EP.727 เตรียมโลงไว้ แต่กลับหายใจได้อีกครั้ง

ผู้ส่งเคส เป็นลูกเณรที่มีความตั้งใจสร้างบารมีอย่างยิ่ง โดยได้เข้ามาบวชกับ คุณครูไม่ใหญ่ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2544 ขณะอายุได้ 12 ปี มีผู้นำบุญพามาบวชที่วัด. ปัจจุบันอายุ 17 ปี กำลังขมักเขม้นกับการสอบเปรียญธรรมและมีความตั้งใจอย่างแรงกล้าที่จะมุ่งมั่นสู่ประโยค 9 เพื่อรักษาแชมป์ไว้ให้ คุณครูไม่ใหญ่ และเผื่อไว้เป็นบันไดให้ผู้อื่น รวมถึงไว้สอนตนเอง. การบวชของ ผู้ส่งเคส เกิดจากความตกผลึกทางความคิดตั้งแต่อายุ 12 ปี ว่าชีวิตทางโลกช่างวุ่นวายนัก จึงตัดสินใจบอกโยมพ่อโยมแม่ว่าจะขอตอบแทนบุญคุณด้วยการบวชเรียนทางธรรม. คำพูดนี้ทำให้โยมพ่อโยมแม่น้ำตาไหลด้วยความปลื้มใจ เพราะเป็นเส้นทางชีวิตที่ดีที่สุดและตรงกับความตั้งใจเดิมของโยมพ่อที่อยากเห็นลูกชายห่มผ้าเหลือง. ก่อนบวช โยมพ่อได้ฝันเห็นต้นโพธิ์ 2 ต้น ต้นหนึ่งใหญ่ ต้นหนึ่งเล็ก ซึ่งล้วนมีลำต้นงดงามและใบดกหนาทึบ. หลังบวช ผู้ส่งเคส ได้เรียนรู้เรื่องราวความเป็นจริงของชีวิตจากเคสต่างๆ จึงอยากให้โยมพ่อโยมแม่ได้เกาะชายผ้าเหลือง จึงชวนท่านเลิกอาชีพทำฟาร์มเลี้ยงกุ้งจนสำเร็จ. ทุกวันนี้โยมพ่อโยมแม่ยังคงดูเคสทุกวันและเป็นนักเรียนอนุบาลพันธุ์แท้.

เรื่องราวเริ่มต้นจากโยมพ่อของ ผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นหนุ่มบุรีรัมย์ที่พูดภาษาเขมรได้. ชีวิตท่านผูกพันกับวัดวาอารามมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยว่างเว้นจากการเข้าวัดฟังธรรมและได้มีโอกาสอุปัฏฐากรับใช้พระสงฆ์สามเณรเป็นประจำ. ท่านเคยติดตามพระไปเดินธุดงค์ถึงชายแดนกัมพูชา. แม้แต่ตอนเป็นวัยรุ่น ท่านก็เป็นผู้นำรุ่นใหม่ไฟแรง ชักชวนหนุ่มสาวหลายหมู่บ้านมาช่วยกันพัฒนาวัดร้างให้เป็นวัดรุ่ง. ช่วยกันถางหญ้า ล้างป่าช้า เพื่อสร้างวัดเล็กๆ เป็นศูนย์รวมใจของชุมชน. โยมพ่อมีความตั้งใจมานานว่าสักวันหนึ่งจะต้องบวชเป็นพระให้ได้. เมื่อครบอายุบวช ท่านจึงรีบเตรียมผ้าไตรจีวรไว้พร้อมเสร็จสรรพ จะเหลือก็แต่ค่าใช้จ่ายในงานบวชเล็กน้อยเท่านั้น. แม้จะไม่มากถึงกับต้องขายนา แต่โยมพ่อคิดว่าไหนๆ จะบวชแทนคุณพ่อคุณแม่ทั้งที ก็ไม่ควรไปรบกวนเงินทองของท่าน. ท่านจึงตัดสินใจมุ่งหน้าหางานทำที่กรุงเทพฯ เพื่อหาเงินบวชเอง. ความหวังของท่านสูงส่ง พยายามเดินไปสู่ความหวังนั้น แต่ทันทีที่ท่านเจอเทพธิดานางเอก ท่านก็ลืมไปเลยว่าตั้งใจจะสวมจีวร. กลับไปอยู่กับบังอรแทน เปลี่ยนแผนใหม่ ตัดสินใจสละโสด. แต่งงานกับสาวกาฬสินธุ์ที่มาทำงานในกรุงเทพฯ ซึ่งก็คือโยมมารดาของ ผู้ส่งเคส นั่นเอง. พอแต่งงานเสร็จ โยมพ่อก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้บวช. นึกถึงความหลังครั้งใดก็จะรู้สึกเสียดาย รำพึงรำพันเวลาอยู่ตามลำพัง แต่ไม่กล้าพูดต่อหน้าโยมแม่. ที่ไม่ได้บวชตามตั้งใจเพราะเมื่อตัดสินใจมีครอบครัวแล้ว ก็ต้องรับผิดชอบและพยายามทำหน้าที่ผู้นำครอบครัวให้ดีที่สุด.

ด้วยความที่ยังปลงไม่ตก โยมพ่อจึงฝังใจมาตลอดว่าถ้าหากมีลูกชาย จะต้องให้ได้บวชเรียนตั้งแต่ยังเด็ก. หวังว่าเมื่อโตขึ้น ลูกจะได้เป็นพระปฏิบัติ โปรดสัตว์โลกต่อไป. นี่เป็นความหวังใหม่หลังจากความหวังเก่าพังทลายไปเพราะเจอเทพธิดา. และในที่สุด โยมพ่อก็สมหวัง เมื่อ ผู้ส่งเคส ได้ทำความปรารถนานั้นสำเร็จ.

มีอยู่ครั้งหนึ่ง โยมพ่อไปทำงานในเหมืองพลอยกลางป่า แถบชายแดนไทย-กัมพูชา. เมื่อมีครอบครัวแล้วก็ต้องรับผิดชอบให้ดีที่สุด ทางใดที่จะมีทรัพย์ก็จะไปลุย. จึงไปขุดพลอย ซึ่งรู้กันว่าพื้นที่แถวนั้นมีกับระเบิดและเสี่ยงต่อโรคไข้มาเลเรีย. บางคนป่วยหนัก หนาวสั่น ไข้ขึ้นสูงจนเพ้อ ปางตาย. หลังโยมพ่อกลับมาอยู่บ้านไม่กี่วัน แม้จะรอดจากกับระเบิดได้ แต่ถูกไข้มาเลเรียเล่นงานเข้าอย่างจัง. อาการไข้กำเริบ หนาวสั่นสะท้านทั้งตัว ปวดหัวรุนแรงจนสมองแทบระเบิด. โยมแม่จึงรีบนำส่งโรงพยาบาล หมอบอกว่าติดเชื้อมาเลเรียขึ้นสมอง แพทย์พยาบาลช่วยชีวิตเต็มที่ แต่อาการก็ทรุดลง. ในที่สุด โยมพ่อก็อาเจียนเป็นเลือดสีดำคล้ำ แล้วหมดลมหายใจไปทันที. ท่ามกลางความเศร้าโศกของโยมแม่ที่นั่งเฝ้าดูไม่ห่าง. โยมแม่โทรศัพท์ตามญาติให้ไปซื้อโลงมารับศพโยมพ่อกลับไปทำพิธีฌาปนกิจ.

โยมแม่ร่ำไห้คร่ำครวญกับการจากไปของโยมพ่อ. อยู่ด้วยกันดีๆ ก็พลัดพรากจากกัน เพิ่งมีลูกคนเดียว. ขณะที่รำพึงรำพันไปนั้น เวลาผ่านไป 1 ชั่วโมง จู่ๆ โยมพ่อก็ลืมตาขึ้นและกลับมาหายใจได้อีกครั้ง. ทุกคนตกตะลึงทำอะไรไม่ถูก. ที่น่าแปลกคือ ทันทีที่ฟื้น อาการไข้มาลาเรียก็หายเป็นปลิดทิ้ง ไม่ต้องกินยา ไม่ต้องมีหมอรักษา. พักฟื้น 3 วัน หมอก็อนุญาตให้กลับบ้านได้ และตั้งแต่นั้นมา โยมพ่อก็ไม่เคยเป็นไข้มาเลเรียอีกเลย. นี่คือเรื่องราวที่โยมพ่อตายแล้วฟื้น.

ส่วนตัว ผู้ส่งเคส เอง ก่อนบวชมักมีเรื่องเจ็บตัวเสมอ. ตอนอายุ 2 ขวบ ตามพี่ๆ ไปเก็บดอกฝ้าย ดึงถอยหลังไป สะดุดตกบ่อน้ำลึก 10 เมตร จมลงไปไม่รู้สึกตัว โชคดีที่น้าชายกระโดดลงไปช่วยทัน. ครั้งต่อมา ปีนเล่นบนต้นไม้สูง พลาดตกลงมาพื้นดินแข็งๆ สลบไป 15 นาที โยมยายตกใจมาก ให้พี่ๆ ไปตักน้ำมาสาด กว่าจะฟื้นหมดน้ำไปหลายถัง. เดชะบุญที่ไม่โดนตอไม้แหลมข้างๆ เสียบตาย.

ลูกพี่ลูกน้องของ ผู้ส่งเคส ชื่อบุญมี ซึ่งเป็นลูกของน้า (น้องสาวโยมแม่) อายุอ่อนกว่า 2 ปี. ตอนคลอดใหม่ๆ ตัวเล็กมาก ไม่ขยับตัว สงบมาก ไม่ร้องไห้ เข้มแข็งมาก. ไม่หายใจด้วย. พยาบาลทำคลอดคิดว่าตายแน่แล้ว เตรียมเก็บร่างใส่ถุงดำ. กำลังจะปิดปากถุงพร้อมนำไปทิ้ง. ขณะกำลังแจ้งญาติว่าเด็กเสียชีวิต บังเอิญสังเกตเห็นถุงดำคล้ายมีอะไรกระดุกกระดิกอยู่ข้างใน. จึงแก้ปากถุงดำออกทันที และพบว่าเด็กยังดิ้นได้ ยังมีชีวิตอยู่. พยาบาลตกใจและดีใจ รีบนำเด็กออกมาทำความสะอาดและเข้าตู้อบจนปลอดภัย เขาจึงรอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด. ด้วยเหตุนี้ คนที่บ้านจึงเรียกเขาว่าบุญมี. เมื่อบุญมีเรียนจบ ป.6 ก็ตัดสินใจตาม ผู้ส่งเคส มาบวชอยู่ด้วยกัน. ก่อนบวชสนิทกันมาก ผู้ส่งเคส บวชมาก่อน 1 ปี จึงสอนบุญมีนั่งสมาธิ ให้นึกถึงก้อนน้ำแข็งใสๆ ที่กลางท้อง เพราะบุญมีไม่คุ้นกับดวงแก้วและองค์พระ แต่คุ้นกับน้ำแข็งใสๆ จึงนึกตามได้ง่าย. ผู้ส่งเคส เองยังนึกก้อนน้ำแข็งไม่ออกเลย. บุญมีบอกว่าไม่เห็นน้ำแข็งแล้ว แต่เห็นเป็นดวงแก้วกลมๆ ใสๆ แทน. ผู้ส่งเคส ดีใจ บอกให้นั่งต่อ มาถูกทางแล้ว. บุญมีบอกว่าเห็นดวงแก้วผุดขึ้นมาเรื่อยๆ ถามว่าจะเอาดวงไหน แบ่งกันไปคนละดวงไหม. ผู้ส่งเคส ได้แต่ปิติใจ บอกจะรีบไปกราบเรียนพระอาจารย์ให้ช่วยสอนต่อ. ในที่สุดบุญมีก็ได้เห็นองค์พระใสๆ ที่กลางท้อง บอกว่าสุขดีที่หนึ่งเลย. ปัจจุบัน สามเณรบุญมีบวชมาได้ 4 ปีแล้ว.

นอกจากนี้ยังมีเรื่องที่ทุกคนในบ้านหาคำตอบไม่ได้ คือเกือบทุกคืนจะได้ยินเสียงเหมือนไม้ลั่นดังปั๊งมาจากฝาบ้านชั้น 2 เป็นระยะๆ บางครั้งดังมากเหมือนมีใครทุบแรงๆ จนบ้านฝั่งตรงข้ามก็ได้ยิน. ตอนแรกกลัวมากนอนไม่ค่อยหลับ. โยมพ่อจึงไปเชิญหมอผีมาทำพิธีปัดรังควาน. เสียงก็ค่อยๆ ลดลง แต่ก็ยังได้ยินอยู่บ้างจนถึงทุกวันนี้.