EP.771 จดหมายเป็นหมัน ฉันรักครู

ผู้ส่งเคส เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา เข้าชั้นเรียนตั้งแต่วันที่ 9 พฤษภาคม 2545 ซึ่งเป็นวันเริ่มเปิดโรงเรียน แสดงว่าเป็นผู้มีศรัทธาอันแน่วแน่ ทั้งลูกและสมาชิกในครอบครัวเข้าเรียนที่โรงเรียนเป็นเวลา 3 ปีเต็ม หลังจากนั้นบางวันก็ดูดาวธรรมที่บ้านบ้าง มาเข้าเรียนที่โรงเรียนบ้าง ผู้ส่งเคสชอบการสอนของคุณครูไม่ใหญ่มาก

ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องราวชีวิตและครอบครัวของตนเองให้คุณครูไม่ใหญ่ฟัง คุณพ่อของผู้ส่งเคสรับราชการครู และเป็นผู้บริหารองค์กรครูในจังหวัดที่เรียกว่าศึกษาธิการจังหวัด คุณพ่อทุ่มเททำงานด้วยความรับผิดชอบสูง ซื่อสัตย์ เป็นที่รักของคนทั่วไป คุณพ่อพูดน้อย ใช้คำพูดที่จำเป็น เคร่งขรึม เอาใจใส่ลูกทุกคน คุณพ่อชอบคุณแม่คนเดียวตลอดชีวิต คุณพ่อสนับสนุนการศึกษาของลูกทุกคน ให้กินอยู่แต่พอดี มีอนาคตที่ดี คุณพ่อเสียชีวิตเมื่ออายุ 63 ปี ด้วยโรคความดันโลหิตสูง ทำให้เส้นโลหิตในสมองแตกและเป็นอัมพาต

คุณแม่ของผู้ส่งเคสก็รับราชการครูเช่นเดียวกับคุณพ่อ คุณแม่เป็นครูใหญ่ ใจดีมาก เรียบร้อย พูดจาไพเราะ ไม่ใช้คำหยาบ ไม่นินทาใคร ลูกศิษย์ทุกคนจึงรักท่านมาก คุณแม่ตักบาตรหน้าบ้านและทำอาหารให้คนอื่นนำไปถวายพระที่วัดเป็นประจำ ซึ่งเป็นสิ่งที่ถูกหลักวิชชา คุณแม่จะไปวัดเฉพาะวันสำคัญทางศาสนา คุณแม่เสียชีวิตเมื่ออายุ 40 ปี ด้วยโรคมะเร็ง เป็นเนื้ออกในมดลูก

ผู้ส่งเคสมีพี่น้อง 7 คน หญิง 5 ชาย 2 เป็นคนโต คุณพ่อคุณแม่ฝึกให้ลูกอยู่ในระเบียบตั้งแต่ประถมเหมือนเด็กนักเรียนประจำ ทำให้ลูกทุกคนแบ่งเวลาเรียนและงานบ้านได้ดี ใช้เวลาเป็นประโยชน์ ใช้ชีวิตประหยัด ไม่เที่ยวเตร่ โตขึ้นทุกคนมีงานทำที่มั่นคง ได้เป็นผู้บริหารทั้งหมด ยกเว้นน้องสาวคนเล็กคนที่ 6 ที่เสียชีวิต

น้องสาวคนที่ 6 เสียชีวิตด้วยโรคประสาทและโรคติดเชื้อในกระแสเลือด เมื่ออายุ 48 ปี

ในวัยเด็ก ผู้ส่งเคสเป็นเด็กเลี้ยงยาก ป่วยบ่อย เมื่อเข้าโรงเรียนก็สามารถเรียนได้ดีและได้รับทุนการศึกษาเรียนดีมาตลอด หลังจบมัธยมต้นที่กระบี่ ผู้ส่งเคสเตรียมตัวจะไปเรียนต่อมัธยมปลายที่กรุงเทพฯ เพื่อนชายคนหนึ่งซึ่งยังไม่สนิทกัน เขียนจดหมายไปหาผู้ส่งเคส ถามว่าจะไปกรุงเทพฯ วันใด เขาจะไปรับที่สถานีรถไฟหัวลำโพงเพราะห่วงใย จดหมายฉบับนั้นคุณพ่อเป็นคนรับไว้ก่อน คุณพ่อเปิดอ่านและเก็บไว้คนเดียว ไม่ให้ผู้ส่งเคสอ่าน

หลังจากนั้น คุณพ่อเปลี่ยนความตั้งใจไม่ให้ผู้ส่งเคสมาเรียนที่กรุงเทพฯ ทั้งที่ผู้ส่งเคสเตรียมตัวพร้อมแล้วและตั้งใจจะไปสอบเข้าโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาเพื่อเรียนแพทย์ สุดท้ายคุณพ่อให้ผู้ส่งเคสสอบชิงทุนครูแทน ผู้ส่งเคสมาเจอจดหมายใต้หมอนของคุณพ่อก่อนสอบ จึงรู้สาเหตุว่าทำไมคุณพ่อถึงไม่ให้เรียนแพทย์ ผู้ส่งเคสโกรธเพื่อนคนนั้นมากที่ทำให้ไม่ได้เป็นแพทย์ จึงแกล้งสอบทุนครูเพื่อให้ได้ไปเรียนต่างจังหวัด ไปเป็นนักเรียนประจำที่สงขลา

เพื่อนคนนั้นยังคงเขียนจดหมายไปหาผู้ส่งเคสที่โรงเรียนเป็นประจำ เล่าเรื่องทั่วไป ทำให้ผู้ส่งเคสรู้สึกแค้นใจมาก ผู้ส่งเคสไม่เคยอ่านจดหมายเลย แต่เพื่อนคนนั้นก็ยังคงส่งจดหมายมาอย่างสม่ำเสมอ จดหมายเหล่านั้นจึงเป็นจดหมายเป็นหมัน

ช่วงปิดภาคเรียนขณะศึกษาต่อที่สงขลา ผู้ส่งเคสได้นัดเพื่อนสนิทในชั้นมัธยมไปเที่ยวที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ปีนั้นคือ 2506 ยังเป็นป่า เพื่อนสนิทได้นัดนิสิตเกษตรคนหนึ่งมาเป็นมัคคุเทศก์ ซึ่งผู้ส่งเคสไม่ทราบว่าเป็นคนเดียวกับที่แค้นมาก เขาจัดจักรยานไว้ 2 คัน เพื่อนคนอื่นๆ ซ้อนท้ายกันไป แต่ผู้ส่งเคสถูกจัดให้ซ้อนท้ายมัคคุเทศก์คนนั้น นี่เป็นการพบกันครั้งแรกหลังจากเรียนมัธยมด้วยกัน จากนั้นผู้ส่งเคสก็ติดต่อกับเพื่อนคนนั้นทางจดหมายมาตลอด ช่วงปิดภาคเรียนเพื่อนคนนั้นยังใจกล้าไปเยี่ยมผู้ส่งเคสที่บ้าน ไปเจอคุณพ่อก็โดนคำถาม แล้วก็เข้าทางคุณแม่ ในที่สุดคุณแม่ก็ช่วยพูดให้คุณพ่อเข้าใจ ทั้งคุณพ่อคุณแม่ยอมรับว่าเพื่อนคนนั้นเป็นคนดีจริง

กว่าจะลงเอยกันได้ใช้เวลาถึง 12 ปีแห่งความเพียรพยายาม เมื่อไม่ได้เรียนแพทย์และได้มาเรียนครูเพราะจดหมายของพ่อบ้าน (เพื่อนชายคนนั้น) ผู้ส่งเคสก็รักอาชีพครูมาก เพราะเป็นอาชีพที่ได้ให้ความรู้และความดีแก่ลูกศิษย์ ผู้ส่งเคสจึงทุ่มเทให้กับอาชีพครูมาตลอดชีวิต

ผู้ส่งเคสสำเร็จปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และได้เป็นผู้หญิงที่เป็นผู้บริหารสถานศึกษา ในสังคมการทำงานส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย แต่ผู้ส่งเคสตัดสินใจเร็ว เด็ดขาด จึงมักได้เป็นผู้นำ พ่อบ้านจะพูดเสมอว่าผู้ส่งเคสเป็นผู้หญิงที่แกร่ง พูดตรง ไม่ค่อยอ่อนหวาน

ผู้ส่งเคสประสบอุบัติเหตุหลายครั้งแต่ก็รอดมาได้ ครั้งแรกตอนมัธยม วิ่งเล่นกับน้องล้มฟาดพื้นแข็ง ต้องรักษาเกือบ 2 เดือน ครั้งที่สองนั่งรถประจำทางไปศึกษาต่อ รถคว่ำจนสลบ ครั้งที่สามเรียนปริญญาตรี เล่นฟุตบอล เอ็นกระดูกขาด เดินไม่ได้เป็นเดือน ครั้งที่สี่ก่อนคลอดบุตรคนที่ 2 ลื่นล้มหน้าห้องน้ำ ศีรษะฟาดพื้น ครั้งที่ห้าตอนผ่าตัดทำหมันหลังคลอดบุตรคนที่ 2 หมอใช้ยาบล็อกหลังไม่ชา ต้องผ่าสดๆ ถึง 2 ครั้ง ครั้งที่หกแพ้ยา เกือบเสียชีวิต

สามีของผู้ส่งเคสมาเรียนที่กรุงเทพฯ ตั้งแต่มัธยมปลาย เรียนต่อคณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เคยใกล้ชิดกับพระเดชพระคุณหลวงพ่อ (หมายถึงหลวงปู่ หรือหลวงพ่อสด วัดปากน้ำฯ และพระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย) ตั้งแต่เป็นนิสิต สามีเป็นโรคไมเกรนตั้งแต่เป็นนิสิต ปวดมานานกว่า 30 ปี แต่เมื่อเข้าวัดพระธรรมกายและปฏิบัติธรรมนั่งสมาธิ โรคไมเกรนก็หายสนิท

สามีไม่ได้บวชตั้งแต่หนุ่ม แต่มีโอกาสมาบวชระยะสั้นก่อนเกษียณที่วัดพระธรรมกาย เคยบวชอุบาสกแก้ว บรรพชาสามเณร และบวชพระ 1 พรรษาในปี 2546 ขณะที่สามีบวชพระ ผู้ส่งเคสและลูกสาวได้มาใส่บาตรตลอดทั้งพรรษา ซึ่งมีทั้งพระบวชใหม่และพระเถระออกบิณฑบาตวันละประมาณ 40 รูป

ผู้ส่งเคสเป็นเจ้าหน้าที่จัดภัตตาหารถวายพระสังฆาธิการและคณะสงฆ์ในวันสลายร่างคุณยายอาจารย์ด้วย

ผู้ส่งเคสมีสามีที่ดีและมีลูกที่ดี 2 คน ไม่เคยสร้างปัญหาให้พ่อแม่เลย ลูกทั้งสองก็ดี

ครอบครัวของผู้ส่งเคสไม่มีข้อสงสัยใดๆ เกี่ยวกับวัดพระธรรมกาย ชอบมานั่งในโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยามากกว่าดูดาวธรรมที่บ้าน