดินทางกลับมาเยี่ยมเมืองไทย และโชคดีที่เมื่อกลับไปนอร์เวย์อีกครั้ง ลูกชายสามีได้ไปซื้ออพาร์ตเมนต์อยู่เองแล้ว จึงไม่ได้อยู่บ้านเดียวกันอีก

ประมาณปลายปี 2547 ผู้ส่งเคสได้รับข่าวว่าสัญญาณ DMC ถึงนอร์เวย์แล้ว จึงขออนุญาตสามีติดจาน เมื่อติดจานแล้วก็ติดใจ ดูรายการต่าง ๆ ควบคู่กับการทำหน้าที่แม่บ้าน สวดมนต์ทำวัตรเช้าเย็น นั่งหลับตาทำสมาธิ มีความสุขมาก ๆ ทั้งหมดอยู่ในสายตาของสามีที่คอยสังเกตการเปลี่ยนแปลง

วันหนึ่ง ผู้ส่งเคสได้ฟังที่คุณครูไม่ใหญ่บอกให้ลูก ๆ ทุกคน ที่แต่งงานแล้วอุปัฏฐากสามีดุจเทวดา ผู้ส่งเคสรู้สึกอาย แต่ก็ปฏิบัติตาม คุณครูไม่ใหญ่เสริมว่าให้ปฏิบัติแบบเทวดาชั้นสูง ๆ ผู้ส่งเคสได้ก้มกราบสามี และชวนให้มาทำใจหยุดใจนิ่งด้วยกัน บอกเขาว่า ดาร์ลิ่ง การทำใจหยุดใจนิ่งเนี่ยมันทำให้คนดูหน้าตาสดชื่น ยิ้มแย้มเบิกบาน หล่อขึ้น ชมไปเรื่อย ๆ เขาตอบว่า จริงเหรอ โอ้ ขอบคุณเธอมาก ๆ นะ หลังจากนั้น เขาก็อารมณ์ดี ยิ้มแย้มแจ่มใส และพยายามพูดภาษาดอกไม้กับผู้ส่งเคสเสมอ ตอนนี้ครอบครัวของผู้ส่งเคสมีความสุขแล้วจ้า