EP.746 โปรยเงินเพราะรวยสุดขีด

ผู้ส่งเคสเป็นผู้ที่ตั้งใจสั่งสมบุญอย่างแท้จริงค่ะ เป็นผู้ที่เรียกว่าเป็นผู้นำบุญ ผู้ใฝ่บุญ และไม่เคยยอมทิ้งบุญเลย แม้จะต้องสร้างบุญอยู่ในพื้นที่ที่นับว่าอันตรายอย่างเขต 4 จังหวัดภาคใต้ ซึ่งเต็มไปด้วยวิกฤต แต่ท่านกลับเห็นว่าวิกฤตนี้เป็นโอกาสอันสำคัญที่จะทำให้ท่านได้ทุ่มเทสร้างบุญทุกบุญอย่างเต็มที่ ท่านมีความตั้งมั่นที่จะสร้างบารมีร่วมกับคุณครูไม่ใหญ่อย่างไม่ย่อท้อและไม่คิดจะหนีไปไหนเลยค่ะ นี่ถือเป็นปรมัตถบารมีอย่างยิ่ง ครอบครัวของผู้ส่งเคสมีพี่น้องทั้งหมด 9 คน เป็นหญิง 5 คน ชาย 4 คน โดยผู้ส่งเคสเป็นคนที่ 7

เรื่องราวชีวิตของผู้ส่งเคสและสามีเต็มไปด้วยสีสัน ความขึ้นลง และบททดสอบแห่งชีวิตค่ะ เริ่มต้นที่ครอบครัวของผู้ส่งเคส คุณพ่อเสียชีวิตเมื่ออายุ 49 ปีด้วยโรคที่เกี่ยวกับตับ หลังคุณพ่อจากไป พี่สาวคนโตก็ได้เข้ามาช่วยดูแลน้องๆ ให้เติบโตขึ้น โดยมีคุณแม่เป็นกำลังหลักในการหาเลี้ยงครอบครัว แต่แล้วก็มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นอีก เมื่อพี่สาวคนโตเสียชีวิตอย่างกะทันหันด้วยอุบัติเหตุถูกรถชนขณะซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ไปทำธุระ ท่านก็เสียชีวิตในวัย 49 ปีเช่นกันค่ะ

ส่วนคุณแม่ของผู้ส่งเคส สุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงนัก เป็นโรคหอบ เป็นนิ่วในไต และมีอาการเข่าเสื่อมอย่างรุนแรง ทำให้ต้องนอนอยู่บนเตียงตลอดเวลาถึง 3 ปี ในช่วงที่คุณแม่ป่วยหนักนี้เอง พี่สาวคนที่ 5 ได้นำภาพพระเดชพระคุณหลวงปู่ พระเดชพระคุณหลวงพ่อ และคุณยายอาจารย์ ไปให้คุณแม่ดู พร้อมทั้งชวนท่านทำบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัวทั้งแกนกลางและภายนอกภายใน อย่างไรก็ตาม ในช่วงที่ป่วย คุณแม่มีอาการแปลกๆ สลับกับช่วงที่ปกติ บางครั้งก็แสดงอาการแยกเขี้ยว ยกมือไขว่คว้าอากาศ หรือทำตาขวาง ผู้ส่งเคสพยายามกระซิบบอกคุณแม่ให้นึกถึงบุญอยู่เสมอ บางครั้งก็จับมือท่านให้พนม จนในที่สุด คุณแม่ก็เสียชีวิตที่โรงพยาบาลยะลา โดยไม่มีลูกๆ อยู่ด้วยเลย อาการแยกเขี้ยวไขว่คว้าอากาศนั้นบ่งบอกว่าท่านใกล้จะถึงวาระสุดท้ายแล้ว สามวันหลังจากคุณแม่เสียชีวิต น้องสาวคนเล็กของผู้ส่งเคสก็ฝันเห็นคุณแม่มาบอกว่าจะไปแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง แล้วก็เดินจากไป

ชีวิตในวัยเด็กของสามีผู้ส่งเคสก็ไม่ธรรมดาเช่นกันค่ะ สมัยวัยรุ่นท่านชอบหนีเที่ยวเป็นประจำ คุณแม่ที่เลี้ยงดูก็ต้องหาวิธีจัดการถึงขั้นจับขาเอาเชือกมัดไว้ แล้วใช้สากตำข้าวตี ถ้าหากร้องไห้ก็จะโดนตีซ้ำและห้ามร้อง บางครั้งถึงขนาดขู่ว่าจะเอาสากตำข้าวหรือพริกยัดปากถ้ายังร้อง หรือบางครั้งก็มัดท่านไว้กับต้นไม้เพื่อให้มดแดงใหญ่กัด คุณครูไม่ใหญ่บอกว่านี่เป็นวิธีการทำให้เข็ดหลาบ แต่คนอย่างสามีท่านก็ไม่เคยเข็ด ยังคงหนีเที่ยวต่อไปจนอายุ 20 ปี

ผู้ที่เลี้ยงดูสามีผู้ส่งเคสมานั้นคือคุณพ่อบุญธรรม ซึ่งเสียชีวิตด้วยโรคเส้นโลหิตในสมองแตกเมื่อสามีอายุได้ 42 ปี ในช่วงเวลานั้น สามีได้รู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นร่างทรง ท่านทักว่าผู้ที่เลี้ยงดูสามีนั้นไม่ใช่บุพการีที่แท้จริง ตอนนั้นสามีฟังแล้วไม่เชื่อว่าเป็นไปได้ จึงไม่เคยพบร่างทรงคนนั้นอีก

อีก 5 ปีต่อมา เมื่อสามีอายุได้ 47 ปี คุณแม่บุญธรรมที่เลี้ยงดูท่านมาเริ่มป่วยและมีอาการทางสมอง ความจำไม่ค่อยดี สามีจึงเกิดความสงสัยอยากรู้ความจริงที่ร่างทรงเคยทักไว้เมื่อ 5 ปีก่อน ท่านจึงออกตามหาร่างทรงท่านเดิมและได้เชิญมาที่บ้าน ร่างทรงก็ยืนยันเหมือนเดิมว่าคุณแม่ที่อยู่ในบ้านไม่ใช่บุพการีที่แท้จริง และบอกว่าคุณพ่อที่แท้จริงเสียชีวิตไปแล้ว แต่ยังไม่ได้ไปเกิด และอยากให้ไปไหว้ที่หลุมฝังศพเพราะยังรอจะเห็นหน้าลูกชาย ร่างทรงแนะนำให้สามีไปสืบประวัติจากคนคนหนึ่ง

สามีได้ไปสืบดูและพบว่าเป็นเรื่องจริงทุกประการ ท่านได้ทราบว่าตัวเองมีพี่น้องแท้ๆ 6 คน เป็นคนสุดท้อง สมัยที่เกิด ฐานะครอบครัวยากจนมาก จึงต้องยกท่านให้คนอื่นไปเลี้ยงดู และคุณพ่อที่แท้จริงได้ปลดความกังวลเรื่องการเลี้ยงลูกๆ ด้วยการผูกคอเสียชีวิต ส่วนคุณแม่ที่แท้จริงก็เสียชีวิตไปแล้วเช่นกัน ผู้ที่รับท่านไปเลี้ยงก็คือคุณพ่อคุณแม่บุญธรรมในปัจจุบันนี่เอง เพราะท่านไม่มีลูก เมื่อสอบถามญาติพี่น้องของคุณพ่อคุณแม่แท้ๆ ทุกคนก็ยืนยันตรงกัน พี่ชายคนหนึ่งได้เล่าให้สามีฟังว่า ถ้าไม่ได้อุ้มท่านไปให้พ่อแม่บุญธรรมเลี้ยง ก็ต้องตายเพราะความอดอยาก พร้อมกันนั้น ญาติก็ได้พาไปดูที่โฮงซุ้ยหรือหลุมฝังศพของคุณพ่อคุณแม่แท้ๆ ซึ่งอยู่คู่กัน สามีก็ได้ไปกราบที่หลุมฝังศพและขอให้ท่านไปเกิดเสียที

ส่วนคุณแม่บุญธรรม ปัจจุบันอายุ 79 ปี ป่วยเป็นอัลไซเมอร์ ความจำเสื่อมลง วันหนึ่งเมื่อคนรับใช้ทวนความจำถามว่าแม่มีลูกกี่คน คุณแม่บุญธรรมก็บอกว่าไม่มีลูก แต่ได้เด็กมาเลี้ยง 2 คน เป็นชาย 1 หญิง 1 ซึ่งก็คือสามีของผู้ส่งเคสและพี่สาวบุญธรรมนั่นเอง ข้อมูลนี้ตรงกับที่สามีได้ไปสืบมา

สามีของผู้ส่งเคสมีอาชีพหลากหลายมากค่ะ ทั้งรับเหมาก่อสร้าง สร้างบ้านจัดสรร เปิดร้านประดับยนต์ ร้านคาร์แคร์ จัดงานคอนเสิร์ต และอื่นๆ อีกมากมาย ผู้ส่งเคสแต่งงานกับสามีในปี พ.ศ. 2531 หลังแต่งงาน ชีวิตของพวกท่านมีฐานะดีมากๆ เพื่อนฝูงก็มากมาย หัวบันไดไม่เคยแห้ง ถือเป็นช่วงที่รุ่งเรืองที่สุดในชีวิต มีรถยนต์ราคาแพงใช้แทบทุกยี่ห้อ ธุรกิจต่างๆ ดำเนินไปได้ดี มีรายได้แต่ละเดือนไม่ต่ำกว่า 10 ล้านบาท ปีหนึ่งๆ ก็เป็น 100 กว่าล้าน ครั้งหนึ่งสามีจัดงานคอนเสิร์ตได้กำไร 700,000 บาทในคืนเดียว ท่านดีใจสุดขีด ถึงขั้นควักเงินแบงก์ต่างๆ ที่มีอยู่ในกระเป๋าออกมาโปรยแจกให้กับผู้ชมที่หน้าเวที

แต่แล้วเรื่องราวก็พลิกผัน เมื่อถึงปี พ.ศ. 2536 หรือ 5 ปีต่อมา มีบริษัทแห่งหนึ่งนำงานสร้างโรงรมยาง 15 โรง มาเสนอให้สามีช่วยเป็นนายหน้าจัดหาคนมาสร้าง สามีได้เซ็นสัญญาค้ำประกันให้ด้วย โดยจะได้เปอร์เซ็นต์โรงละ 200,000 บาท แต่โรงงานดังกล่าวสร้างไม่เสร็จ คนที่สร้างก็หนีไป ทำให้สามีต้องแบกภาระหนี้สินในฐานะผู้ค้ำประกันเป็นเงินกว่า 20 ล้านบาท ตั้งแต่นั้นมา ชีวิตก็ตกต่ำลงเรื่อยๆ ทำธุรกิจอะไรก็ล้มเหลว ขาดทุนย่อยยับทุกครั้ง ต้องกู้หนี้ยืมสินมาแก้ปัญหามากมาย รวมๆ แล้วก็กว่า 100 ล้านบาท ทั้งหนี้ธนาคารและหนี้นอกระบบ จากที่รวยสุดขีดก็ต้องมาจน ชีวิตก็เป็นแบบนี้ มีสุข มีทุกข์ มีขึ้น มีลง คุณครูไม่ใหญ่สอนว่าไม่ว่าชีวิตจะสมหวังหรือผิดหวังก็ต้องมีสติ แม้ไม่มีสตางค์ ก็ต้องทำสิ่งที่เผชิญอยู่ให้ดีที่สุด

สามีต้องขึ้นโรงพักขึ้นศาลอยู่เป็นประจำนานกว่า 7 ปี ชนะบ้างแพ้บ้าง แต่คดีที่แพ้ก็ได้ยื่นอุทธรณ์อีกหลายคดี เหตุการณ์เหล่านี้ทำให้สามีกลัดกลุ้มมาก หาที่พึ่งได้ก็เข้าหา จนเพื่อนสามีซึ่งเป็นอาจารย์ที่โรงเจชวนไปนั่งสมาธิที่โรงเจ เพื่อนบอกว่าถ้าจะให้ดีขึ้นและหนี้สินหมดเร็วต้อง ยกครู เพื่อนยังบอกอีกว่าสามีมีชื่ออยู่ข้างบน ใครไม่มีชื่อจะไม่ได้เป็นศิษย์ที่นี่ สามีก็ตกลงไปยกครู

ต่อมาประมาณปี พ.ศ. 2543 พี่เขยของผู้ส่งเคสชวนสามีมาบวชสามเณรแก้ว 10,000 รูปที่วัดพระธรรมกาย ทำให้พวกท่านได้รู้จักหมู่คณะที่มีมโนปณิธานยิ่งใหญ่ และพี่เขยก็เป็นกัลยาณมิตรแนะนำให้นั่งสมาธิมากๆ เพื่อแก้ไขวิกฤตชีวิต โดยไม่ต้องยกครู คุณครูไม่ใหญ่บอกว่า ยกไม่ไหวหรอก ครูตัวหนัก

คืนหนึ่งสามีไปไหว้พระที่โรงเจ เพื่อนที่ชวนมานั่งสมาธิที่โรงเจก็คุยกันเรื่องสาเหตุที่ธุรกิจติดขัด เพื่อนบอกว่าเพราะสามีแปรพักตร์จากโรงเจไปวัดพระธรรมกาย จึงเกิดเหตุการณ์แบบนี้ ปัจจุบันสามีผู้ส่งเคสกังวลมาก ไม่กล้าทิ้งการนั่งสมาธิแบบเดิม กลัวเขาจะมาทำร้าย คุณครูไม่ใหญ่เมตตาบอกว่า ถ้าอยากนั่งก็นั่งเถอะ ถ้าจะเลิกก็เลิก ไม่มีปัญหา ถ้าอยากหนีความสุขไปหาความทุกข์ก็เชิญเลิก แต่ถ้าจะหนีความทุกข์มาหาความสุขก็เชิญนั่งต่อ ไม่มีใครว่าอะไร สบายๆ

ปัจจุบันครอบครัวของผู้ส่งเคสมีกำลังใจและความหวังขึ้นบ้าง กัลยาณมิตรที่ยะลาแนะนำให้ติดจานดาวธรรม ชวนกันทำทาน รักษาศีล นั่งสมาธิเป็นประจำ ผู้ส่งเคสและสามียังได้ร่วมจัดโครงการถวายปัจจัยไทยธรรมแด่คณะสงฆ์ 4 จังหวัดภาคใต้ ซึ่งน่าอัศจรรย์มาก หลังจากช่วยงาน 266 วัดแล้ว โปรเจกต์งานก่อสร้างใหญ่ๆ ก็เข้ามา ทำให้ชีวิตพอมีหวังที่จะได้ทำบุญและใช้หนี้สิน ผู้ส่งเคสใช้บ้านตัวเองเป็นที่ประชุมงานและรับรองพระอาจารย์ เจ้าหน้าที่ผู้ประสานงานในยะลาด้วยค่ะ

จากเรื่องราวทั้งหมดนี้ ผู้ส่งเคสมีคำถามกราบเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่ดังนี้ค่ะ