EP.745 ไม่ได้ตั้งใจเกิดมาผิวดำ

ผู้ส่งเคส เป็นหญิงสาวผู้ร่าเริง เบิกบาน ได้มีโอกาสมาสร้างบารมีกับหมู่คณะตั้งแต่ยังศึกษาอยู่มหาวิทยาลัยปี 1 โดยรุ่นพี่ที่ชมรมพุทธเห็นแล้วรู้สึกถูกชะตา จึงชวนมาเป็นอาสาสมัครช่วยงานที่วัดพระธรรมกาย เธอเริ่มมาช่วยงานตั้งแต่ปี พ.ศ. 2538 ขณะเรียนอยู่ปี 1 และช่วยมาเรื่อยๆ จนเรียนจบ เมื่อเรียนจบ เธอได้งานทำทันที แต่ก็ตัดสินใจไม่ทำงานนั้น เพราะเธอได้ตัดสินใจมาเป็นเจ้าหน้าที่วัดแล้ว และอยู่มาจนถึงปัจจุบันนี้ค่ะ ลักษณะเด่นของผู้ส่งเคสคือมีผิวพรรณที่ค่อนข้างคล้ำ เนียน จนคนส่วนใหญ่มักบอกว่าผิวดำคล้ำ ทำให้คนเห็นแล้วหัวเราะ เธอสารภาพว่าไม่ได้ตั้งใจเกิดมาผิวดำเลยค่ะ

เรื่องราวที่คุณครูไม่ใหญ่ได้เมตตาตอบในวันนี้ เริ่มต้นจากชีวิตของ **คุณตา** ของผู้ส่งเคส ท่านเป็นเกษตรกรผู้ใหญ่ที่เป็นที่รักและนับถือของชาวบ้าน ท่านเป็นคนขยัน สนับสนุนลูกหลานให้เรียนสูง และมีใจบุญ ชอบทำบุญบวชมาลัยพรรษา คุณตาอายุยืนถึง 97 ปี เสียชีวิตด้วยโรคชราในปี พ.ศ. 2546

ต่อมา คือเรื่องราวของ **น้าชาย** ซึ่งเป็นลูกคนเล็กสุดของ คุณตาคุณยาย ท่านเป็นลูกหลง เกิดตอนที่คุณยายอายุราวๆ 45 ปี ขณะที่คุณแม่ของผู้ส่งเคสซึ่งเป็นลูกสาวคนโตอายุ 25 ปีก็กำลังท้องลูกคนแรกพร้อมกัน ด้วยความที่คุณยายอายุมากแล้ว พี่ๆ ของน้าชายจึงช่วยกันเอาไปเลี้ยง ทำให้ชีวิตในวัยเด็กของน้าชายค่อนข้างระหกระเหิน ย้ายบ้านและย้ายที่เรียนไปเรื่อยๆ การศึกษาจึงไม่ต่อเนื่อง จบเพียงแค่ ป.4 น้าชายขาดความเอาใจใส่ดูแลอย่างจริงจัง ไม่มีผู้ปกครองที่ดูแลใกล้ชิด จึงขาดความอบอุ่น เมื่อเติบใหญ่ขึ้น ท่านคบคนพาล หมกมุ่นกับการพนันสารพัดชนิด ทั้งไก่ชน เล่นไพ่ และอื่นๆ ในช่วงหนึ่งท่านทำงานเป็นลูกจ้างที่อู่ซ่อมรถ ก่อนจะมีโอกาสก้าวเข้าสู่วงการที่ไม่ได้เป็นดารา แต่เป็นวงการคนคุมโสเภณีอยู่ที่ภูเก็ต ท่านมีความก้าวหน้าในอาชีพนี้ ถึงขั้นเป็นลูกพี่ มีชื่อเสียงกว้างขวาง ชีวิตวนเวียนอยู่กับอบายมุขครบวงจร ทั้งผู้หญิง การพนัน เหล้า บุหรี่ เป็นเวลาถึง 10 กว่าปี น้าชายตัดสินใจออกจากวงการนี้ เพราะอยากกลับไปอยู่บ้านที่สงขลา ในช่วงนั้น การทำนากุ้งกำลังเป็นที่นิยม ท่านจึงอยากลองทำบ้าง โดยเข้าหุ้นกับเพื่อนๆ เลี้ยงกุ้งกุลาดำ อีก 2 ปีต่อมา ท่านก็ได้แต่งงานและมีลูก 2 คน แต่ชีวิตของน้าชายก็ต้องจบลงอย่างกะทันหัน เมื่อมีคนพบศพท่านถูกยิงเสียชีวิตในกระท่อมริมบ่อกุ้งตอนเช้าตรู่ สาเหตุการตายไม่ทราบแน่ชัด แม้แต่ตำรวจก็ยังหาหลักฐานไม่ได้ สันนิษฐานว่าน่าจะเกิดจากความขัดผลประโยชน์กัน น้าชายเสียชีวิตขณะอายุเพียง 36 ปี บุญที่ท่านเคยทำไว้คือการบวชระยะสั้น 15 วัน และการทำบุญตามประเพณี

เรื่องราวของ **น้าสาว** ของผู้ส่งเคส เป็นลูกคนที่ 4 ของคุณตาคุณยาย เธอเป็นคนร่าเริงและใจดี ได้แต่งงานอยู่กินกับ **น้าเขย** ซึ่งมีอาชีพทำนา และอาศัยอยู่กับคุณตาคุณยาย มีลูกด้วยกัน 3 คน ชีวิตความเป็นอยู่มีความสุขตามอัตภาพของชาวโลก แต่เรื่องราวไม่ได้จบลงอย่าง Happy Ending น้าสาวเริ่มมีอาการผิดปกติหลังจากคลอดลูกคนที่ 2 เธอเชื่อว่าถูกคนข้างบ้านทำของใส่ เพราะไปเห็นความลับที่คนข้างบ้านใช้หมอแขกทำพิธีทำเสน่ห์ให้สามีรัก หลังเห็นเหตุการณ์ได้ 1-2 สัปดาห์ น้าสาวก็เริ่มมีอาการแปลกๆ เหมือนมีอะไรมาอยู่ด้วย ไม่เป็นตัวของตัวเอง เริ่มหัวเราะคนเดียว ชอบอยู่ในที่มืด และชอบเดินในทุ่งนาตอนกลางคืน ทำให้คนเห็นเข้าก็ตกใจ ในช่วงแรก เธอยังพอควบคุมตัวเองได้ ทำงานและพูดคุยกับคนอื่นๆ ได้ แต่อาการหนักขึ้นอย่างสิ้นเชิงหลังคลอดลูกคนที่ 3 เธอพูดคนเดียวบ่อยขึ้นและชอบหัวเราะคนเดียว บางครั้งก็ร้องไห้ ไม่ยอมทำอะไร นอนได้ทั้งวัน เธอกลัวน้ำ ไม่ยอมอาบน้ำ ชอบที่มืดๆ ไม่ชอบแสง และไม่ชอบให้ใครถ่ายรูป ถ้ามีคนถ่ายก็จะเข้ามาบีบคอ บางครั้งดูเหมือนมีอะไรสิงอยู่ น้าสาวทำงานอะไรไม่ได้เลย คุณยายต้องช่วยเลี้ยงลูกของเธอ เธอให้นมลูกได้เพียงประมาณ 3 เดือน เมื่อ น้าสาว เป็นเช่นนี้ น้าเขย ก็ได้ทิ้งเธอไปตั้งแต่หลังคลอดลูกคนที่ 3 โดยพาลูก 2 คนแรกไปอยู่ด้วยที่หมู่บ้านอื่น น้าสาวจึงอาศัยอยู่กับคุณตาคุณยายและลูกคนเล็กของเธอ เธอมักเห็นคนตายและเรียกชื่อคนตายอยู่เสมอๆ ชาวบ้านและคุณตาคุณยายพากันฟันธงว่าเธอถูกคุณไสย เพราะในอำเภอที่เธออยู่มีพวกเล่นของเยอะมาก เช่น การเสกหนังวัวหนังควายเข้าท้อง หรือการทำเสน่ห์ ญาติๆ ได้พาน้าสาวไปรักษาทั้งกับหมอผี หมอจีน หมอแผนโบราณ และแผนปัจจุบัน เธอโดนหมอผีเฆี่ยนไปหลายรอบและต้องจ่ายเงินค่าเฆี่ยนไปมาก คุณตาคุณยายดูแลเธอเกือบ 20 ปี จนกระทั่งคุณยายเสียชีวิตไปก่อน น้าสาวจึงย้ายไปอยู่กับน้องสาวที่หาดใหญ่ และต้องย้ายไปอยู่กับญาติคนนั้นทีคนนี้ที หมุนเวียนไปทุกบ้าน เดือนละ 1-2 เดือน เพื่อไม่ให้เป็นภาระมากเกินไป ต่อมา เมื่อคุณตาเสียชีวิต น้าสาวได้มาอยู่กับลูกชายคนโตของเธอที่ทำงานโรงแรมที่ภูเก็ตอยู่ประมาณ 1 ปี ก็เกิดเหตุการณ์สึนามิ ทำให้ลูกชายตกงาน ไม่สามารถดูแลเธอได้ไหว จึงพากลับมาอยู่หาดใหญ่ ญาติคนอื่นๆ ก็ไม่ประสงค์จะรับภาระอีก เรื่องราวนี้ทราบถึง น้าเขย เขาจึงกลับมารับ น้าสาว ไปอยู่ด้วย โดยปลูกกระท่อมเล็กๆ ใกล้ๆ ให้เธออยู่ ทุกวันนี้ น้าเขย ก็ต้องหุงหาอาหารให้กิน ส่วน น้าสาว ก็ได้แต่นอนทั้งวัน ไม่ทำอะไร แพทย์แผนปัจจุบันยังไม่ได้สรุปแน่ชัดว่าอาการของ น้าสาว เป็นโรคประสาทหรือโรคจิตกันแน่

สุดท้าย เรื่องราวของ **ลูกสาวของคุณป้า** ของผู้ส่งเคส ขณะอายุได้ 34 ปี เธอยังไม่ได้แต่งงาน เพื่อนที่มีสามีชาวเกาหลีจึงแนะนำให้รู้จักหนุ่มเกาหลีคนหนึ่ง ฝ่ายชายบินมาพบเธอที่ประเทศไทย 3 ครั้ง รู้จักกันได้ราวๆ 1 ปี ก็พากันไปแต่งงานที่ประเทศเกาหลี ซึ่งเป็นงานวิวาห์หมู่พร้อมกับคู่รักต่างชาติอีกหลายร้อยคู่ ส่วนใหญ่ทั้งสองฝ่ายเห็นหน้ากันจากรูปถ่ายเท่านั้น ในตอนนั้น ลูกสาวคุณป้าก็ยังไม่ได้รักฝ่ายชาย เพียงแต่ต้องการหาอะไรที่ดีและแปลกใหม่ให้กับชีวิตเท่านั้น แต่ชีวิตแต่งงานกับชาวต่างชาติก็ไม่ได้ราบรื่นงดงามดังฝัน ยิ่งไม่ได้รักกันมาก่อนยิ่งแสนยาก เธอมีปัญหากับสามี และมีปัญหาอื่นๆ อีก คือ ไม่คุ้นเคยกับวัฒนธรรมความเป็นอยู่ ผู้คน และอาหารการกินที่เกาหลี เธอเบื่อกิมจิ ที่สำคัญคือเมื่ออยู่ที่นั่นไม่ได้มีโอกาสสร้างบุญเลย ชีวิตคู่จึงล่มลงในเวลาอันสั้น ได้ลูกมา 2 คน หลังหย่า (ร้องเพลงซาโยนาระ) เธอพาลูกๆ กลับมาเมืองไทย ในปี พ.ศ. 2547 เธอไปทำงานในรีสอร์ทที่เขาหลัก จังหวัดพังงา เพียงเดือนเดียว สึนามิก็มาเยือน ตอนเกิดเหตุ เธอดูแลแขกอยู่ที่ชายหาด เพื่อนตะโกนให้เธอวิ่งหนี แต่เธอไม่ได้หนี จึงโดนคลื่นยักษ์กวาดตัวไปอย่างง่ายดาย ญาติๆ ตามหาที่พังงา หาจนเหนื่อยอ่อนและถอดใจเลิกหา ในขณะเดียวกัน คุณแม่ ของเธอที่นอนป่วยในโรงพยาบาล กึ่งหลับกึ่งตื่น คล้ายฝันว่าเห็นลูกสาวมาหา ซึ่งในตอนนั้นคุณแม่ยังไม่ทราบว่าลูกสาวเสียชีวิตแล้ว ทุกคนปักใจเชื่อว่าเธอเสียชีวิตแล้ว ลูกสาวคุณป้าเสียชีวิตเมื่ออายุได้ 39 ปี