EP.882 BK19

ผู้ส่งเคสท่านนี้เป็นพระลูกชายรูปหนึ่งของพระเดชพระคุณหลวงพ่อ ยิ่งอยู่ร่วมกับหมู่คณะนานวันก็ยิ่งรู้สึกศรัทธาและภาคภูมิใจที่ได้เป็นพระลูกชายของพระเดชพระคุณหลวงพ่ออย่างสุดจะบรรยาย ท่านปรารถนาที่จะนำแสงสว่างไปสู่หมู่ญาติผ่านจดหมายรักฉบับนี้ ท่านรับบุญแปลรายารอนุบาลฝันในฝันเป็นภาษาต่างประเทศอยู่ที่วัดพระธรรมกายร่วมกับเพื่อนสนิท และได้เข้าเป็นบุคลากรรุ่นที่ 19 ในปี พ.ศ. 2548 ซึ่งลูกๆ รุ่น 19 ทุกคนขอสร้างบารมีติดตามคุณครูไม่ใหญ่ไปจนถึงที่สุดแห่งธรรม โดยท่านได้ขออนุญาตโยมแม่มาบวชพระรุ่นบูชาธรรม 62 ปีของพระเดชพระคุณหลวงพ่อ ซึ่งโยมแม่กำชับว่า "ครั้งนี้ให้บวชเป็นครั้งสุดท้ายนะ" ผู้ส่งเคสตั้งใจทำตามคำสั่งโยมแม่ คือประกาศนโยบายปฏิรูปชีวิตบวชเป็นครั้งสุดท้ายจนกว่าจะถึงวันกลับดุสิตบุรี

โยมพ่อของผู้ส่งเคสเป็นชิปปิ้งสุดหล่อ มีอาชีพออกสินค้าที่ท่าเรือคลองเตย ท่านมาพบรักกับโยมแม่ซึ่งเป็นแม่ค้าขายข้าวแกงสุดสวยที่ร้านอาหารในท่าเรือ โยมพ่อเห็นแล้วปิ๊งเลย ถือคติ "ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก" เพราะโยมแม่ไม่ชอบในตอนแรก โยมพ่อจึงเข้าทางโยมตา โดยลงทุนไปช่วยแบกน้ำ ทำงานบ้านอยู่หลายปี การแบกน้ำว่ายากแล้ว แต่การห้ามใจไม่ให้รักโยมแม่ยากกว่า ช่วยแบกน้ำอยู่หลายปีจนโยมตาใจอ่อน ยกโยมแม่ให้แต่งงาน จนมีลูกด้วยกัน 4 คน ปกติโยมพ่อเป็นคนแข็งแรง ถือกระเป๋าเจมส์บอนด์ พกปืนลูกโม่และมีดสั้นไปทำงานทุกวันจนเพื่อนเรียก "คนเหล็ก" ท่านมักพูดด้วยความภูมิใจว่าเพิ่งมาหัดดื่มเบียร์เมื่ออายุ 40 ปี ภูมิใจจนกระทั่งเส้นโลหิตฝอยในสมองแตก เป็นลมล้มฟุบ ต้องผ่าตัดที่โรงพยาบาล โยมพ่อถึงรู้ว่าไม่ควรมาหัดดื่ม ท่านก็รักษาตัวจนปัจจุบันเดินไปมาและช่วยเหลือตัวเองได้

โยมแม่เป็นคนซื่อ มีน้ำใจ โอบอ้อมอารี เอาใจใส่ห่วงใยพี่น้องและญาติมาโดยตลอด เป็นที่รักของญาติพี่น้อง แต่หลังแต่งงานกับโยมพ่อ โยมแม่ก็เครียดกับปัญหาครอบครัว ทั้งเรื่องการเงินและเรื่องโยมพ่อไปกิ๊กสาวอื่น จนโยมแม่ป่วยเป็นโรคประสาทอยู่ช่วงหนึ่ง ต้องรักษาด้วยการใช้ไฟฟ้าช็อตที่สมอง จนกลายเป็นรอยบุ๋มจารึกไว้ที่กะโหลกศีรษะจนถึงปัจจุบัน

โยมยายของผู้ส่งเคสเป็นคนจีน ใจเย็น ใจบุญ ถือศีล กินเจ ไหว้เจ้าตามความเชื่อแบบชาวจีน บ้านปลายชีวิตย้ายที่อยู่ไปตามบ้านลูกๆ เพื่อเยี่ยมเยียนหลาน ท่านเสียชีวิตด้วยโรคเบาหวาน อายุ 76 ปี

โยมย่าของผู้ส่งเคสเป็นคนไทย ใจบุญ ทำบุญกับพุทธศาสนาแบบไทยๆ ป่วยเป็นโรคมะเร็งหลอดอาหาร เสียชีวิตเมื่ออายุได้ 79 ปี

พระเพื่อนของผู้ส่งเคสเนื่องจากโยมพ่อเป็นธรรมทายาทรุ่นที่ 1 ของวัดพระธรรมกาย ท่านจึงได้เข้าวัดตั้งแต่ในครรภ์มารดา โยมพ่อท่านมาเรียนให้คุณครูไม่ใหญ่ทราบเรื่องตั้งครรภ์ คุณครูไม่ใหญ่แนะนำให้โยมพ่อถือศีล 8 เพื่อรับเด็กที่จะมาเกิด หลังคลอด โยมพ่ออุ้มท่านซึ่งยังแบเบาะมากราบคุณครูไม่ใหญ่ที่ศาลาอุสิต และขอความเมตตาตั้งชื่อให้ คุณครูไม่ใหญ่ได้เขียนชื่อมงคล ความหมาย คำอวยพร และลงนามเป็นที่ระลึกในกระดาษ A5 เหตุการณ์นี้สร้างความปลื้มปิติมาก ถึงกับนำกระดาษแผ่นนี้ใส่กรอบตั้งไว้ในห้องพระ เมื่อโตขึ้นท่านได้มาวัดพร้อมครอบครัวทุกวันอาทิตย์ต้นเดือนและงานบุญใหญ่ ไม่เคยขาด ต่อมาได้บรรพชาเป็นสามเณรวัดธรรมทายาทอรสาปี 2533 สมัยเด็กท่านมีอาการสมาธิสั้น อยู่ได้ไม่เกิน 5 นาที ต้องหาอะไรทำ กว่าจะพูดได้เกือบ 3 ขวบ แต่พอพูดได้ก็พูดไม่หยุด พูดเร็วคนฟังไม่ทัน สนใจอะไรก็จะจดจ่อ ถ้าไม่สนใจจะไม่แตะต้อง พระเพื่อนปรารถนาบวชหลังจบ ป.ตรี แต่ทำงานเป็นสจ๊วตการบินไทย ผลงานเยี่ยม และกำลังเรียน ป.โท จึงไม่สะดวก ต่อมาภายหลัง คุณย่าเข้าโรงพยาบาลมะเร็งระยะสุดท้าย ท่านจึงตัดสินใจมาบวชเอาบุญให้คุณย่าก่อน เมื่อบวชแล้วก็ตัดสินใจหยุดบินรอบโลก มาเดินบิณฑบาต โดยลาออกจากงานการบินไทยที่มั่นคง มาสู่เส้นทางที่มั่นใจ เพราะเชื่อว่าการบวชและปฏิบัติธรรมจะทำให้รักคุณท่านได้อย่างแท้จริง

ส่วนตัวผู้ส่งเคสเป็นลูกคนสุดท้อง ครอบครัวฮีโร่ในดวงใจตั้งแต่เด็กคือสีใหญ่ๆ คือพระธุดงค์ ตอนเรียน ม.ต้น ขณะเดินกลับบ้านเคยมีความรู้สึกว่าน่าจะหนีออกจากบ้านไปบวชเสียคืนนี้เลย แต่ฉุกคิดได้ว่าถ้าไม่กลับบ้านจะทำให้คนบ้านเสียใจมาก จึงเซ็นเซอร์ความคิดนี้ไป เข้าเรียนมหาลัยปี 2534 มีกัลยาณมิตรแนะนำมาวัดพระธรรมกายครั้งแรก เห็นอาคาร สถานที่ สื่อสิ่งพิมพ์ ฟังคำสอนคุณครูไม่ใหญ่แล้วโดนใจมาก รู้สึกเชื่อมั่น ไม่มีความลังเลสงสัย หัวใจเกิดพลังศรัทธาพวยพุ่ง คิดจะบวชอุทิศชีวิตที่วัดนี้ให้ได้ ต่อมาได้บวชธรรมทายาทภาคฤดูร้อนรุ่นที่ 21 หลังอบรมลาสิกขา กลับไปช่วยงานชมรมพุทธในมหาลัยจนจบ ป.ตรี ทำงานทางโลก 2 ปี จึงเดินทางไปเป็นบัณฑิตแก้วต่างประเทศกับเพื่อนสนิท ช่วยงานศูนย์สาขาต่างประเทศวัดพระธรรมกาย 8 ปี ภายหลังจึงกลับไทยมารับบุญแปลรายการอนุบาลฝันในฝันฯ ที่วัด และเข้าเป็นบุคลากรรุ่นที่ 19 ปี 2548 ปัจจุบันโยมแม่ต้องการให้ผู้ส่งเคสออกไปทำงานทางโลกอีก ผู้ส่งเคสจึงขออนุญาตท่านมาบวชพระรุ่นบูชาธรรม 62 ปีนี้