EP.577 กระสุนฝังลืม

ผู้ส่งเคสเป็นคนจังหวัดลพบุรีโดยกำเนิด ได้มาประกอบอาชีพค้าขายอยู่ในกรุงเทพฯ เป็นเวลาหลายปีแล้ว ปัจจุบันเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา และได้มาวัดอย่างสม่ำเสมอ

ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องราวของครอบครัวโดยเริ่มจากคุณพ่อ ท่านเป็นคนใจดี ทำบุญตามประเพณี แต่มีนิสัยเจ้าชู้มาก ก่อนมาแต่งงานกับคุณแม่ ท่านมีภรรยาและลูกมาก่อนแล้วหลายคน เมื่อผู้ส่งเคสอายุ 6 ขวบ คุณพ่อก็ป่วยเป็นโรคมีอาการมือสั่นเป็นระยะๆ ท่านออกเที่ยวรักษาตามหมอแผนโบราณในหมู่บ้านตามป่า จนไปติดเชื้อไข้มาเลเรียมาและเสียชีวิตลง

จากนั้น ผู้ส่งเคสและสามีก็ได้ร่วมกันประกอบอาชีพค้าปลา โดยเป็นพ่อค้าคนกลาง รับซื้อปลาจากแม่ค้าตามแม่น้ำลำคลองในหมู่บ้านต่างๆ วันละเป็นพันๆ หมื่นๆ กิโล ทำมานานหลายปี อาชีพนี้ทำให้ได้เห็นภาพ ได้ยินเสียง ได้พูด ได้คุย ได้ดมเกี่ยวกับปลามากมาย สิ่งเหล่านี้ถูกบันทึกไว้ในใจและส่งผลต่อความใสหมองของใจ ซึ่งเชื่อมโยงไปถึงคตินิมิตตอนใกล้ตาย คุณครูไม่ใหญ่ได้เมตตาสอนเรื่องความสำคัญของอาชีพ ว่าต้องเลือกสัมมาอาชีวะ และสิ่งที่ควรเว้น

วันหนึ่ง ผู้ส่งเคสและสามีกำลังเดินทางด้วยรถกระบะเพื่อไปรับปลา โดยสามีเป็นคนขับ ผู้ส่งเคสนั่งกลาง และมีลูกจ้างนั่งข้างๆ ขณะรถแล่นบนถนนลูกรังช้าๆ ใกล้ถึงที่หมาย มีชาย 2 คนโพกศีรษะด้วยผ้าขาวม้าเดินสวนมา พอดีรถตกหลุม ผู้ส่งเคสได้เอ่ยถามชาย 2 คนนั้นว่าปลาลงเยอะไหม แต่คำตอบที่ได้คือเสียงปืนดังขึ้น กระสุนเฉียดลำคอสามีไป และพุ่งเข้าที่ไหล่ของผู้ส่งเคส โดยที่ผู้ส่งเคสยังไม่รู้ตัว เพราะใส่เสื้อหนามาก มองไปเห็นเลือดสามีไหลที่คอ จึงรีบพาส่งโรงพยาบาล ระหว่างทางผู้ส่งเคสรู้สึกปากคอแห้งผากจึงฉุกใจคิดว่าตัวเองอาจถูกยิง พอก้มเลิกคอเสื้อดู ก็ตกใจเมื่อเห็นเลือดติดเสื้อ ทำให้รู้ว่าถูกยิงจริงๆ เรื่องนี้ทำให้คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่า กรรมไม่มีบอก เรามองไม่เห็นกรรม แต่กรรมเห็นเรา เหมือนเรามองไม่เห็นหัวกระสุน แต่หัวกระสุนเห็นเรา เมื่อถึงโรงพยาบาล หมอตรวจพบกระสุน 6 เม็ดฝังอยู่ในตัวผู้ส่งเคส ผ่าออกได้ 3 เม็ด แต่เหลืออีก 3 เม็ดซึ่งอยู่ใกล้เส้นประสาท หมอบอกว่าถ้าผ่าออกอาจพิการหรือเป็นอัมพาตได้ กระสุน 3 เม็ดนี้จึงฝังอยู่ในตัวผู้ส่งเคสมาจนถึงทุกวันนี้ ภายหลัง คนที่ยิงได้บอกผ่านญาติผู้ส่งเคสว่า ยิงผิดตัว ไม่ได้เจตนา และรำพึงว่าทำไมผู้ส่งเคสมีบุญจัง ทำให้ยิงพลาด

ต่อมาในปี 2529 ผู้ส่งเคสและสามีอพยพมาค้าขายที่กรุงเทพฯ เปลี่ยนจากค้าปลาเป็นค้าขายของชำ ในปีเดียวกัน เพื่อนได้ชวนมาวัดพระธรรมกาย วันแรกที่มา สามีเห็นดวงกลมๆ ใสๆ ลอยมาจากพระประธานในโบสถ์ เห็นแบบนี้ทุกครั้งที่มานั่งที่โบสถ์ ต่อมาวัดมีบวชสามเณร เพื่อนได้รับมอบหมายให้ทำอาหาร สามีผู้ส่งเคสก็ช่วยลำเลียงอาหารมาวัดหลายครั้ง กลางคืน สามีเห็นเทวดานางฟ้ามากมายแต่งกายสวยงาม ผิวสีทอง ยืนจับสายมุ้งรอบๆ อยู่หลายคืน

ต่อมา สามีป่วยเป็นโรคความดันโลหิตสูงกำเริบหนักจนปากเบี้ยว ผู้ส่งเคสไม่กล้าขับรถ ทำให้ต้องทิ้งวัดไปตั้งแต่นั้นมา ได้มาทำบุญกับวัดเพียง 4-5 ครั้งเท่านั้น สามีชอบทำบุญมาก เคยสร้างพระที่วัดต่างจังหวัด แต่ไม่ทันได้สร้างพระประจำตัวเพราะเสียชีวิตก่อน ท่านดื่มเหล้าบ้างบางครั้งกับเพื่อนฝูง ตอนอยู่ลพบุรีเคยถูกผ่าตัดนิ่วในไต และป่วยความดันโลหิตสูงจนปากเบี้ยว พอมาอยู่กรุงเทพฯ ก็ดื่มเหล้าหลายครั้ง ต่อมาความดันสูงอีก ทำให้เบลอ ซึม สั่งงานช้า พูดช้า ทำอะไรช้าไปหมด วันหนึ่งสามีพูดกับน้องสะใภ้ว่าจะต้องตายแล้ว เรียกแม่ยายมากราบขอขมา บอกว่าอยากตายแล้ว หยิบยากินเกินขนาดไป 2-3 เม็ด ประมาณ 4 ทุ่ม ปวดท้องเข้าห้องน้ำและเป็นลมช็อกในห้องน้ำ ส่งโรงพยาบาลได้ 5-6 วันก็เสียชีวิต

ลูกสาวผู้ส่งเคสแต่งงานปี 2541 แต่เลิกกันใน 3 เดือน ทราบภายหลังว่าสามีเป็นเกย์ พยายามหลีกเลี่ยงภรรยา ชอบคลุกคลีกับผู้ชาย ชอบดื่มสุรา มาถึงก็ใช้มีดข่มขู่เอาเงินภรรยา ลูกสาวทนไม่ไหวกลับมาอยู่บ้าน มีอาการเครียด นอนไม่หลับ ซึม เบลอ บางทีก็ด่าคน เดินออกไปเหมือนคนไม่มีสติ ไม่สบตาคน หน้าตาคล้ำ กินข้าวไม่ได้ ผอมลงมาก ผู้ส่งเคสคิดว่าโดนคุณไสย พาลูกสาวไปรักษาหมอไสยศาสตร์หลายแห่ง 5-6 ปีก็ไม่หาย ปี 2546 เจอหมอไสยศาสตร์คนหนึ่ง รักษาด้วยมีดลงอาคมสับหลัง จุดเทียนบนขันน้ำ มีเสียงเพลง เทียนล้ม มองในขันน้ำมีกระดูกดำ 2 ท่อนขนาดเล็กเท่าหลอดน้ำแข็ง ยาว 1 ซม. มัดด้วยด้ายสายสิญจน์ ทำแบบนี้ 2 ครั้ง ครั้งที่สองกระดูกหล่นมา 1 ชิ้น แต่อาการก็ไม่หาย ไม่กี่วันต่อมา มีผู้ชายเซียนมาขายของที่บ้าน จับข้อมือลูกสาวแล้วหลอกพาตัวไป ผู้ส่งเคสตามหา 12 วัน จนเจอตัวที่บ้านผู้ชายคนนั้นที่จังหวัดเลย พากลับบ้านแล้วพาลูกสาวไปรดน้ำมนต์ที่วัดในภาคอีสาน อีก 2 เดือนต่อมา มีน้ำมันไหลยิ้มจากศีรษะจนผมเปียกแห้งแข็ง เป็นอยู่ 1 วันแล้วหายไป แต่อาการป่วยยังไม่หาย ประมาณ ก.พ. 2547 ผู้ส่งเคสกลับมาสร้างบารมีกับหมู่คณะอีกครั้ง จากการชักนำเพื่อนกัลยาณมิตรคนใหม่ พาลูกสาวขึ้นไปปฏิบัติธรรมที่พนาวัฒน์ 2 ครั้ง เข้าอบรมสมาธิแก้วต่อ 2 อาทิตย์ หลังอบรมก็ขึ้นพนาวัฒน์อีกครั้ง เป็นครั้งที่ 3 ครั้งนี้ลงมาแล้วอาการหายขาดเลย ไม่เป็นอีกเลย ปัจจุบันลูกสาวก็มาวัดสม่ำเสมอ

น้องชายผู้ส่งเคสเป็นคนใจดี ชอบช่วยคน แต่ชอบดื่มเหล้า เมาแล้วดื้อ ไม่ฟังใคร เคยเป็นนักมวย หาเงินเรียนเอง พอเรียนจบเข้ารับราชการเป็นครู ได้รับเลื่อนขั้น C7 นิสัยเจ้าชู้ มีภรรยา 2 คนเป็นครูด้วยกัน แต่ก็ยังไม่พอ ไปติดพันผู้หญิงคนแล้วคนเล่า จนพบผู้หญิงคนหนึ่งอาชีพขายประกัน คบกัน 1 ปี โดยน้องชายไม่รู้ว่าเบื้องหลังผู้หญิงคนนี้ค้า ยาเสพติด วันหนึ่งผู้หญิงคนนี้หลอกให้น้องชายขับรถไปส่งบอกว่าจะไปเคลียร์เงินประกัน ไปถึงกลางทางก็จอดรถให้น้องชายรอ แล้วนำยาเสพติดไปส่งให้ลูกค้า ลูกค้าคนนั้นคือตำรวจนอกเครื่องแบบที่ปลอมตัวมา น้องชายและผู้หญิงคนนี้จึงถูกจับ ข้อหาร่วมกันค้ายาเสพติดจำนวนมากถึง 2,000 เม็ด น้องชายรับโทษ 3 เท่าในฐานะข้าราชการ ศาลสั่งจำคุก 50 ปี ไม่มีอุทธรณ์ ถูกส่งเข้าห้องขัง ผู้ส่งเคสหมดเงินไป 5 แสนบาทในการต่อสู้ แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นปี 2541

ภรรยาหลวงของน้องชายเป็นคนเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ เป็นนักสังคมสงเคราะห์ ถ้าเป็นงานสังคมจะช่วยเต็มที่ ไม่ค่อยได้ทำบุญในพระพุทธศาสนา เธอชอบดื่มสุรามาก มักนัดเพื่อนไปดื่มที่ร้านอาหาร ถ้าได้ดื่มแล้วถึงไหนถึงกัน ไม่เมาไม่เลิก คุณครูไม่ใหญ่แทรกว่า ดื่มแต่พอดีไม่มีในน้ำเมา ดื่มเหล้าจนน้ำท่วมปอด ไม่มีใครรับผิดชอบ เธอมีอาการแน่นหน้าอก หายใจไม่ออก เข้าโรงพยาบาลเจาะน้ำออกจากปอดหลายครั้ง เป็นๆ หายๆ พอหายป่วยกลับมาดื่มอีก บางครั้งป่วยถึงกับต้องคลานขึ้นบันไดไปสอนนักเรียน หลังสามีติดคุก 3 เดือน เธอเสียชีวิตในท่านั่งขณะดูทีวีคนเดียวในห้อง ด้วยวัย 42 ปี คุณครูไม่ใหญ่กล่าวถึงโทษของน้ำเมาว่าควรเททิ้ง ทุบเงินให้หมด ปิดโรงงานสุราไปเลยดีกว่า

นอกจากนี้ ผู้ส่งเคสยังมีเรื่องของลูกชายอายุ 6 ขวบ ถูกงูเห่ากัดตายใต้โคนต้นมะขาม และเรื่องของยายทวด ซึ่งเป็นคนใจบุญ เลี้ยงดูผู้ส่งเคสมาตั้งแต่เด็ก ยายทวดเสียชีวิตไปแล้ว

จากเรื่องราวเหล่านี้ ผู้ส่งเคสจึงมีคำถามกราบเรียนถาม คุณครูไม่ใหญ่ หลายข้อ