EP.776 ลูกสิบล้อ

ผู้ส่งเคสรู้จักวัดพระธรรมกายจากสองสามีภรรยากัลยาณมิตร ซึ่งได้ชักชวนให้มาวัดหลายครั้ง ในตอนแรกผู้ส่งเคสไม่ได้สนใจเท่าไหร่ แต่เมื่อได้ดูกายภาพดี (DMC) เห็นรายการต่างๆ ใน DMC จึงตัดสินใจติดจานดาวเทียมทันที ผู้ส่งเคสมองว่า DMC เป็นสื่อที่ดี เป็นช่องทางที่จะทำให้คนในครอบครัวได้มีโอกาสศึกษาธรรมะ ซึ่งในปัจจุบันหาโอกาสศึกษาได้น้อยมาก ผู้ส่งเคสและครอบครัวก็ได้มาเติมเต็มจากจานดาวธรรมนี้เอง เมื่อมีข้อสงสัยใดๆ ก็ได้ถามกัลยาณมิตรเพิ่มเติม และท่านก็ให้ความกระจ่างได้ทุกเรื่องจนหมดข้อสงสัย ผู้ส่งเคสเล่าว่า เมื่อก่อนจะเข้าวัดเฉพาะในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าบุญต้องมีการสั่งสมอย่างสม่ำเสมอ ปัจจุบันผู้ส่งเคสและครอบครัวได้มาที่วัดพระธรรมกาย และได้ส่งบุตรชายเข้าอบรมโครงการยุวธรรมยาตรา ซึ่งเป็นโครงการที่ดีมาก ช่วยให้เด็กรู้จักธรรมะ และปลูกฝังคุณธรรมที่ดีงาม

ผู้ส่งเคสมีเรื่องอยากจะกราบขอความเมตตาคุณครูไม่ใหญ่ช่วยฝันในฝันให้ เตี่ยของผู้ส่งเคสไม่ใช่ชาวไทย เป็นชาวจีน เป็นคนขยัน ชอบช่วยเหลือผู้อื่นเสมอ เตี่ยได้เป็นถึงคณะกรรมการมูลนิธิและศาลเจ้า เตี่ยเคยมีอาชีพขับรถ 10 ล้อรับจ้างอยู่ประมาณ 10 ปี ในช่วงนั้นผู้ส่งเคสเห็นรถ 10 ล้อทีไรก็อดเป็นห่วงเตี่ยไม่ได้ เพราะไม่อยากให้ท่านขับรถเร็ว หลังเรียนจบ ผู้ส่งเคสได้มาช่วยงานขับรถ 10 ล้อกับเตี่ยด้วยความรักเตี่ยอยู่ประมาณ 3 ปี ในที่สุดเตี่ยก็ขายรถ 10 ล้อไป และหันมาขายอะไหล่รถแทน ผู้ส่งเคสเป็นลูกคนที่ 3 ในจำนวนพี่น้องชาย 4 คน ซึ่งต่างก็มีครอบครัวกันหมดแล้ว พี่ชายคนโตได้แยกตัวไปขายเครื่องคอมพิวเตอร์อยู่ที่จังหวัดร้อยเอ็ด พี่ชายคนที่ 2 ทำกิจการเกี่ยวกับอัญมณีอยู่ที่กรุงเทพฯ มีเพียงผู้ส่งเคสและน้องชายที่ดำเนินกิจการต่อจากเตี่ย โดยผู้ส่งเคสเป็นผู้ควบคุมดูแลทุกอย่าง แรกเริ่มกิจการยังเป็นกงสี แต่ปัจจุบันได้แยกกับน้องชายแล้ว ถึงกระนั้นน้องชายก็ยังไม่สามารถยืนอยู่ได้ด้วยตัวเอง ยังต้องอาศัยผู้ส่งเคสในการตัดสินใจและให้ความช่วยเหลือทุกด้าน

เตี่ยอาศัยอยู่กับผู้ส่งเคสมาตลอด จนกระทั่งปี 2546 เตี่ยก็เริ่มป่วย มีอาการเจ็บคอ ไปตรวจพบว่าเป็นมะเร็งกล่องเสียงขั้นที่ 1 คุณหมอนัดฉายแสงได้ประมาณ 4-5 ครั้ง ทำให้เตี่ยเจ็บคอ รับประทานอาหารไม่ได้ เมื่อกระเพาะขาดอาหาร ลำไส้ส่วนที่ต่อกับกระเพาะก็ถูกน้ำย่อยในกระเพาะกัดจนทะลุ เตี่ยถูกผ่าตัดถึง 2 ครั้ง รักษาอยู่ได้ไม่ถึงเดือนก็เสียชีวิต รวมอายุได้ 73 ปี ผู้ส่งเคสได้สร้างพระประจำตัวให้ท่าน 1 องค์เมื่อเดือนเมษายน 2548

พี่ชายคนที่ 2 หลังจากแต่งงานกับพี่สะใภ้แล้วก็ได้ไปเป็นหุ้นส่วนทำสัมปทานเหมืองพลอยอยู่ที่ประเทศแทนซาเนีย ทวีปแอฟริกา รวยทีเดียว โดยทำร่วมกับพี่ชายของพี่สะใภ้ซึ่งครอบครัวของพี่สะใภ้ทำอาชีพนี้มานานแล้ว พี่ชายจะไปประจำอยู่ที่แทนซาเนียครั้งละ 3-4 เดือน ถึงจะกลับมาบ้าน 1 เดือน นำวัตถุดิบคือพลอยที่ยังไม่เจียระไนกลับมาเมืองไทย ให้คนงานรับไปเจียระไนแล้วนำไปขาย ยอดขายไม่สูงมาก หากหักค่าใช้จ่ายแล้วก็พอเลี้ยงตัวได้ ผู้ส่งเคสพูดถึงเพชรพลอยแล้วก็นึกถึงโลกใบนี้ อยากทำโลกใบนี้ให้เป็นเพชรพลอย คือให้มันใสกันไปทั้งโลก คุณครูไม่ใหญ่ขยายความว่า โลกจะเป็นเพชรพลอยได้คือเมื่อทุกคนเห็นเพชรพลอยภายในที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 โลกก็จะสวยสดงดงาม สันติสุขที่แท้จริงจะเกิดขึ้น แสวงหาเพชรพลอยภายในสำคัญมาก ไม่ต้องเสี่ยงภัยไปไหน แค่หลับตาเบาๆ ผ่อนคลาย สบาย ทำใจหยุดนิ่งเฉยๆ เหมืองหยุดคือหยุดนิ่ง ไม่ได้เพชรพลอย เป็นมา เป็นดวงใสเจียระไนเรียบร้อย กลมดิก สว่างโอ่งามกว่ารัตนะใดๆ ในโลกนี้และเทวโลก รัตนะในโลกหากไม่มีแสงก็เหมือนถ่าน เทวโลกมีแสงแต่ชั่วคราว ไม่ให้ความสุขสมบูรณ์ แต่รัตนะภายในคือพุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ สังฆรัตนะนี้ต่างหากที่จะทำให้เกิดความสุขยั่งยืนถาวรเป็นนิจจัง

พี่สะใภ้ผู้ส่งเคสมีหน้าที่ดูแลออฟฟิศพลอยอยู่ที่สีลม ทำงานมาร่วม 20 ปี เธอเป็นผู้หญิงเก่ง ฉลาดในการบริหาร เก่งด้านภาษา สามารถติดต่อเจรจากับลูกค้าต่างประเทศได้ดี เป็นคนมัธยัสถ์ ไม่ยอมให้ใครเอาเปรียบและไม่ชอบเอาเปรียบใคร คิดเล็กคิดน้อย จุกจิก หยุมหยิม แม้เรื่องเล็กน้อยไร้สาระก็เก็บเอามาคิด เธอเก็บหมดทุกอย่าง เป็นนักเก็บ (เก็บแล้วก็ไม่มาเก็บ คือทิ้งเฉยๆ แต่เก็บเอามาคิด) มีความมั่นใจในตัวเองสูง ถึงขั้นขี้โมโห เผด็จการ เจ้าหลักเจ้าการ เจ้าละเบียบ รักความสะอาดมาก มือจะล้างแล้วล้างเล่า เฝ้าแต่ล้างจนมือแห้งแตก คุณครูไม่ใหญ่แนะนำให้ใช้สเปรย์ฉีด เธอย้ำคิดย้ำทำอยู่เช่นนั้น เธอพยายามควบคุมทุกอย่างให้ได้ดังใจ ไม่ว่าจะเป็นงาน การศึกษาเล่าเรียนของลูก รวมถึงชีวิตความเป็นอยู่ของสามีและลูก เธอจะจัดการบงการหมดทุกอย่าง แม้กระทั่งตอนเช้าก็ปลุกมาบอกให้ทำนั่นทำนี่ ทุกคนไม่มีสิทธิ์เลือก ลูกๆ และสามีต่างก็เครียดตามกันไป ความเครียดระบาดไปทั้งบ้าน ปลายปี 2546 เธอเครียดจนเริ่มนอนไม่ค่อยหลับ มีอาการถีบขาปัดไปปัดมาเหมือนหนูถีบจักร ยิ่งนอนไม่หลับก็ยิ่งกังวล คิดวนไปวนมาว่าวันนี้นอนจะหลับไหม ป่วยอยู่ถึง 2 ปี น้ำหนักตัวลดลงเรื่อยๆ จาก 62 เหลือ 43 กิโลกรัม ความจำเริ่มเสื่อม จำใครไม่ได้แม้แต่สามีและลูกๆ ได้แต่นอนหลับๆ ตื่นๆ จนติดเตียง เวลากลัยก็สะดุ้งผวาตลอด ครึ่งปีที่ผ่านมามีอาการร้องครวญคราง ทำตาแหก กัดฟัน ยิงฟัน เหมือนเจ็บปวดตรงไหนสักแห่ง สื่อสารให้คนอื่นรับรู้ไม่ได้ บางครั้งร้องครางนานถึง 5-6 ชั่วโมง รักษาทั้งหมอแผนปัจจุบัน แผนโบราณ สมุนไพร ยาจีน หมอหาสาเหตุไม่พบ สรุปว่าเป็นโรคจิต สมองเสื่อม ปัจจุบันไม่ยอมเคี้ยวข้าว ต้องตำบดให้เละเหมือนโจ๊กแล้วหยอดใส่ปาก ก็ไม่ค่อยยอมกลืน

ปลายปี 2548 ผู้ส่งเคสได้แนะนำให้พี่ชายติดจานดาวธรรมให้พี่สะใภ้ดู แม้เธอจะดูไม่ค่อยรู้เรื่อง ได้แนะนำให้พี่ชายสร้างองค์พระให้พี่สะใภ้ 1 องค์ พี่ชายได้ร่วมบุญหล่อหลวงปู่ และหล่อพระประธานประดิษฐานที่อาคารภาวนา ได้พาพี่สะใภ้มาร่วมพิธีหล่อหลวงปู่และหล่อพระประธานด้วย รวมทั้งงานบุญกฐินก็พาพี่สะใภ้ไปถวายปัจจัยกับคุณครูไม่ใหญ่ด้วยตนเอง

ผู้ส่งเคสแต่งงานกับภรรยาอยู่ด้วยกันมา 14 ปี มีบุตรเพียง 1 คน และไม่มีอีกเลย ทั้งๆ ที่ภรรยาไม่มีโรคประจำตัว แพทย์แนะนำให้ทำกิฟท์ ทำอยู่ 1 ครั้งก็ไม่สำเร็จ จึงเลิก ผู้ส่งเคสปลงว่าไม่เป็นไร เลี้ยงคนเดียวก็ได้ เจ้าชายสิทธัตถะกับพระนางพิมพายังมีบุตรคนเดียว พระ 7 ขวบก็เอามาบวชได้

พ่อตาของผู้ส่งเคสทำอาชีพค้าขาย ไม่ชอบเข้าวัด แต่ไม่ทำบาป เสียชีวิตเมื่ออายุ 56 ปี ด้วยโรคความดันสูงในสมองแตก ผู้ส่งเคสได้สร้างองค์พระประจำตัวให้ท่าน 1 องค์ หลังสร้างพระประมาณ 2-3 อาทิตย์ คุณแม่ยายฝันเห็นคุณพ่อตามาหาในสภาพหนุ่มฟ้อหล่อเฟี้ยว ใส่ชุดหล่อยิ้มเฉยๆ ไม่ได้พูดอะไร ซึ่งก่อนหน้านี้แม่ยายจะฝันเห็นพ่อตาในสภาพอายุ 50 กว่าๆ เหมือนตอนก่อนตาย แต่พอทำบุญอุทิศให้ก็ยิ้มแฉ่ง หล่อขึ้นเยอะเลย

แม่ยายของผู้ส่งเคสชอบทำบุญ เป็นเบาหวานมาเกือบ 20 ปี ไม่ยอมควบคุมอาหาร อยากทานอะไรก็ทาน ต่อมาดวงตาเป็นต้อกระจก ไปลอกดวงตา ความดันเบาหวานขึ้นตา เส้นเลือดในตาแตก ตาจึงบอดไป 1 ข้าง 4 ปีต่อมาเป็นโรคไต ต้องฟอกไตอาทิตย์ละ 2 ครั้ง เป็นอยู่ปีกว่า พอผู้ส่งเคสติดจานดาวธรรม แม่ยายก็มาดูหลายครั้ง ได้ยินข่าวการสร้างพระประจำตัว ก็เคยศรัทธาอยู่แล้ว ผู้ส่งเคสชวนให้ท่านสร้าง ท่านจึงสร้างด้วยตัวเอง 1 องค์ ประมาณ 8 เดือนหลังจากนั้นท่านก็เสียชีวิตลงด้วยอาการหลับไปเฉยๆ รวมอายุได้ 61 ปี