EP.760 ที่พักกลางทาง

ผู้ส่งเคสเป็นชาวต่างชาติผู้หนึ่งที่ได้เข้ามาสู่เส้นทางแห่งความจริงของชีวิต แม้เกิดในครอบครัวที่ไม่ได้นับถือพระพุทธศาสนา แต่ในใจลึกๆ ตั้งแต่จำความได้กลับมีความรู้สึกอยากรู้จักพระพุทธศาสนาและการนั่งสมาธิมาก การหาหนังสือพุทธศาสนาในประเทศมุสลิมอย่างมาเลเซียเป็นเรื่องยาก จนเมื่อได้เรียนมหาวิทยาลัยจึงมีโอกาสรู้จักพระสาขาของมูลนิธิฉือจี้ ด้วยความประทับใจในมโนปณิธานที่จะช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ จึงได้รวบรวมเพื่อนนักศึกษาตั้งชมรมพุทธศาสตร์แห่งองค์กรฉือจี้ขึ้นในมหาวิทยาลัย ขณะเรียนชั้นปีที่ 1 ผู้ส่งเคสได้อ่านข่าวงานสลายร่างของคุณยายอาจารย์ในวารสาร สะดุดใจกับคำว่า หนึ่งไม่มีสอง และ วิชาธรรมกาย จึงตั้งใจว่าสักวันต้องทราบประวัติคุณยายและเรื่องราววิชาธรรมกายให้ได้ หลังจากจบอนุปริญญาจากมาเลเซีย ผู้ส่งเคสตัดสินใจไปเรียนต่อที่ไต้หวันเพื่อมีโอกาสไปกราบท่านเจิ้งเอี๋ยนผู้ก่อตั้งมูลนิธิฉือจี้ ปัจจุบันได้เป็นประธานชมรมพุทธแห่งองค์กรฉือจี้ระดับภาคใต้ เป็นกำลังสำคัญในการเผยแผ่พุทธศาสนาในหมู่เยาวชนและช่วยเหลือสังคมในไต้หวัน แม้มีความสุขกับการช่วยเหลือสังคม แต่ลึกๆ กลับรู้สึกว่าใจยังว่าง ยังต้องตามหาสิ่งใดสิ่งหนึ่งเพื่อเติมเต็ม และคิดว่าการนั่งสมาธิน่าจะเป็นคำตอบสุดท้าย จึงได้แสวงหาและฝึกปฏิบัติธรรมหลายแบบแต่ก็ยังไม่พอใจ

ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องราวชีวิตของตนเองและครอบครัว ครอบครัวของ ผู้ส่งเคสในอดีตไม่ได้เพียบพร้อม คุณปู่เป็นชายชาวจีนที่อพยพมาจากกวางตุ้งมาตั้งรกรากที่มาเลเซีย คุณปู่เป็นคนเจ้าชู้ มีภรรยาที่อยู่บ้านเดียวกัน 3 คน และลูก 15 คน ส่วนภรรยาและลูกลับนั้นไม่มีใครทราบจำนวนที่แท้จริง คุณย่าของ ผู้ส่งเคสเป็นภรรยาคนที่ 2 เมื่อคุณพ่ออายุ 7 ขวบ คุณย่าถูกฆ่าตายอย่างไม่ทราบสาเหตุ ส่วนคุณปู่ไม่ค่อยได้กลับบ้านเพราะมีภรรยาน้อยมาก ทำให้คุณพ่อมีชีวิตในวัยเด็กที่ลำบากมาก ต้องเติบโตอย่างโดดเดี่ยว อดมื้อกินมื้อ คุณพ่อจึงต้องไปเป็นกรรมกรรับจ้างแบกหามเพื่อหาเงินเรียน จนอายุ 20 ปี ได้รู้จักและแต่งงานกับคุณแม่ มีลูกด้วยกัน 3 คน ผู้ส่งเคสเป็นลูกคนกลาง คุณแม่ประกอบอาชีพรับจ้างเลี้ยงเด็ก โดยเด็กที่รับเลี้ยงส่วนใหญ่พ่อแม่จะจ้างให้เลี้ยงระยะยาวตั้งแต่เกิดจนโตพอจะพูดได้ เดินได้ (ประมาณ 2 ขวบ) คุณแม่รักเด็กเหมือนลูกตัวเอง จิตใจงาม จะทุกข์ใจทุกครั้งที่พ่อแม่มารับเด็กกลับไป เพราะความผูกพัน คุณแม่ได้แต่ทำใจและบอกเด็กๆ ว่าสักวันคงได้กลับมาพบกัน ในช่วง 4 ปีที่ผ่านมา คุณแม่มีอาการปวดบวมแดงไปทั้งตัว โดยอาการรุนแรงไม่เท่ากันในแต่ละวัน บางวันยกแขนขาไม่ได้ คุณหมอไม่ทราบสาเหตุ ปัจจุบันทั้งคุณพ่อและคุณแม่ได้หันจากผู้ไม่มีศาสนามานับถือพุทธมหายานตามการชักนำของ ผู้ส่งเคส ท่านทั้งสองศรัทธาในหมู่คณะวัดฝอกวงซัน และชาวมหายานส่วนใหญ่ตั้งความปรารถนาไปเกิดแดนสุขาวดีของพระอมิตตพุทธเจ้า คุณอา (น้องชายของคุณพ่อ) มีชีวิตวัยเด็กที่ลำบากเหมือนคุณพ่อ เมื่อโตขึ้นฐานะดีขึ้นจากการทำมาหากิน คุณอาชอบใช้เวลาหลังเลิกงานดื่มเหล้าจนเมา เมาแล้วกลับบ้านนอน ตื่นเช้าไปทำงาน เลิกงานมาดื่มเหล้า เป็นอย่างนี้ทุกวัน จนเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุรถชนขณะเดินทางกลับบ้านเพราะเมา หลังคุณอาเสียชีวิต ลูกสาวคนโตฝันว่าคุณอาลงมาจากสวรรค์มาเยี่ยมและบอกให้หมู่ญาติถือศีลกินเจเพื่อจะได้ไปอยู่สวรรค์ชั้นดุสิตด้วยกัน ภรรยาและลูกๆ เชื่อว่าคุณอาไปอยู่ชั้นดุสิตกับพระศรีอริยเมตไตรยจริง ครอบครัวคุณอาได้นับถือลัทธิอิก้วนเต้า ซึ่งเชื่อว่าพระศรีอริยเมตไตรยเป็นพระผู้เป็นเจ้าสูงสุดที่จะส่งศาสดาองค์ต่างๆ ลงมาโปรดสรรพสัตว์ ไม่ว่านับถือศาสนาอะไร ทุกคนจะได้กลับไปอยู่กับพระศรีอริยเมตไตรยยังสวรรค์ชั้นดุสิตด้วยกันทั้งสิ้น และถือเป็นที่สิ้นสุดจากการเวียนว่ายตายเกิด ผู้ส่งเคสประทับใจคุณครูไม่ใหญ่มาก มีวิธีการสอนเรื่องกฎแห่งกรรมที่แปลกใหม่ มีเพลง ภาพ และคำพูด ทำให้เพลิดเพลินและจำเรื่องราวได้ง่าย แม้ฟังภาษาไทยไม่ค่อยได้แต่ก็เข้าใจเรื่องราว ลีลาและน้ำเสียงของคุณครูไม่ใหญ่ดึงดูดให้เข้าเรียนทุกวัน รู้สึกว่านี่คือสิ่งที่แสวงหา เมื่อปิดเทอม พระอาจารย์ชวนไปเป็นอาสาสมัครที่ศูนย์ไทเป พระอาจารย์และพี่ๆ เล่าและเปิดโอกาสให้ซักถามประวัติมหาปูชนียาจารย์ การสร้างบารมี และมโนปณิธานของหมู่คณะวัดพระธรรมกาย ทุกครั้งที่ฟังจะรู้สึกปีติมาก บ่อยครั้งคุยกันข้ามคืนจนถึงรุ่งเช้า เมื่อได้ปฏิบัติธรรมก็พบแสงสว่างและความสุขภายใน ซาบซึ้งในอานุภาพวิชาธรรมกาย และเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่าวิธีเดียวที่จะช่วยมนุษย์ได้คือวิชาธรรมกาย จึงตั้งจิตอธิษฐานขอสร้างบารมีตามติดมหาปูชนียาจารย์ทั้ง 3 ท่านทุกภพทุกชาติ ตั้งใจนำสิ่งที่ดีที่สุดนี้ไปบอกต่อชาวโลก เชื่อว่าตนมีบุญและความสามารถด้านการชักชวนหมู่คณะ ตั้งใจว่ากลับมหาวิทยาลัยจะเปิดชมรมพุทธแบบวัดพระธรรมกาย ได้มอบตำแหน่งประธานชมรมฉือจี้ให้รองประธานแล้ว ตั้งใจมาช่วยงานที่ศูนย์ไทเปทุกสุดสัปดาห์ แม้ต้องเดินทางไกลจากภาคใต้ไปไทเป ด้วยความประทับใจในมโนปณิธานอันยิ่งใหญ่ของหมู่คณะวัดพระธรรมกายและความสงสัยในใจ จึงเขียนเคสมาขอความเมตตาจาก คุณครูไม่ใหญ่ เพื่อตอบปัญหา