EP.733 เกือบไป

ผู้ส่งเคสเล่าว่า ตนเองได้เข้าวัดพระธรรมกายตั้งแต่ปี พ.ศ. 2520. นับถึงเวลาที่เล่าเรื่องนี้ (ประมาณปี 2549) ก็รวมเวลาได้ 29 ปี โดยมาวัดอย่างต่อเนื่องเป็นเวลา 28 ปีเต็มแล้ว. ในปีที่ 29 ได้ทำหน้าที่กัลยาณมิตร นำบุญต่างๆ มากมาย. เริ่มตั้งแต่ตั้งศูนย์ปฏิบัติธรรมธรรมเศรษฐีที่คลองเตย จัดตั้งชมรมคลายเครียดที่สวนลุม. ริเริ่มกิจกรรมตักบาตร และชักชวนคนใหม่ๆ ที่สวนลุมขึ้นไปปฏิบัติธรรมได้หลายร้อยคน. สามารถบอกบุญองค์พระได้มากกว่า 300 องค์. เปิดบ้านกัลยาณมิตรร่วม 1,000 หลัง. ติดจานดาวธรรมได้ถึง 100 กว่าอาจารย์. และยังทำหน้าที่อาสาสมัครนำชมวัดเป็นภาษาจีนอีกด้วยครับ.

ผู้ส่งเคสกล่าวถึงคุณพ่อผู้เป็นคนจีนที่ย้ายมาอยู่เมืองไทยตั้งแต่อายุ 28 ปี ท่านเริ่มสร้างฐานะด้วยอาชีพรับซื้อเป็ดไก่จากทั่วทุกภาค ส่งขายต่อให้ลูกค้ารายใหญ่ในกรุงเทพฯ และจังหวัดใกล้เคียง. ด้วยอุปนิสัยขยันและเอาจริงเอาจังของพ่อ กิจการก็โตขึ้นเรื่อยๆ เริ่มต้นจากโรงไก่เล็กๆ ขยายเป็นโรงไก่ขนาดใหญ่ แล้วเปิดเป็นบริษัทสัตว์ปีกร่วมกับพวกพ้อง. แม้จะมีรายได้ดี แต่ก็ต้องแลกมาด้วยวิบากกรรมปาณาติบาต เพราะต้องฆ่าสัตว์นับพันชีวิต. คุณพ่อเป็นคนเฉียบขาด น่าเกรงขาม แม้ไม่เคยเข้าวัด แต่ก็มีน้ำใจช่วยเหลือญาติพี่น้องเสมอ สงเคราะห์ญาติที่ขัดสนเงินทอง ไม่มีเงินซื้อโรงศพหรือฮวงซุ้ย พ่อก็จะเป็นธุระให้. หลังจากค้าเป็ดไก่ พ่อเคยเปิดโรงงานทำวุ้นเส้นแต่ถูกโกงครั้งใหญ่. จึงหันมาเปิดร้านขายอะไหล่รถยนต์เป็นรายได้เสริม แต่อาชีพค้าเป็ดไก่ก็ยังทำต่อ. คืนหนึ่ง พ่อฝันว่าป้าที่เสียชีวิตไปนานแล้วมาขอส่วนบุญ แต่พ่อกลับไล่ไปอย่างไม่ใยดี เพราะสมัยป้ายังมีชีวิตอยู่ พ่อกับป้าไม่ถูกกัน. วันต่อมา พ่อก็ล้มป่วยกะทันหัน ท้องร่วงรุนแรงถึงกับหมดสติไปนานหลายวัน จนหมอลงความเห็นว่าคงไม่รอด. แต่พอเข้าวันที่สาม จู่ๆ พ่อก็ลืมตาขึ้น พอได้สติกลับคืนมา พ่อรีบให้ผู้ส่งเคสไปทำบุญ ไปไหว้พระ บอกว่าที่รอดมาได้เพราะพระช่วยพาตัวกลับมา. ท่านยืดอายุมาได้อีก 3 ปี. วันหนึ่งท่านก็เสียชีวิตลงทันทีขณะอายุ 59 ปี ด้วยอาการหายใจไม่ออก.

5 ปีต่อมา ภริยาของผู้ส่งเคสทำความสะอาดห้องนอนที่พ่อเคยอยู่ เปิดตู้เก็บของแล้วมีวัตถุชิ้นหนึ่งตกลงมา เธอหยิบไปวางแต่ก็ตกอีกถึงสองครั้ง. จนเอะใจจึงหยิบมาให้ผู้ส่งเคสดู ปรากฏเป็นหัวเข็มขัดทองแท้หนัก 5 บาท. เจ้าของร้านทองเห็นก็อยากได้มาก ตามมาขอซื้อถึงบ้าน แต่ผู้ส่งเคสไม่ขาย ตั้งใจนำไปถวายคุณยายอาจารย์ เพื่อร่วมบุญหล่อหลวงปู่ทองคำในนามของพ่อ. หลังถวายแล้ว ผู้ส่งเคสได้นำรูปถ่ายพ่อไปกราบคุณยายอาจารย์อีกครั้ง ขอให้ท่านช่วยพ่อด้วย. คุณยายรับรูปมาดู หลับตานิ่งครู่หนึ่งแล้วพูดว่า เออ คุ้นๆ จำได้แล้ว ไม่ต้องแล้ว แล้วส่งรูปคืน. ผู้ส่งเคสทำหน้างงๆ เพราะปกติคุณยายจะเก็บรูปไว้ แต่ก็มั่นใจว่าท่านคงไม่ทิ้งพ่อ.

ผู้ส่งเคสมีพี่ชายคนที่สองเป็นคนเรื่อยเฉื่อย ทำงานไม่ค่อยสำเร็จ. ก่อนพ่อเสียยก ร้านอะไหล่ให้ผู้ส่งเคสดู แต่ผู้ส่งเคสยกให้พี่ไปและไปเปิดร้านตัวเอง. กิจการพี่ชายกลับมีปัญหาหนี้สินมากถึงกับถูกขู่ฆ่า ผู้ส่งเคสสงสารเลยเข้าไปช่วยจนติดร่างแห. เรื่องมีอยู่ว่าพี่ชายนำโฉนดที่ดินไปค้ำประกันให้เจ้าหนี้อีกราย เจ้าหนี้ไม่ยอมผ่อนจะยึดบ้านท่าเดียว. วันหนึ่งผู้ส่งเคสปวดหัวมากไปเฝ้าร้านไม่ไหว โทรตามน้องชายให้ไปดูแลแทน น้องชายก็ตกลงง่ายๆ. วันต่อมา ขณะน้องชายนั่งเฝ้าร้านอยู่ตอนบ่ายคล้อย มีชายสองคนขี่มอเตอร์ไซค์มาจอด. ทันทีที่ชายคนหนึ่งเห็นหน้าน้องชายก็ตกใจ ถามว่ามาที่นี่ทำไม น้องชายบอกว่านี่บ้านเขาเอง. โชคดีที่จำกันได้ว่าเพิ่งเจอเมื่อ 3 วันก่อน ชายคนนั้นทำงานที่เดียวกับเพื่อนของพี่ชายคนที่สาม. คืนนั้นพี่ชายคนที่สามพาผู้ส่งเคสไปพบชายคนนั้นจึงรู้ว่าเขาถูกจ้างมาฆ่าผู้ส่งเคส 30,000 บาท. พอรู้ว่าเป็นพี่น้องคนรู้จักก็ไม่อยากลงมือ แต่กฎมือปืนคือถ้ารับเงินแล้วต้องฆ่า ถ้าไม่สำเร็จจะถูกตามฆ่าเอง. เขาจึงยื่นข้อเสนอให้ผู้ส่งเคสเลือกว่าจะให้กลับไปฆ่าผู้ว่าจ้าง หรือจะให้เงินเขาพาครอบครัวหนี. ผู้ส่งเคสตัดสินใจมอบเงิน 30,000 บาทให้ทันทีเพื่อรักษาชีวิต เรื่องจึงลงเอยด้วยดี. ผู้ส่งเคสคิดว่าบุญบันดาลให้ปวดหัวก่อนจึงรอดมาได้. ปัจจุบันพี่ชายคนที่สองที่ก่อหนี้สินเสียชีวิตแล้วด้วยโรคหัวใจขณะอายุ 55 ปี.

ภริยาของผู้ส่งเคสมีพรสวรรค์ด้านตัดเย็บ เคยได้รางวัลชนะเลิศได้ตั๋วเครื่องบินไปฮ่องกง. แต่วันที่จะไปตรงกับวันบวชเพื่อนญาติพอดี เธอจะเลือกไปฮ่องกงแน่นอน. แต่จู่ๆ ขณะกำลังจะไป ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงแก่ๆ กระซิบข้างหูว่า อย่าไป ไปงานบวช แม่ป่วยมาก กลับบ้าน อย่าไปเป็นงานบวชดีกว่า ไป อย่าไปเลย บอกเถอะว่าให้ไปเจอเขาได้แล้ว เธอขนลุกซู่ รีบโทรยกเลิกตั๋วทันทีและตัดสินใจไปงานบวช. ผู้ส่งเคสเองก็ได้รับเชิญไปงานบวชเช่นกัน. จุดนี้จึงเป็นเหตุให้ทั้งคู่มาเจอกันเป็นครั้งแรก เมื่อพบกันก็รู้สึกคุ้นเคยเหมือนรู้จักมานาน ดูใจกันไม่ถึงปีก็แต่งงาน มีลูกด้วยกัน 3 คน ชายสอง หญิงหนึ่ง. ปัจจุบันภริยาอายุ 51 ปี อุทิศตัวเป็นครูสอนโยคะที่สวนลุม และทำหน้าที่กัลยาณมิตรชวนคนเข้าวัดต่อเนื่องกว่า 20 ปี. ผู้ส่งเคสและภริยาเข้าวัดตั้งแต่ปี 2520 สวดมนต์ นั่งสมาธิประจำ. ลูกทุกคนเข้าวัดและฟังเสียงสวดมนต์ตั้งแต่ในท้อง.

ครั้งหนึ่งมีอุบาสกรุ่นเก่าท่านหนึ่ง (ปัจจุบันบวชพระและมรณภาพแล้ว) เดินเข้ามาหาผู้ส่งเคสทั้งที่ไม่เคยรู้จัก จับมือแล้วทักว่าชาติก่อนเคยเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน ชาตินี้เป็นสายบุญเดียวกัน. ท่านกำชับให้นำลูกชายคนโตไปถวายหลวงพ่อ ลูกคนเล็กถวายคุณยาย ส่วนลูกคนกลางให้เรียนจบดอกเตอร์. ผู้ส่งเคสแปลกใจมากที่ท่านรู้ว่ามีลูก 3 คน. อาทิตย์ถัดมา ผู้ส่งเคสพาลูกชายคนโตไปถวายหลวงพ่อที่ศาลาอุสิต ส่วนลูกสาวคนเล็กยกให้เป็นลูกคุณยาย คุณยายรับไปอุ้มไว้แล้วบอกว่า ฝากกลับไปเลี้ยงด้วยนะ.

ลูกชายคนโตเกิดวันมาฆบูชา 2521 อยู่ในท้องท่าก้นลง หมอต้องผ่าคลอด. คำแรกที่เขาพูดได้คือ ตะ สะ ตัสสะ ซ้ำ 3 ครั้งแล้วหัวเราะ. ตอนเด็กชอบอยู่ธุดงค์ เคยติดตามพระไปถ้ำเชียงดาวนานเป็นเดือน. ทั้งพระและหมอดูต่างทักเหมือนกันว่าเขาต้องบวชตลอดชีวิต. พอโตเป็นวัยรุ่นก็เริ่มห่างวัด. หลังเรียนจบก็ไม่ยอมเข้าวัดอีกเลย. ตรงข้ามกับลูกชายคนกลางที่ถูกทักให้เรียนดอกเตอร์ แต่เคยบวชสามเณร 2 ครั้ง ล่าสุดบวชพระช่วงสั้นๆ และตอนนี้มาเป็นอาสาสมัครช่วยงานวัดแข็งขัน ด้วยเหตุผลว่าจะลุยสร้างบารมีสานฝันให้โลกงดงาม.

ครั้งหนึ่งเกิดเหตุการณ์อัศจรรย์ ขณะเตรียมเซ้งร้านใหม่ รุ่งขึ้นจะย้ายออก เช้าวันนั้นภริยาเปิดประตูห้องนอนออกมาพบพระเลี่ยมทององค์เล็ก 3 องค์วางเรียงอยู่ที่พื้นหน้าห้อง โดยไม่รู้ว่ามาได้อย่างไร. ผู้ส่งเคสคาดว่าผู้นำมาให้คงอยากให้ลูก 3 คนไว้เป็นพระประจำตัว.