EP.779 ฉิ่งฉาบ ขมิ้นปูน ค้อนตะปู พริกเกลือ

ผู้ส่งเคส เป็นนักเรียนอนุบาลฝันฝันวิทยา ชั้นปีที่ 3 จากจังหวัดศรีสะเกษ ได้เข้าวัดพร้อมครอบครัวตั้งแต่ปลายปี 2536 ซึ่งทันร่วมบุญหล่อทองหลวงปู่พอดี และได้นำทองคำทั้งหมดที่มีในบ้านมาร่วมหล่อด้วย. ด้วยแรงบุญนี้ ท่านจึงได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่เป็นผู้นำบุญ จัดรถพาสาธุชนมาร่วมงานบุญใหญ่ทุกงาน โดยมีสถิติสูงสุดถึง 60 คันรถบัส. ท่านได้ร่วมทำบุญใหญ่ๆ อีกหลายครั้ง เช่น สร้างเสาค้ำฟ้าสภาธรรมกายสากล เสาค้ำโดมมหาธรรมกายเจดีย์ เสาเข็มมหาวิหารหลวงปู่ สร้างองค์พระภายนอกและบนโดมมหาธรรมกายเจดีย์ และบอกบุญสร้างองค์พระภายนอกได้เกือบ 200 องค์. เหตุการณ์ที่ผู้ส่งเคสรู้สึกภาคภูมิใจและปลื้มใจมากคือการได้รับโทรศัพท์จากผู้ประสานงานในคืนหนึ่งเวลา 3 ทุ่ม หลังกลับจากวัดว่าให้รีบพาพระสุชสาธุชนกลับเข้าวัดให้มากที่สุดเป็นการด่วน. ภรรยาของผู้ส่งเคสพร้อมทีมงาน 3-4 ชีวิตได้ออกเดินทางจากศรีสะเกษตอนเที่ยงคืนวันนั้น และเป็นรถบัสต่างจังหวัดคันแรกที่มาถึงวัดพระธรรมกายในเวลา 10 โมงเช้า. บนรถ ท่านได้ประกาศบอกทุกคนว่ากำลังจะมาทำบุญใหญ่ครั้งประวัติศาสตร์ เพื่อปกป้องพุทธศาสนา ไม่ยอมให้ผู้บริสุทธิ์ถูกรังแก แม้จะต้องเอาชีวิตเป็นเดิมพัน ทุกคนบนรถต่างพนมมือสาธุพร้อมกัน. ภรรยาของผู้ส่งเคสได้ทำหน้าที่แกนนำบุญหลักของจังหวัดศรีสะเกษต่อเนื่องมาตลอดจนถึงปัจจุบัน.

เรื่องราวของครอบครัวผู้ส่งเคสมีความซับซ้อนและเต็มไปด้วยความท้าทาย. เตี่ยของผู้ส่งเคสอพยพมาจากจีนแผ่นดินใหญ่ เป็นช่างทำขนมอบที่เก่งมาก. ท่านตัวโต แข็งแรง รูปหล่อ มาแต่งงานกับคุณแม่ซึ่งเป็นคนจีนเช่นกัน และสร้างฐานะอยู่ที่กรุงเทพฯ. แต่เคราะห์ร้าย คุณแม่เสียชีวิตด้วยโรคไตวายเมื่ออายุ 49 ปี ขณะที่ลูกคนสุดท้อง (ผู้ส่งเคส) เพิ่งมีอายุ 3 ขวบ. ผู้ส่งเคสเป็นลูกคนโตจากทั้งหมด 8 คน (ผู้ส่งเคสและน้องอีก 7 คน). เมื่อผู้ส่งเคสอายุประมาณ 30 ปี ท่านได้ย้ายจากกรุงเทพฯ มาเปิดร้านขายยาที่ภาคอีสาน และสร้างครอบครัวที่นั่น. เมื่อฐานะมั่นคงแล้ว ท่านจึงกลับไปรับเตี่ยและน้องๆ ทั้ง 7 คนซึ่งมีอายุตั้งแต่ 5 ถึง 30 ปี มาอยู่ด้วยกันที่บ้าน.

การรวมญาติครั้งนี้ทำให้บ้านที่เคยสงบกลายเป็น สมรภูมิ ทันที. มีความขัดแย้งเกิดขึ้นมากมาย ทั้งระหว่างพี่น้องของผู้ส่งเคสกันเอง พี่สะใภ้ (ภรรยาของผู้ส่งเคส) กับน้องสามี และเตี่ยกับลูกสะใภ้. ภรรยาของผู้ส่งเคสเป็นคนอีสาน ถูกญาติๆ ฝ่ายสามีชี้หน้าด่าและนินทาเป็นภาษาจีน ทั้งๆ ที่เธอพยายามดูแลปรนนิบัติทุกคนอย่างดี. เตี่ยเองก็ไม่ชอบภรรยาผู้ส่งเคส มักจะด่าเป็นภาษาจีน ทำให้เธอไม่กล้าเข้าใกล้และสื่อสารกันไม่ได้ แม้หลานๆ จะฟังออกว่าก๋งพูดอะไร. ผู้ส่งเคสเรียกน้องๆ และภรรยาด้วยความขันว่าเป็นเหมือน ฉิ่งฉาบ ขมิ้นปูน ค้อนตะปู พริกเกลือ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเรื่อง. เมื่อเตี่ยอายุมาก ท่านป่วยเป็นโรคสมองเสื่อม. ช่วงที่ท่านป่วยหนัก ภรรยาผู้ส่งเคสได้นำรูปองค์พระธรรมกายให้ท่านไหว้ และเตี่ยก็ไหว้พร้อมกับยิ้มให้เธอได้ก่อนเสียชีวิต 1 สัปดาห์. เตี่ยเสียชีวิตในวัย 88 ปี.

ผู้ส่งเคสได้ส่งเสียน้องๆ 2 คนเรียนจบปริญญาตรี 1 คนจบปวส. ที่เหลือแยกย้ายกันไปหลังแต่งงาน. ปัจจุบันเหลือน้องสาวคนที่ 3 ซึ่งอยู่ด้วยกันมา 32 ปีแล้ว ตอนนี้เธออายุ 55 ปี. เธอมีแผงขายผ้าเล็กๆ อยู่หน้าบ้าน และมีอาการเป็นไม้เบื่อไม้เมากับภรรยาผู้ส่งเคส. ภรรยาผู้ส่งเคสอดทนกับน้องสาวคนนี้มาก 5 ปีแรกที่อยู่ด้วย เธอเคยช่วยงานร้านยาและเลี้ยงหลาน แต่หลังจากนั้นก็ไม่ได้ช่วยอะไรอีก อาศัยอยู่กินใช้ของในบ้าน ทำกับข้าวคนละหม้อกับภรรยา. น้องสาวคนนี้มีวาจาหยาบคาย ชอบชวนทะเลาะ ใช้กำลัง มีสายตาเป็นอาวุธ ไม่พูดจากัน. เธอมีอาการทางประสาท. แม้จะอยู่แบบต่างคนต่างอยู่กับผู้ส่งเคสด้วย แต่เมื่อเธอป่วยหนัก ภรรยาผู้ส่งเคสก็ยังพาไปส่งโรงพยาบาล. น้องสาวคนนี้ไม่เคยไหว้พระ และมีคนชวนให้ไปนับถือลัทธิประหลาดซึ่งมีเจ้าของเป็นตา-ยายแก่ๆ. ลัทธินี้มีพิธีกรรมแปลกๆ เช่น กรวดน้ำเป็นถังๆ ใส่แป้งฝุ่นจนขุ่น สวดมนต์เป่าเทียนเป็นชั่วโมง. บางวันกรวดน้ำบนบ้านตรงหน้าต่าง คำสวดที่ได้ยินมักเป็นคำสาปแช่งเมื่อมีคนไปพบ เป็นคำที่หยาบคายมาก. ลัทธินี้มีมาเกือบ 30 ปีแล้วและมีคนเชื่อเป็นพันคน อยู่ในจังหวัดศรีสะเกษ.

น้าชายของผู้ส่งเคสเป็นคนขยัน อดทน ทำงานหนักจนสร้างฐานะได้. ท่านแข็งแรงมาตลอด จนอายุ 70 กว่าก็ป่วยเข้าโรงพยาบาล หมอหาสาเหตุไม่ได้ มีอาการเหมือนคนนอนหลับและเสียชีวิตในที่สุด.

ส่วนผู้ส่งเคสกับภรรยาเองก็มีความแตกต่างกันมาก. ภรรยาจบปริญญาตรีด้านพยาบาล เป็นคนอีสาน ถูกอบรมมาให้เป็นกุลสตรี นอบน้อม ยิ้มแย้ม อดทน. ผู้ส่งเคสจบแค่ม.3 อยู่ในครอบครัวคนจีน อายุมากกว่าภรรยา 8 ปี. พ่อของภรรยาเคยทักท้วงถึงความแตกต่างกันในทุกด้าน แต่ภรรยาตัดสินใจแล้วและบอกว่าจะยอมไป กัดก้อนเกลือกิน. แต่ชีวิตจริงของเธอต้องเผชิญกับ เกลือที่หนักหนาสาหัสมาก. ผู้ส่งเคสกับภรรยาเป็นเหมือนคู่กัด ปรึกษาหารือกันไม่ได้ คุยกันไม่กี่ประโยคก็ทะเลาะกัน. ผู้ส่งเคสว่าภรรยาดื้อ ชอบเถียง ส่วนภรรยาว่าผู้ส่งเคสเผด็จการ ไม่มีเหตุผล. ผู้ส่งเคสยอมรับว่าตัวเองอาจจะเผด็จการและไม่ค่อยรับฟังเหตุผล. ถึงจะเป็นคู่กัด แต่ลึกๆ ก็มีใจให้กัน. ภรรยาแสดงออกภายนอกร่าเริง แต่กลางคืนก็ร้องไห้เสียใจ. เธออดทนมาก ไม่บ่นให้ใครฟัง เพื่อรักษาคำสัญญากับพ่อ. เธอบอกว่าที่อดทนได้เพราะมีลูกน่ารัก 3 คน. คุณครูไม่ใหญ่ชื่นชมภรรยาว่าเป็นสุดยอดหญิง.

ชีวิตสมรสของทั้งคู่เริ่มจากธุรกิจมินิมาร์ทที่ไปได้ดี. แต่พอถึงยุค IMF ธุรกิจชะลอตัว และมีหนี้ธนาคาร 3 ล้านบาท ดอกเบี้ยสูง. พวกท่านพยายามหาเงินใช้หนี้ด้วยการค้าขายและปลูกพืชหลายอย่าง. แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งมีหนี้เพิ่มอีกเกือบ 2 ล้านกับน้องชาย. ปัจจุบันอยู่ในภาวะหาเงินจ่ายดอกเบี้ย ทำบุญได้จำกัด. เฝ้ารอให้บุญช่วยให้พ้นภาวะนี้. สิ่งที่ช่วยได้คือการได้ดู DMC ทุกคืนและทุกวัน ทำให้ร่าเริงและบ้านสงบสุขถาวร. คุณครูไม่ใหญ่ให้ข้อคิดว่าอดีตผ่านไปแล้ว ต้องพูดกันดีๆ รักกัน ทำบ้านให้เย็นๆ แล้วสิ่งดีๆ จะเกิดขึ้น.

ลูกชายคนโตของผู้ส่งเคสตอนเด็กน่ารัก ฉลาด เรียนดี. แต่พอเข้าม.1 ก็ติดเกมคอมพิวเตอร์อย่างมาก. แม้จะเรียนดีแต่ก็คงแก่เรียน ไม่ยอมเรียนจบปริญญาตรี. ไม่ค่อยช่วยงานพ่อแม่ ทำตามที่บอกแล้วก็ไปเล่นเกม. ปัจจุบันอายุ 28 ปีก็ยังเป็นอยู่. นอกจากนี้ เขายังมีสิวเม็ดใหญ่ที่หลังเป็นประจำและมีฝีขึ้นตามร่างกายบ่อยๆ. ลูกชายคนโตและลูกสาวคนที่ 2 เกิดห่างกันเพียง 11 เดือน โตมาด้วยกัน ทำอะไรด้วยกัน แม้แต่ป่วยก็ป่วยพร้อมกัน. ลูกสาวเคยถูกมอเตอร์ไซค์ชนขาหัก นอนโรงพยาบาล 2 วัน พี่ชายก็แขนหักตามไปนอนเตียงข้างๆ กันในโรงพยาบาลเดียวกัน.

ลูกสาวคนที่ 2 อยากได้อะไรก็มักจะได้ง่ายๆ ทำให้ไม่กระตือรือร้น. แต่ในการสร้างบารมี เธอมีวินัยกับหมู่คณะมาก ทำเพื่อส่วนรวมเต็มที่ แต่ทำเพื่อส่วนตัวตามใจตัวเอง. ปัจจุบันเธออยู่กองกลางแก้วภูธร. ลูกชายคนเล็กของผู้ส่งเคสรักในเพศบรรพชิตมาก จบปริญญาตรีแล้วบอกว่าถ้าได้บวชอีกครั้งจะบวชไม่สึก.

ผู้ส่งเคสและภรรยามีหนี้สินมาก เจอภาวะนี้. ผู้ส่งเคสอายุ 63 ปี กังวลว่าจะใช้หนี้ไม่ทัน และอยากทราบว่าเมื่อไหร่จะหมดหนี้ และจะทำอย่างไรจึงจะสร้างมหาธรรมบารมีเป็น M ได้. ท่านยังถามถึงการสร้างบารมีของครอบครัวกับหมู่คณะในอดีต.