EP.747 เติมใจให้กัน

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยามาประมาณ 2 ปี โดยได้รับการชักนำจากพระพี่ชายบุญธรรม ทำให้ได้เรียนรู้เรื่องกฎแห่งกรรมจากคุณครูไม่ใหญ่ที่ไม่เคยได้ยินได้ฟังมาก่อน ผู้ส่งเคสเป็นลูกสาวคนโตในจำนวนพี่น้อง 4 คน คุณพ่อของคุณผู้ส่งเคสอยู่ที่จังหวัดลพบุรี คุณปู่คุณย่าเสียชีวิตตั้งแต่คุณพ่อยังเล็กมาก ทำให้คุณพ่อต้องไปอาศัยอยู่กับญาติ เมื่อเป็นหนุ่ม คุณพ่อจึงเดินทางมากรุงเทพฯ และเริ่มทำธุรกิจค้าไม้ด้วยความขยัน ได้รับความช่วยเหลือจากผู้ใหญ่ในบ้านเมืองในสมัยนั้น ทำให้ธุรกิจประสบความสำเร็จมาก ต่อมา คุณพ่อพบกับคุณแม่และแต่งงานกัน มีลูก 4 คน คุณพ่อต้องการขยายกิจการ จึงตั้งบริษัทโดยร่วมหุ้นส่วนกับเพื่อนและเชิญผู้ใหญ่ในบ้านเมืองมาเป็นประธาน คุณพ่อมีเพื่อนฝูงมาก ทำให้ได้รับข่าวสารรวดเร็วและได้สัมปทานงานจากรัฐบาล ธุรกิจจึงก้าวหน้ามาก ผู้ส่งเคสและน้องๆ จึงมีชีวิตวัยเด็กที่เพียบพร้อม สะดวกสบายมาก เพราะคุณพ่อฐานะดี ทำให้ผู้ส่งเคสไม่เคยเข้าใจมาก่อนว่าทุกสิ่งไม่จีรังยั่งยืน และไม่เคยรู้ว่าชีวิตคนเรามีขึ้นมีลง มีสุขมีทุกข์

ชีวิตที่เคยสมบูรณ์แบบของผู้ส่งเคสได้พลิกผันอย่างไม่คาดคิด คุณพ่อถูกหุ้นส่วนและคนงานขับรถขนส่งรวมหัวกันโกงเป็นทีมเป็นเวลานาน คุณพ่อไว้ใจลูกน้องมาก จนไม่เฉลียวใจ มารู้ตัวอีกทีก็เมื่อสถานการณ์ของบริษัทหนักมากแล้ว ครอบครัวจึงตกอยู่ในสภาพหมดเนื้อประดาตัว มีความยากลำบากมาก จากครอบครัวที่ฐานะดีกลายเป็นครอบครัวยากจนอย่างกะทันหัน ตั้งตัวไม่ติด เหมือนนักยูโดที่ถูกยกขึ้นสูงแล้วทุ่มลงมาอย่างแรง ชีวิตมันก็เป็นอย่างนี้แหละครับ/ค่ะ คุณพ่อปกติก็มีอุปนิสัยดื่มสุราอยู่แล้ว เมื่อเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นก็ดื่มหนักขึ้นไปอีก หลายครั้งเมื่อคุณพ่อเมา ก็มาระบายอารมณ์กับคุณแม่ ทั้งที่ปกติเป็นคนรักครอบครัวมาก แต่พอเมาก็ไม่เป็นปกติ ไม่รักครอบครัวเลย บ่อยครั้งคุณพ่อนั่งดื่มทั้งคืนเพราะนอนไม่หลับ ช่วงที่เมา คุณแม่จะถูกทำร้ายและถูกด่าว่าเสียๆ หายๆ เป็นประจำ ในที่สุดคุณแม่ตัดสินใจว่าจะอยู่บ้านนี้ต่อไปคงแย่แน่ จึงกลับไปอยู่กับคุณยาย การแยกจากคุณพ่อทำให้คุณพ่อเครียดหนักขึ้นไปอีก เพราะไม่รู้จะระบายกับใคร การหาทางออกใหม่ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย คุณพ่อจึงเลือกที่จะดื่มสุรามากขึ้นไปอีก ต่อมา บ้านก็ถูกเจ้าหนี้ยึดไป เปรียบเสมือนเจอสภาวะเรือแตก ลูกๆ แต่ละคนต้องแยกย้ายกันไปอยู่กับญาติคนละทิศคนละทาง

ช่วงที่คุณแม่กลับมาอยู่กับคุณยาย คุณแม่ได้มาพบรักใหม่กับคุณพ่อบุญธรรม ซึ่งเกษียณอายุจากกองทหารสื่อสารแล้ว ทั้งสองท่านเกษียณมาเจอกัน ต่างก็รำพึงรำพันถึงเรื่องราวเก่าๆ ในอดีตว่าจำกันได้ไหม ถึงจะเหี่ยวลงไป แต่ก็รักนะ คุณพ่อบุญธรรมรำพึงว่าท่านแอบชอบคุณแม่มานานแล้วตั้งแต่สมัยสาวๆ แต่ต่างฝ่ายต่างก็ไปมีครอบครัว ตอนนั้นได้แต่คุย ได้แต่มองกัน แต่ไม่ได้ทำบุญร่วมกัน จึงต่างคนต่างแยก แต่ตอนหลังมาสร้างบุญร่วมกัน จึงได้มาเจอกันอีกตอนเกษียณอายุ ระยะนั้นคุณพ่อบุญธรรมท่านแรก (สามีเดิมของคุณแม่) ก็เสียชีวิตไปแล้ว ทั้งสองท่านมาพบกันอีกครั้ง เสียงเปลี่ยนไปแต่ความหวานยังเหมือนเดิม ต่างฝ่ายต่างเห็นอกเห็นใจกัน และต่างฝ่ายต่างก็เติมใจให้กันจนเต็ม ในที่สุดทั้งสองท่านตัดสินใจอยู่กินร่วมกันมาตั้งแต่นั้นจนถึงทุกวันนี้

ย้อนกลับมาดูคุณพ่อเดิมของคุณผู้ส่งเคส ท่านอายุมากขึ้น ล้มป่วยด้วยมะเร็งปอดและมะเร็งตับ ซึ่งเป็นโรคที่หามาเอง เป็นอัมพฤกษ์ด้วย อาการทรุดลงเรื่อยๆ คุณพ่อมาพักอาศัยอยู่กับน้องสาวคนโตของคุณผู้ส่งเคส น้องสาวจะพาหลานๆ ไปเยี่ยมท่านเป็นประจำ เมื่ออาการหนักมาก คุณพ่อพูดไม่ได้ น้องสาวและสามีไปคุยกับท่านบ่อยๆ เช้าวันหนึ่ง พวกเราพบว่าคุณพ่อเสียชีวิตแล้วอย่างสงบ เมื่ออายุ 69 ปี ในปี 2515

ช่วงที่ธุรกิจคุณพ่อยังรุ่งเรืองอยู่ ขณะนั้นผู้ส่งเคสเรียนอยู่ มศ. 1 คุณแม่ได้แนะนำครูผู้ชายคนหนึ่งมาสอนพิเศษพวกเรา คุณพ่อก็รับไว้ ครูท่านนี้กำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยมีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง ต้องการทำงานช่วงเรียนหนังสือด้วย จึงมาสอนพิเศษพวกเรา 4 คนพี่น้อง ตั้งแต่น้องคนสุดท้อง ป. 2 จนถึงผู้ส่งเคส มศ. 1 ครูสอนหลายวิชาที่เห็นว่าเรายังเรียนได้ไม่ดี ติวพิเศษจนทำให้สนิทสนมกับครูมาก รู้สึกเหมือนขาดไม่ได้ เพราะรักเหมือนพี่ชาย คุณพ่อคุณแม่ก็รักท่านเหมือนลูกชายคนโต

คืนวันหนึ่ง ครูที่มาพักอยู่กับพวกเราได้สอนทำสมาธิให้ 4 คนพี่น้อง ครูบอกว่าชีวิตไม่ได้เริ่มต้นที่กาลเวลา ไม่ได้เริ่มต้นที่ระยะทาง ไม่ได้เริ่มต้นอย่างที่เข้าใจกัน แต่เริ่มต้นตรงที่หลับตาเบาๆ ผ่อนคลายทั้งกายและใจ สบายๆ นึกถึงดวงตะวันที่สว่างที่กลางกาย นั่นแหละคือการเริ่มต้นของชีวิต เพื่อที่จะเดินไปสู่จุดหมายปลายทาง แล้วก็สอนให้พวกเรานึกถึงองค์พระหรือดวงแก้วที่กลางกายพร้อมภาวนาสัมมาอะระหัง ในครั้งแรกของการนั่งสมาธิ ผู้ส่งเคสก็มีประสบการณ์เห็นองค์พระใสๆ ที่กลางท้อง ทั้งที่ไม่เคยนั่งสมาธิมาก่อนเลย

ครูบอกว่า นี่เธอเริ่มต้นเดินทางแล้ว ชีวิตเธอเริ่มต้นแล้ว ที่จะเดินทางไปสู่จุดหมายปลายทาง แม้ใครจะไปไกลถึงดวงดาว ทางบก ทางน้ำ ทางอากาศ ก็ยังไม่ชื่อว่าเป็นการเดินทาง เพราะยังวนกลับมาที่เดิม แต่การเดินทางนี้กำลังจะไปสู่จุดหมายปลายทางทิพย์ จะไม่ต้องกลับมาที่เดิม ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ผู้ส่งเคสก็ได้นั่งสมาธิอยู่เสมอจนถึงทุกวันนี้ คุณครูไม่ใหญ่กล่าวเสริมว่า เห็นไหมจ๊ะ ถ้าเดินไปข้างหน้าจะต้องถึงจุดหมาย ถ้าถอยหลังก็ต้องลงคลอง แต่คลองที่ลงต้องเป็นคลองธรรม ถึงจะถูกทำนองคลองธรรม จะเดินหน้าหรือถอยหลังต้องรู้หลักวิชชาไว้

ปลายปีที่ครูเพิ่งเริ่มมาสอน คุณพ่อคุณแม่ของครูเสียชีวิตจากอุบัติเหตุพร้อมกัน พวกเราและคุณพ่อคุณแม่สงสารมาก ช่วยเหลือค่าใช้จ่ายเพื่อให้ครูเดินทางไปบ้านเกิดจัดงานศพ แต่เมื่อครูไปถึงบ้านก็พบว่าพี่ๆ และญาติได้จัดงานฌาปนกิจไปแล้ว เพราะญาติเจอศพคุณพ่อคุณแม่ครูหลายวันหลังเสียชีวิต จึงรีบจัดงาน และไม่ต้องการให้ครูทราบเรื่องในช่วงนั้นด้วย

สำหรับคุณครู หรือพี่ชายบุญธรรมของเรา เรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วทำงานในไทยประมาณ 4 ปี แล้วไปเรียนต่อต่างประเทศ ช่วงแรกได้รับข่าวคราวอยู่บ้าง แต่ต่อมาก็ไม่ได้ข่าวคราวอีกเลยกว่า 10 ปี เพราะเราย้ายที่อยู่ ท่านก็ย้ายที่อยู่ คุณแม่และพวกเราพยายามสืบหาแต่ก็ไม่มีวี่แวว บางทีก็คิดว่าท่านอาจเสียชีวิตแล้ว ต่อมาประมาณปี 2542 จู่ๆ พี่ชายบุญธรรมก็โทรมาหาน้องสาวคุณผู้ส่งเคส ด้วยเบอร์ที่ท่านค้นได้จากอินเทอร์เน็ตจากชื่อของคุณผู้ส่งเคส ท่านบอกว่าอยู่ต่างประเทศ และบวชเป็นพระมาหลายปีแล้ว กำลังทำงานเผยแผ่พระพุทธศาสนาอยู่ที่ประเทศนั้น พวกเรารวมทั้งคุณแม่ดีใจกันมาก ต่อมาก็ได้พบท่านที่ไทยเมื่อท่านกลับมาครั้งแรก

พระพี่ชายพาผู้ส่งเคสมาวัดพระธรรมกายเป็นครั้งแรก ท่านพาไปมหาธรรมกายเจดีย์ แล้วไปบ้านยาย กราบร่างคุณยายอาจารย์ช่วงที่มีการสวดพระอภิธรรม พระพี่ชายแจ้งข่าวการทำบุญกับพระ 30,000 วัดในตอนนั้น ผู้ส่งเคสอยากทำบุญมาก แต่ติดสถานการณ์การเงินย่ำแย่ คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่า เวลาเงินให้รีบทำซะ เพราะไม่รู้สถานการณ์จะมาถึงเมื่อไหร่ แต่ผู้ส่งเคสมีเงินเข้ามาในธุรกิจช่วงนั้น 30,000 บาทพอดี ยังไม่หักต้นทุน จึงตัดสินใจนำเงินทั้งหมดไปทำบุญที่วัดคืนนั้นด้วยความปิติใจมาก หลังนั้นธุรกิจการค้าและสถานการณ์การเงินของผู้ส่งเคสก็เริ่มดีขึ้น ไม่จมลงไป

3 ปีผ่านไป ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงชีวิตและครอบครัวอย่างมหัศจรรย์ ผู้ส่งเคสหมดหนี้สิน ธุรกิจการค้าอัญมณีมีคนสนับสนุน มีกำลังทรัพย์ทำบุญต่อเนื่องมากขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่เสียดาย ผู้ส่งเคสตั้งใจสร้างทานบารมียิ่งขึ้นไป เพราะเห็นอานิสงส์บุญด้วยตัวเองแล้ว

น้องสาวคนโตของคุณผู้ส่งเคส (น้องคนที่ 1) ไม่ได้แต่งงาน มีครอบครัวแล้ว ธุรกิจการค้าของเขาเจริญรุ่งเรืองมาก สร้างฐานะได้ดีมาก ปัจจุบันขยายกิจการ 3 สาขา ดีหมดทุกสาขา แต่ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจวัดพระธรรมกาย ต่อมาได้ส่งลูกชายไปเรียนต่อต่างประเทศ และได้ไปอยู่ใกล้ชิดกับพระหลวงลุง คือพระพี่ชายบุญธรรมของคุณผู้ส่งเคส ทำให้ได้เรียนรู้ธรรมะต่างๆ และถ่ายทอดธรรมะให้คุณแม่และคุณพ่อ (สามีของน้องสาว) ฟังทางโทรศัพท์บ่อยๆ ทำให้น้องสาวและน้องเขยของคุณผู้ส่งเคสเริ่มเข้าใจวัดพระธรรมกายมากขึ้น และตัดสินใจติดจานดาวธรรมที่บ้านเรียบร้อยแล้ว ได้เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาผ่านจานดาวธรรมด้วย

ลูกชายของน้องสาวคนโต (หลานของคุณผู้ส่งเคส) ตอนเด็กต้องย้ายโรงเรียน 7-8 ครั้ง ไม่ค่อยสนใจเรียนหนังสือ ดีเหมือนกันจะได้มีเพื่อนเยอะ บางครั้งพระพี่ชายบุญธรรมและคุณพ่อ (สามีของน้องสาว) ต้องไปตามตัวมาจากเพื่อนเกเร นอกจากนี้ น้องคนนี้ยังชอบฆ่าสัตว์มาก โดยเฉพาะปลา ทั้งตกปลาและเอาไม้ตีปลา นั่งทำได้เป็นวันๆ เลิกจากนิสัยนี้ได้ตอนมีครอบครัวและภรรยาท้อง กลัวลูกออกมาจะไม่สมประกอบ ปกติไม่ค่อยได้มาวัดพระธรรมกาย แต่จะฝากเงินมาร่วมบุญกับผู้ส่งเคสเสมอ

น้องสาวคนเล็กของคุณผู้ส่งเคส มีโรคประจำตัวมาก เช่น กระดูกคอเสื่อม กระดูกสันหลังคด กระดูกสันหลังข้อที่ 5 แยก เป็นภูมิแพ้อากาศ ไมเกรน เยื่อหุ้มตาซ้ายอักเสบ ผ่าตัด 2 ครั้ง เธอได้มาร่วมบุญกับวัดครั้งแรกตอนหล่อรูปเหมือนประดิษฐานอาคาร 60 ปี ดีใจและประทับใจงานวัดมาก ชอบที่สุดคือตอนที่พระบูชาเจดีย์ และตอนที่คุณครูไม่ใหญ่ให้พรยาวๆ ไม่เคยได้ยินพระวัดไหนให้พรยาวขนาดนี้ คุณครูไม่ใหญ่บอกว่าจริงๆ มีวัดนึงอยู่ทางเหนือ ท่านให้พรยาวกว่านี้เยอะ