EP.723 เบื่อ ๆ อยาก ๆ

ผู้ส่งเคสเป็นลูกคนสุดท้องในจำนวนพี่น้อง 3 คน โดยมีพี่ชายคนโต พี่ชายคนรอง และตัวผู้ส่งเคสเอง. ครอบครัวของผู้ส่งเคสมีความผูกพันกับวัดพระธรรมกายมาตั้งแต่คุณพ่อเริ่มฟังรายการธรรมะและเดินทางมาวัดเป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2536 หลังจากที่คุณแม่เสียชีวิต. ผู้ส่งเคสเองเคยทำงานในกรมป่าไม้ที่สระบุรีและทำธุรกิจขายตรงควบคู่ไปด้วย. ผู้ส่งเคสต้องรับหน้าที่ดูแลพี่ชายคนโตที่ป่วยหนักและดูแลคุณปู่ที่ต้องนอนอยู่บนเก้าอี้ในช่วงท้ายของชีวิต. ปัจจุบันผู้ส่งเคสยังคงอยู่เป็นโสด.

เรื่องราวเริ่มต้นจากชีวิตของคุณปู่ของผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นคนกรุงเทพฯ โดยกำเนิดและมีอาชีพรับราชการตำรวจ. แม้มีเงินเดือนน้อย แต่คุณปู่ก็ชอบดื่มเหล้า เมื่อเมามักจะใช้ปืนไล่ยิงคุณย่า ทำให้คุณย่าต้องหลบซ่อนในที่ต่างๆ บางครั้งถึงกับต้องไปหลบอยู่ในส้วมที่เหม็นมาก. แต่ถึงอย่างนั้น คุณย่าก็ยังคงรักคุณปู่มาก ถึงขนาดถ้าวันไหนคุณปู่ไม่กลับบ้าน คุณย่าก็จะไปจุดธูปที่ศาลพระภูมิเพื่อขอให้คุณปู่กลับมา ไม่ว่าจะกลับมาด้วยอาการอย่างไรก็ตาม. หลังออกจากราชการตำรวจ คุณปู่เคยเป็นยามอยู่พักหนึ่ง. ตั้งแต่อายุ 80 กว่าปี คุณปู่ก็ใช้ชีวิตอยู่บนเก้าอี้เกือบตลอดเวลา ทั้งกลางวันและกลางคืน โดยชอบเปิดวิทยุฟังข่าวอาชญากรรม. ลูกหลานพยายามชวนให้ไปนอนบนที่นอน แต่คุณปู่ก็ไม่ค่อยยอมไป. บางครั้งคุณปู่คิดว่าลูกหลานเป็นผู้ร้าย และมีครั้งหนึ่งถึงกับใช้ท่าเฮดล็อค. คุณปู่มีอาการตัวแข็ง หลังตั้งฉาก ไม่สามารถขยับตัวได้ ต้องรับประทานอาหารและขับถ่ายบนเก้าอี้ แต่ท่านไม่แสดงอาการทรมาน. อาการนั่งนานทำให้เกิดแผลกดทับที่แก้มก้นทั้งสองข้าง ซึ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนต้องส่งโรงพยาบาลเพื่อผ่าตัด. คืนหลังผ่าตัด คุณปู่ก็เสียชีวิตลงเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว รวมอายุได้ 91 ปี.

ด้านคุณย่า เป็นแม่ค้าหาบเร่ ขายของตั้งแต่บางเขนถึงตลาดบางบัว ซึ่งเป็นระยะทางไกลมาก. ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ระเบิดถูกทิ้งลงมาเป็นระยะๆ คุณย่าบอกว่ากลัวอดมากกว่ากลัวตาย เพราะถูกคุณปู่ซ้อมอยู่ทุกวันเมื่อท่านเมา. เหตุการณ์หนึ่ง คุณย่าแวะขายขนมให้บ้านหลังหนึ่ง พอพ้นจากบ้านไปไม่นาน ลูกระเบิดก็ตกใส่บ้านหลังนั้นทันที ทำให้คนที่เพิ่งซื้อขนมไปเสียชีวิต คุณย่าหันกลับไปมองแล้วก็หักขนมไปขายต่อ รอดพ้นจากระเบิดมาได้. คุณย่าเสียชีวิตด้วยโรคชราเมื่ออายุ 88 ปี.

คุณพ่อของผู้ส่งเคส หลังเรียนจบได้เข้ารับราชการในกรมป่าไม้. ทำงานได้ไม่นานก็ถูกแกล้งจนต้องออกจากราชการ. เกือบหนึ่งปีต่อมาจึงกลับไปสมัครใหม่ที่เดิมและได้กลับเข้าไปทำงานในกรมป่าไม้เหมือนเดิม. วันหนึ่งคุณพ่อไปตีตราไม้ในป่าที่ชลบุรีและได้พบเด็กทารกแรกเกิด ซึ่งเป็นลูกของคนงานทำไม้ที่แม่เพิ่งเสียชีวิตหลังคลอด และพ่อเป็นคนขี้เมา. คุณพ่อยังเป็นโสด แต่เกิดความสงสารจึงรับเด็กมาเป็นบุตรบุญธรรมและฝากคุณย่าเลี้ยงดู. ต่อมา คุณพ่อไปทำงานที่โคราชและได้พบกับคุณแม่ในตลาด เป็นหญิงสาวสวยที่ทำให้คุณพ่อปิ๊งทันที. คุณพ่อเดินตามคุณแม่ไปจนถึงบ้าน และทราบว่าการจะจีบคุณแม่ต้องผ่านด่านคุณยายก่อน ถ้าคุณยายไม่ถูกใจก็จะใช้ไม้ขนไก่ปัดป้องไม่ให้หนุ่มๆ ได้คุยกับลูกสาว. คุณพ่อสอบผ่านด่านคุณยายได้ อาจเป็นเพราะกระแสใจที่มีคุณธรรมจากการรับบุตรบุญธรรมมาเลี้ยง. แม้การเดินทางระหว่างกรุงเทพฯ กับโคราชจะลำบากในสมัยนั้น คุณพ่อก็ยอมเดินทางไปกลับเป็นเวลาหลายปี ผ่านผู้หญิงอื่นมากมายแต่ไม่สนใจเลย เพราะในใจมีคุณแม่เพียงคนเดียว. จนคุณแม่ยอมใจและตกลงแต่งงานด้วย จากนั้นจึงย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ และมีลูกด้วยกัน 3 คน คือพี่ชายคนโต พี่ชายคนรอง และผู้ส่งเคส. เมื่อผู้ส่งเคสอายุได้ 2 ขวบ ครอบครัวย้ายไปสระบุรี และเมื่อผู้ส่งเคสอายุ 15 ปี คุณพ่อก็ย้ายไปทำงานที่ขอนแก่นคนเดียว ส่วนแม่และลูกๆ ยังอยู่ที่สระบุรี. คืนหนึ่ง คุณแม่ปวดหัวและอาเจียนก่อนจะหลับไป เช้าวันรุ่งขึ้นผู้ส่งเคสปลุกไม่ตื่นจึงนำส่งโรงพยาบาล คุณหมอวินิจฉัยว่าคุณแม่เสียชีวิตแล้วด้วยอาการหัวใจหยุดเต้น อายุ 53 ปี. หลังคุณแม่เสียชีวิต คุณพ่อได้ฟังรายการธรรมะและเกิดความศรัทธา จึงเดินทางจากขอนแก่นมาที่วัดเพื่อซื้อเทปและได้มาวัดทุกอาทิตย์ต้นเดือน พร้อมทั้งพาผู้ส่งเคสมาด้วย. เมื่ออายุ 60 กว่า คุณพ่อเริ่มป่วยเป็นโรคหัวใจ เดินไกลๆ แล้วหายใจไม่ออก แต่ก็ยังมาวัดตลอดไม่เคยขาดงานบุญ. ผู้ส่งเคสต้องคอยถือเก้าอี้เดินตามเพื่อให้ท่านได้นั่งพัก. ต่อมาคุณพ่อมีอาการน้ำลายยืด เดินก้าวสั้นๆ และช้ามาก หมอวินิจฉัยว่าน่าจะเป็นน้ำท่วมสมอง ผ่าตัดแล้วอาการก็ยังไม่ดีขึ้น. ปัจจุบันอายุ 68 ปี มาวัดไม่ได้แล้ว ได้แต่นอนดูรายการธรรมะจากดาวธรรม.

พี่ชายคนโตของผู้ส่งเคส ตอนแรกเกิดเป็นเด็กปกติ น่ารัก ผิวขาว อ้วน. พอขวบกว่าๆ เริ่มมีอาการชัก คุณแม่พยายามพารักษาทุกที่แต่ไม่หาย อาการชักรุนแรงขึ้นจนสมองตายไปซีกหนึ่ง ทำให้แขนขาด้านขวาพิการ. อายุ 15 ปี เริ่มมีเนื้อปูดออกมาที่ด้านนอกของจมูก ขนาดเท่าถั่วเขียว. เนื้อนี้แตกแล้วขึ้นมาใหม่ หมอบอกว่าเป็นโรคเกี่ยวกับสมอง รักษาไม่ได้. อาการชักยังคงมีอยู่เรื่อยมา และพี่ชายไม่ยอมเดิน จะใช้ก้นไถไป กลัวเท้าแตะพื้น จะเขย่งเท้าหนีพื้น ตัวเอียง ทำให้คนที่พยุงต้องคอยรับน้ำหนักตัวเขา. คุณแม่ล้มเพราะพยุงพี่ชายหลายครั้ง หลังคุณแม่เสียชีวิต ผู้ส่งเคสรับหน้าที่พาพี่ชายไปโรงพยาบาล ต้องยกพี่ชายจากรถเข็น ข้ามธรณีประตู ทำให้กระดูกสันหลังผู้ส่งเคสเคลื่อน มีผลต่อสุขภาพ ทำให้ปวดศีรษะหมดแรงบ่อยๆ. อายุประมาณ 22 ปี พี่ชายเริ่มทำร้ายตัวเอง กัดแขน ข่วนหน้า ทุบกระจกจนแตกบาดเจ็บ. ปัจจุบันอายุ 36 ปี ยังทำร้ายตัวเองอยู่และอยู่ในความดูแลของพี่ชายบุญธรรม.

ผู้ส่งเคสเอง เคยทำงานในกรมป่าไม้และทำธุรกิจขายตรง. ครั้งหนึ่งไปสัมมนาที่กรุงเทพฯ กลับสระบุรีด้วยรถเมล์ ขณะหลับอยู่เบาะหลัง ถูกโจรยกสร้อยไปจากคอ แต่ไม่ต้องการมีเรื่องจึงย้ายไปนั่งเบาะหน้า. เห็นโจรไปเอาสร้อยจากเหยื่อรายอื่นต่อมาเรื่อยๆ จนถึงหน้าสุด. ผู้ส่งเคสทนไม่ไหวจึงยืนขึ้นพูดกับโจร 3 คน ด้วยท่าทีไม่กลัว มีเพียงมีดคัตเตอร์อันเดียว. โจรตอบกลับมาด้วยท่าทีก้าวร้าว. ผู้ส่งเคสจึงระงับอารมณ์ได้ คิดได้ว่าคนเป็นโจรพูดดีๆ ไม่ได้ จึงด่ากลับไปอย่างเต็มที่. ในที่สุดโจรทั้ง 3 คนทนไม่ได้ยอมหนีลงจากรถไป. ทุกคนที่นิ่งอยู่ก่อนหน้านี้ต่างเข้ามาชื่นชมผู้ส่งเคส.

ปี พ.ศ. 2546 ผู้ส่งเคสป่วยบ่อย หมดแรง บางครั้งไม่มีแรงแม้แต่จะหายใจ เหนื่อยมาก. มีสิวอักเสบก้อนใหญ่ขนาดลูกมะนาวขึ้นที่หน้า สุกแตกเป็นหนอง เจ็บปวดมาก. เป็นตาแดงกุ้งยิงเฉลี่ย 2-3 เดือนต่อครั้ง ปวดจนบางครั้งลืมตาไม่ขึ้น ต้องกรีดเอาหนองออก แต่ช่วงหลังอาการดีขึ้น.