EP.765 ต้องสู้ถึงจะชนะ

ผู้ส่งเคส เล่าเรื่องราวของตนเองและครอบครัวที่ได้มาสร้างบารมีที่วัดพระธรรมกายตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 และได้สร้างบารมีเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน ทำบุญทุกบุญที่คุณครูไม่ใหญ่บอกให้ทำ ไม่เคยขาดเลยค่ะ ทั้งยังเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันที่ดีมาตลอด ผู้ส่งเคสเกิดในครอบครัวคนจีนที่มีลูกถึง 10 คน ตนเองเป็นลูกสาวคนโต ทำให้พ่อไม่ยอมให้เรียนหนังสือตามความเชื่อที่ว่าลูกสาวต้องคอยช่วยงานบ้าน จึงต้องเป็นกำลังหลักช่วยงานบ้านตั้งแต่ 4 ขวบ ตื่นแต่เช้าช่วยแม่ทำกับข้าว เลี้ยงดูน้องอีก 9 คน และทำงานบ้านทุกอย่าง

เมื่อผู้ส่งเคสอายุได้ 20 ปี ก็มีหนุ่มๆ หลายคนมาแวะเวียนที่บ้าน แต่ก็ถูกพ่อไล่กลับไปทุกราย เพราะพ่อเป็นคนดุ โมโหร้าย ทำให้ไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้ ต่อมาพ่อก็บอกว่าอยากให้แต่งงานกับคนที่พ่อหามาให้ ซึ่งพ่อบอกว่าเป็นคนดี ขยัน ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ แม้จะไม่เคยรู้จักหรือเห็นหน้ามาก่อน ผู้ส่งเคสรู้สึกไม่พอใจมาก มีปากเสียงกับพ่อหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ต้องยอมแต่งงานทั้งที่ไม่เต็มใจ เพราะทนความโมโหร้ายของพ่อไม่ไหวและไม่อยากให้พ่อเสียใจ เมื่อแต่งงานแล้วก็ได้ย้ายไปอยู่กับครอบครัวสามี พ่อสามีเป็นคนขยัน มีน้ำใจ แต่ดุ โมโหร้าย ชอบทำบุญไหว้พระตามศาลเจ้าและทำบุญสังคมสงเคราะห์ ท่านป่วยเป็นความดันสูงแต่ไม่ยอมไปรักษาที่โรงพยาบาล กลับซื้อยาหมอตี๋มากินเองหลายปี จนอายุ 62 ปี ร่างกายซีกขวาหมดแรง เดินไม่ได้ นอนให้ลูกหลานดูแล 5 ปี เสียชีวิตเมื่ออายุ 67 ปี แม่สามีใจดีแต่นิสัยตระหนี่ ทำบุญบ้างตามประเพณี ส่วนใหญ่ชอบทำบุญศาลเจ้าและสังคมสงเคราะห์เหมือนพ่อสามี เสียชีวิตด้วยโรคชรา อายุ 86 ปี

ครอบครัวสามีมีพี่น้อง 6 คน สามีผู้ส่งเคสเป็นคนที่ 3 บ้านอยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่ มีอาชีพทำขนมปังส่งขาย ไม่มีลูกจ้าง แต่ให้ลูกๆ ช่วยกันทำ ไม่มีเงินให้เพราะถือว่ากินอยู่ด้วยกันก็พอแล้ว สามีเป็นกำลังหลักในการทำงาน เช่น ยกปี๊บขนมปัง ขายของ ส่งของ เหนื่อยมาก เพราะพี่น้องคนอื่นไม่ยอมช่วย แต่สามีไม่เคยบ่น พ่อสามีเป็นอัมพฤกษ์ พี่ๆ สามีแยกตัวไปอยู่เพราะกลัวรับภาระหนี้สินที่พ่อสามียืมมา ทำให้สามีผู้ส่งเคสต้องรับภาระหนักมากเพียงผู้เดียว ตอนนั้นลูกและสามีทุกข์ใจมาก แต่คิดว่าต้องสู้ เพราะถ้าไม่สู้ก็ต้องตาย เลยอดทนสู้ บอกสามีเสมอว่าต้องอดทน ต่อมาการค้าขายดีขึ้น ได้กำไรมากขึ้น สามีจึงใช้หนี้พ่อได้หมดและสร้างฐานะได้ แม้ฐานะดีขึ้น แต่ยังทำงานหนักเหมือนเดิม จึงปรึกษากันว่าจะหาอาชีพใหม่ที่ไม่เหนื่อย ต่อมาตัดสินใจเลิกอาชีพเดิม ย้ายไปอยู่หาดใหญ่ สงขลา เซ้งโรงงานทำน้ำแข็ง ทำได้ 4 ปี คนงานทะเลาะกัน ลาออกหมด บ้านถูกขโมยขึ้น ยกเค้าไปหลายหมื่นบาท รู้สึกทุกข์ใจแต่ก็ชินชา เพราะที่ผ่านมาหนักกว่านี้ยังทนได้ สุดท้ายเลิกอาชีพทำน้ำแข็ง กลับไปขายน้ำแข็งและน้ำหวานให้นักศึกษาในมหาวิทยาลัยที่สงขลา อาชีพใหม่สบายกว่าเดิม ไม่ต้องทำงานหนัก มีลูกจ้างมาช่วย

วันหนึ่ง ขณะช่วยกันเปิดร้าน สามีไปเปิดเตาแก๊สเพื่อต้มน้ำ ไฟหัวแก๊สไม่ติด สามีจึงถอดหัววาล์วถังแก๊สมาเช็ค ขณะนั้นผู้ส่งเคสเดินไปเปิดสวิตช์ที่หัวเตา ทำให้เกิดประกายไฟไปติดแก๊สที่พุ่งออกมาจากถัง เพราะสามีปิดวาล์วยังไม่สนิท ไฟลุกท่วมร้าน ผู้ส่งเคสถูกไฟเผาที่แขนและขา สามีถูกเผาตั้งแต่ใบหน้า แขน ลำตัว จนถึงขา ต้องพักรักษาตัวหลายเดือน แต่ทั้งคู่ไม่ยอมแพ้ต่อชะตา

ลูกชายคนสุดท้องผู้ส่งเคสเรียนอยู่ปี 1 ได้เข้าอบรมธรรมทายาทรุ่น 24 ปี 2539 โดยการชักชวนของชมรมพุทธในมหาวิทยาลัย หลังอบรมก็ทำหน้าที่กัลยาณมิตร ชวนพ่อแม่ทำบุญเสมอ เมื่อเรียนจบปีสุดท้าย ปี 2543 เกิดพายุที่สงขลา ฝนตกหนักหลายวัน เช้าวันหนึ่ง พ่อแม่ออกจากบ้านไปขายของตั้งแต่ ตี 5 ลูกชายตื่นมาปิดประตูชั้นล่าง น้ำเริ่มท่วมข้อเท้า เป็นเรื่องปกติที่นี่ เขาขึ้นไปนอนต่อ จน 8 โมง กำลังเตรียมตัวไปเรียน ลงมาชั้นล่าง น้ำท่วมถึงเอว และท่วมถึงคอที่ชั้น 2 อย่างรวดเร็ว เขาติดอยู่บนชั้น 2 ออกไปไหนไม่ได้ การจราจรถูกตัดขาด โทรศัพท์ใช้ไม่ได้ เรือกู้ชีพเข้าไม่ถึงเพราะน้ำไหลแรงและท่วมสูงมาก ติดอยู่ 2 วัน กินแค่ขนมปัง 3 ชิ้นที่เพื่อนให้วันเกิด ไม่มีน้ำอาหาร วันที่ 3 เบื่อรอความช่วยเหลือ ตัดสินใจขึ้นไปดาดฟ้าเอาห่วงยางเก่า ที่ยังมีลมพอให้ลอยได้ เกาะห่วงยางแฟบๆ ลอยออกจากบ้าน 9 โมงเช้า เอาขาตีน้ำ พยุงตัวลอยมา อดข้าวมา 2 วัน จะไปบ้านพี่ชายห่างไป 10 กม. ลอยตามกระแสน้ำ ถึงช่วงน้ำไหลเชี่ยวแรง เริ่มอ่อนล้า ไม่มีแรง แต่ถ้าไม่ข้ามก็จะหมดแรงจมน้ำตายตรงนี้ ตัดสินใจพาตัวเองเข้ากระแสน้ำเชี่ยวกับห่วงยางแฟบๆ ใช้แรงทั้งหมดสู้กระแสน้ำ แต่ถูกกระแสน้ำพัดไปกระแทกหินใหญ่คม ขาซ้ายเป็นแผลยาว เลือดไหลมาก เจ็บปวดที่ขา แรงก็หมด ขาก็เจ็บ แต่คิดเพียงว่าต้องรอด ต้องมีชีวิตอยู่ รวบรวมกำลังใจ ใช้ขาสองข้างตีฝ่ากระแสน้ำออกไป โชคดีข้ามมาถึงอีกฝั่งได้ ลอยน้ำต่อไปด้วยอาการอ่อนล้า สะบักสะบอม ถึงบ้านพี่ชายบ่าย 4 โมง อยู่ในน้ำรวม 7 ชั่วโมง เมื่อเรียนจบลูกชายก็ทำงานและสร้างบารมีควบคู่ ต่อมามีพระอาจารย์รูปหนึ่งคอยเป็นกัลยาณมิตร จนลูกชายได้เป็นคนรุ่นใหม่ที่สร้างบารมีเป็นเจ้าหน้าที่วัดพระธรรมกาย น้องชายผู้ส่งเคสก่อนบวชนิสัยเกเร ชอบคบเพื่อนพาล ติดยาเสพติด ญาติเป็นห่วง น้องสาวชวนมาบวชที่วัด ยอมมาบวช บวชรุ่นเข้าพรรษาปี 47 และยังอยู่สร้างบารมีจนถึงปัจจุบัน