EP.880 หมดยุคคิดนาน

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาพันธุ์แท้ รู้จักวัดพระธรรมกายตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541 จากการชักชวนของน้องสะใภ้ให้มาสร้างพระภายในประดิษฐานมหาธรรมกายเจดีย์ เมื่อมาครั้งแรกได้สร้างพระให้ตัวเอง 1 องค์ หลังจากกลับบ้านก็มีอาการนอนไม่หลับ เพราะปลื้มปีติไม่จบ และอยากสร้างพระเพิ่มอีก 4 องค์ให้ทุกคนในครอบครัว แม้จะไม่เคยทำบุญมากขนาดนี้มาก่อนและไม่อยากจ่ายเงิน แต่ด้วยความอยากสร้างพระมีมากกว่า จึงเอาชนะความตระหนี่ได้ จึงได้นำปัจจัยมาทำบุญ เมื่อได้เห็นคุณครูไม่ใหญ่เป็นครั้งแรกก็เกิดความปีติจนน้ำตาไหล และเห็นว่าคุณครูไม่ใหญ่ "ยังไงก็อย่างงั้นแหละ" เมื่อได้ฟังโอวาทก็เกิดความเลื่อมใสศรัทธา และคิดว่าอยากจะพาครอบครัวมาศึกษาธรรมะและปฏิบัติธรรมที่วัดนี้ จึงได้ตั้งใจมาบูชาข้าวพระไม่เคยขาดเลย และเมื่อคุณครูไม่ใหญ่บอกบุญอะไรก็ตาม ผู้ส่งเคสก็จะทำทุกบุญจนถึงปัจจุบัน

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อผู้ส่งเคสได้มีโอกาสมาพบวัดพระธรรมกายและคำสอนของคุณครูไม่ใหญ่ในปี พ.ศ. 2541 การเรียนรู้ ศึกษาคำสอน ฝึกนั่งสมาธิ และปฏิบัติธรรม ทำให้เกิดดวงปัญญาควบคู่ความศรัทธา จนมั่นใจว่าไม่ใช่ความหลงงมงาย เพราะได้นำคำสอนโดยเฉพาะการทำทาน รักษาศีล และเจริญภาวนา สั่งสมบุญบารมีตามที่ คุณครูไม่ใหญ่ชี้แนะ ชีวิตและครอบครัวก็เหมือนพบทางสว่าง เป็นทางที่เดินไปสู่ความสุขความเจริญ คุณครูไม่ใหญ่ได้อธิบายว่าการ "เดินไปสู่ความสุข" ที่แท้จริงนั้น ไม่ใช่การเดินก้าวขาออกไปให้เมื่อย แต่ต้องลงไปนั่ง หลับตาเบาๆ ผ่อนคลาย เอาใจไว้ที่กลางกาย และไม่คิดอะไรเลย ถ้าจะคิดก็คิดเรื่องใสๆ พอปล่อยวางทุกสิ่งแล้วหยุดนิ่ง ก็จะเข้าถึงความสุขภายใน พบที่ถูกจอย เริ่มต้นจากการเอาใจไปแตะไว้ที่กลางกาย อริยาบถแห่งสันติภาพนี้จะทำให้ความสว่างและความสุขเกิดขึ้น การบูชาข้าวพระในวันอาทิตย์ต้นเดือนมีความสำคัญมาก เพราะเป็นบุญพิเศษที่เกิดจากการบังเกิดขึ้นของวิชาธรรมกาย ซึ่งมาจากพระเดชพระคุณหลวงปู่ฯ ที่มีมโนมยิทธิไปสู่ที่สุดแห่งธรรม และค้นคว้าวิชาธรรมกายจากการหยุดนิ่งจนเข้าถึงธรรมกาย ทำให้รู้เห็นเรื่องราวความจริงของชีวิตได้ลึกซึ้งขึ้น รวมถึงการทำงานของพญามารที่เป็นผู้ผลิตความโลภ โกรธ หลง และประกอบวิชาบังคับสรรพสิ่ง การบูชาข้าวพระจึงเป็นหนทางมาแห่งบุญพิเศษเพื่อมุ่งไปรื้อวัฏฏะ สู่ที่สุดแห่งธรรม บุญที่เกิดขึ้นนี้เป็นอจินไตย มีกำลังมากมหาศาล ซึ่งจะไปสู้รบกับพญามาร ตัดรอนวิบากกรรม วิบากมารที่เราเคยทำไว้ในยามที่พญามารส่งอกุศลมาสิงใจ

ผู้ส่งเคสเป็นลูกสาวคนโตในจำนวนพี่น้อง 4 คน ในครอบครัวคนจีนที่เคร่งครัดในประเพณี คุณพ่อเป็นคนจิตใจดี รักครอบครัว ชอบช่วยเหลือผู้อื่น และชอบไหว้เจ้า ท่านไม่เคยสูบบุหรี่แต่ป่วยเป็นมะเร็งปอดและเสียชีวิตเมื่ออายุ 72 ปี คุณแม่รักและเป็นห่วงลูกหลานมาก ป่วยเป็นโรคเบาหวาน ต้อกระจก ข้อเข่าเสื่อม และโรคหัวใจ มักจะเหนื่อยง่าย ปัจจุบันอายุ 79 ปี สามีของผู้ส่งเคสเป็นคนดี ซื่อสัตย์ ขยัน และรักครอบครัว แต่เขายังไม่เข้าใจและไม่กล้าทำบุญด้วยปัจจัยก้อนใหญ่ คุณครูไม่ใหญ่แนะนำว่าไม่กล้าต้องแก้ด้วยความกล้า ทำไปเลยแล้วจะติดใจ สามียอมให้ลูกและหลานทั้ง 3 คนมาทำบุญบูชาข้าวพระทุกวันอาทิตย์ต้นเดือน แต่ไม่ยอมมาเองเพราะวันอาทิตย์เป็นวันที่ร้านขายดีที่สุดจึงเสียดายรายได้ ผู้ส่งเคสพยายามอธิบายแต่ไม่สำเร็จ แต่สามียอมมางานบุญใหญ่ของวัดเป็นครั้งคราว คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าบุญนี้ใครทำใครได้ สืบทอดทางสายโลหิตไม่ได้ ต้องเชื่อมด้วยสายบุญ การมัวแต่ทำงานอย่างเดียวแล้วไม่ทำบุญก็ไม่ได้ การมาทำบุญเป็นครั้งคราวก็จะทำให้รวยเป็นครั้งคราว

น้องชายและน้องสะใภ้ของผู้ส่งเคส เป็นกัลยาณมิตร อายุ 49 ปี แต่ดูอ่อนวัยเหมือน 30 ทั้งสองเริ่มต้นจากฐานะติดลบ แต่สร้างตัวด้วยคุณธรรมและบุญ จนมีกิจการมั่นคงก้าวหน้า ขณะเริ่มสร้างตัว ทั้งสองตักบาตรทุกวันด้วยมาม่าและดอกบัว ขนาดจนยังตั้งโรงทานหน้าบ้าน ทั้งสองเป็นเหมือนเทพบุตรเทพธิดา มีดวงปัญญา เห็นเนื้อนาบุญ แม้ลำบากก็สั่งสมบุญตลอดมา ทั้งในพระพุทธศาสนาและสังคมสงเคราะห์ โดยตระหนักดีว่าความสุขความสำเร็จในวันนี้เพราะมีบุญ ปี 2540 น้องสะใภ้มาเข้าวัดและเป็นต้นบุญ ชวนคนในครอบครัวและญาติพบทางสว่าง ปี 2543 ทั้งสองได้รับความเมตตาจากคุณครูไม่ใหญ่ให้เป็นต้นบุญใหญ่ในงานสลายร่างคุณยายอาจารย์ฯ คือเป็นเจ้าภาพสร้างเจดีย์น้อย ซึ่งเป็นบุญที่ปิติที่สุดในชีวิต และทุ่มเททุกโครงการของคุณครูไม่ใหญ่เต็มกำลัง

พี่สาวสามีของผู้ส่งเคส รู้จักวัดจากการชักชวนของน้องสะใภ้เช่นกัน ในงานมาฆบูชา 2541 เธอศรัทธาในความสงบ เรียบง่าย สะอาด เป็นระเบียบของวัด พระภิกษุมีศีลาจารวัตรงดงาม และเลื่อมใส เธอจึงเปิดใจไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ ได้ฟังคำสอนจากพระอาจารย์ ทำให้เข้าใจเป้าหมายชีวิตว่าเกิดมาสร้างบารมี เธออยากช่วยงานเผยแผ่พระศาสนา และไม่มีภาระเพราะเป็นโสด อาศัยอยู่กับครอบครัวน้องชาย ช่วยกันค้าขาย จึงทำหน้าที่เป็นกองเสบียงให้พระศาสนาอย่างเต็มที่ทุกงานบุญ เป็นประธานรองตั้งแต่ปี 2545 ระเบิดเวลาของชีวิตไม่มีนิมิตหมาย เธอตรวจสุขภาพจึงทราบว่าเป็นมะเร็งปากมดลูกระยะสุดท้าย มรณภัยคืบคลานเข้ามา เวลาสร้างบุญเหลือน้อย เธอจึงทุ่มเททำบุญ ปฏิบัติธรรมต่อเนื่อง ชมรายการ DMC ทั้งวัน ทำใจเกาะเกี่ยวในบุญมากที่สุด ปี 2548 ต้องเข้าโรงพยาบาลบ่อย ร่างกายอ่อนแอลง แต่จิตใจอยู่ในบุญ เปิดเทปนั่งสมาธิ ฟังเสียงคุณครูไม่ใหญ่ตลอดเวลา ทำบุญใหญ่ตลอดเดือนมีนาคม 2549 เมษายน 2549 เธอพักที่โรงพยาบาล ทานอาหารไม่ได้ ผอมมาก เมื่อวาระสุดท้ายใกล้มาถึง สามีของผู้ส่งเคสมอบปัจจัย 100,000 บาทในวันคุ้มครองโลก 22 เมษายน 2549 นิมนต์พระอาจารย์มารับปัจจัย แม้เธอไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ มีเพียงน้ำตาไหลซึมออกมา ทำให้ทราบว่าเธอรับรู้และปลื้มปีติ หลังจากนั้น 2 วัน เธอละโลกไปอย่างสงบเมื่อวันที่ 19 เมษายน 2549 ตลอดเวลาที่เธอป่วย สิ่งอัศจรรย์คือทุกครั้งที่ได้ทำบุญใหญ่ อาการจะดีขึ้นและต่ออายุได้นาน และเธอไม่เคยเจ็บปวดทรมานจากโรคร้ายเหมือนคนอื่น ซึ่งมะเร็งปกติจะปวดมาก ผู้ส่งเคสมั่นใจว่าเธอน่าจะไปสู่สุคติ เพราะเตรียมตัวเดินทางไกลนี้อย่างดี สั่งสมเสบียงบุญเต็มที่ มี DMC เป็นสูตรสีขาวส่องทางให้ใจใส มีคุณครูไม่ใหญ่เป็นติวเตอร์ ให้หลักวิชชา ทำให้ไม่ประมาทในชีวิต ชนะศึกชิงภพ

ผู้ส่งเคสมีโรคประจำตัวคือโรคหัวใจ ความดันโลหิตสูง ทำให้เหนื่อยง่าย นั่งสมาธิทุกวัน ใจนิ่ง สงบ มีความสุขภายใน อยากนั่งนานๆ แต่ก็ง่วงนอนก่อน พยายามทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้น้อง 3 คนทุกวิถีทาง และอยากทราบว่าตัวเอง สามี และลูกทั้ง 3 คน เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาอย่างไร ลูกชายคนโตมีผังบวชหรือไม่ และทำอย่างไรให้ลูกทั้ง 3 คนอยู่ในเส้นทางนี้ได้ตลอดไป สุดท้าย ขอหลักคุณธรรมในการอยู่ร่วมกันในครอบครัวใหญ่ที่มีหลากหลายวัย ให้ใจตรงกัน มีความสามัคคีปรองดอง เป็นครอบครัวธรรมกายที่อบอุ่น

นี่คือเรื่องราวที่ผู้ส่งเคสได้เล่ามาทั้งหมด ก่อนจะมาถึงคำถามต่างๆ ที่อยากให้ คุณครูไม่ใหญ่ ได้เมตตาตอบ