EP.891 ชอบอยู่ที่รกๆ

ผู้ส่งเคส รายงานตัวว่าเป็น นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา พันธุ์แท้ รู้สึกยินดีและตื่นเต้นที่ได้เป็นคนหนึ่งใน Case Study ผู้ส่งเคสเติบโตมาในครอบครัวที่มีความซับซ้อน คุณยายรักการทำบุญ แต่แต่งงานกับคุณตาคนแรกที่เคยบวช แต่คุณตาคนแรกไม่ยอมให้ลูกคนใดเรียนหนังสือ โดยบอกว่าจะให้เรียนเมื่อถูกหวยรางวัลที่ 1 หลังคุณตาคนแรกเสียชีวิต ครอบครัวลำบากมาก แม่ของผู้ส่งเคสต้องทำงานหนักตั้งแต่เด็ก คุณยายได้รับการสนับสนุนให้แต่งงานใหม่กับคุณตาคนใหม่ ซึ่งคุณตาคนใหม่ส่งเสียให้ลูกๆ ของยายได้เรียนหนังสือ แต่ท่านชอบดื่มเหล้า เล่นการพนัน และทุบตีคุณยายเป็นประจำ ทั้งยังมีแนวคิดไม่ดีกับแม่ของผู้ส่งเคส ทำให้แม่ต้องหนีออกจากบ้านไปอยู่กับเจ้าของโรงพิมพ์ ต่อมาแม่ถูกส่งมาอยู่กรุงเทพฯ และได้ตำแหน่งผู้จัดการบ้าน ที่กรุงเทพฯ แม่ได้พบรักและแต่งงานกับคุณพ่อ ซึ่งคุณพ่อรักการอ่านและมีความสามารถหลายภาษา ผู้ส่งเคสได้มารู้จักวัดพระธรรมกายจากการทำงานพิเศษทำความสะอาดออฟฟิศตอนเรียนมัธยม ได้เข้าชมรมฯ รักษาศีล และร่วมงานตะวันแก้ว แม้จะเคยห่างวัดไปช่วงหนึ่งตอนเรียนมหาวิทยาลัย เพราะติดคณะอื่นที่ไม่มีชมรมวัด และคล้อยตามสื่อ แต่หลังจากย้ายมาคลอง 3 ปทุมธานี และแม่บอกว่าคิดถึงวัด ผู้ส่งเคสก็ได้กลับมาวัดอีกครั้งในวันมาฆบูชาปีหนึ่ง และได้พบกัลยาณมิตรคนเดิม ทำให้การสร้างบารมีเริ่มขึ้นอีกครั้ง ผู้ส่งเคสติดใจรายการ Case Study และความสงสัยเกี่ยวกับข่าววัดก็หายไป ตั้งใจรักษาศีล 5 ทุกวัน และศีล 8 ในวันอาทิตย์ หลังเรียนจบ ได้ทำงานโรงงานผลิตยา แต่โรงงานหยุดผลิตสองปีทำให้สบายมากโดยไม่ตกงานแต่ได้เงินเดือน ผู้ส่งเคสมีโรคประจำตัวหลายอย่าง กังวลเรื่องบาป และมักนึกถึงคำหยาบ ทั้งยังมีพี่ชายสองคนที่เคยบวชธรรมทายาทแต่ไม่ค่อยมาวัด

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา พันธุ์แท้ ได้ติดตามชมรายการ Case Study ของ คุณครูไม่ใหญ่ ด้วยความเลื่อมใสและมีความสุขเป็นอย่างมาก วันนี้รู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เป็นคนหนึ่งใน Case Study เช่นกัน

เรื่องราวเริ่มต้นจากคุณยายของผู้ส่งเคส ท่านเป็นคนรักการทำบุญมาก ชอบไปวัดบ่อยๆ และได้แต่งงานกับคุณตาคนแรกซึ่งเคยบวชอยู่ที่วัดนั้น สิ่งที่แปลกคือ คุณตาคนแรกไม่ยอมให้ลูกคนใดเรียนหนังสือเลย ทั้งๆ ที่ฐานะไม่ลำบากมากนัก ท่านบอกว่าให้รอถูกลอตเตอรี่รางวัลที่ 1 ก่อนถึงจะได้เรียน เมื่อคุณตาคนแรกเสียชีวิต ครอบครัวก็ประสบความลำบากอย่างมาก แม่ของผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นลูกสาวของคุณยาย จึงต้องรับผิดชอบและเริ่มทำงานหนักตั้งแต่เด็ก ญาติๆ สนับสนุนให้คุณยายแต่งงานใหม่

คุณยายได้แต่งงานใหม่กับคุณตาคนที่สอง คุณตาคนใหม่นี้ส่งเสียให้ลูกๆ ของยายได้เรียนหนังสือ นับเป็นบุญที่ได้สนับสนุนการศึกษา แต่ในทางกลับกัน ท่านกลับชอบดื่มเหล้า เล่นการพนัน และทุบตีคุณยายเป็นประจำ นอกจากนี้ ยังมีแนวคิดและเจตนาไม่ดีต่อแม่ของผู้ส่งเคส ทำให้แม่ต้องตัดสินใจหนีออกจากบ้าน แม่ไปอาศัยอยู่กับเจ้าของโรงพิมพ์ในจังหวัด แต่คุณตาคนใหม่ก็ตามหา ต่อมาแม่จึงถูกส่งตัวมาอยู่กรุงเทพฯ โดยได้ทำงานเป็นผู้จัดการบ้าน

ที่กรุงเทพฯ แม่ได้พบรักและสร้างครอบครัวกับคุณพ่อ คุณพ่อนั้นรักการอ่านมาก มีความสามารถพิเศษคือ สามารถใช้ภาษาได้ถึง 4 ภาษา ได้แก่ อังกฤษ, จีนกลาง, จีนกวางตุ้ง, และจีนแต้จิ๋ว แต่ลูกๆ กลับพูดภาษาจีนไม่ได้เลย คุณพ่อยังมีอีกนิสัยที่แปลกมากคือ เวลาไปเรียนต่อหรือทำงาน ท่านจะขอ “ยืม” ชื่อ นามสกุล บัตรประชาชน วุฒิการศึกษา และเอกสารต่างๆ ของน้องๆ ท่านไปใช้แทน ที่น่าประหลาดใจคือ น้องๆ ของท่านก็ยินยอม และเอกสารเหล่านั้นก็สามารถใช้ได้ในทุกงาน

นอกจากนี้ คุณพ่อยังมีนิสัยส่วนตัวที่ค่อนข้างเฉพาะตัว ท่านไม่ชอบอาบน้ำ ไม่ชอบล้างมือ เมื่อเข้าห้องน้ำแล้วก็ไม่ชอบราดน้ำ ชอบอยู่ในที่รกๆ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเรื่อง ท่านยังชอบเก็บของที่คนอื่นทิ้งไว้ตามถนนหรือถังขยะมาเก็บไว้ในบ้าน มีอารมณ์ร้อน ชอบตะโกนเสียงดังในที่สาธารณะ และชอบเล่นหวย อีกทั้งไม่นับถือศาสนาใดๆ เลย

เมื่อผู้ส่งเคสอายุได้ 9 เดือน คุณพ่อประสบอุบัติเหตุถูกรถมอเตอร์ไซค์ชน ในช่วงแรกดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรมาก แต่ไม่กี่วันต่อมาก็กลายเป็นอัมพฤกษ์ ปากเบี้ยว ขยับตัวไม่ได้ เข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลเป็นเดือนแต่อาการไม่ดีขึ้น จนมีคนแนะนำให้ไปรักษาตัวกับพระที่วัดแห่งหนึ่ง พระอาจารย์รูปนั้นใช้วิธีเหยียบให้ 3-4 ครั้ง ร่วมกับให้ยาต้มดื่มไม่กี่หม้อ คุณพ่อก็สามารถพูดได้และขยับตัวได้

แม่และน้องสาวของแม่เป็นผู้ดูแลคุณพ่อเป็นอย่างดี คอยบีบนวดทุกวัน ป้อนอาหาร เช็ดทำความสะอาดสิ่งขับถ่าย แต่คุณพ่อก็มีอาการเพ้อ เอะอะโวยวาย คอยด่าและไล่ทุกคนเสมอ บางคนถึงกับบอกว่าคุณพ่อโดนผีเข้า แม้ปัจจุบันคุณพ่อจะเดินได้แล้ว แต่อาการยังกระเผลกเพราะขาซ้ายยังไม่มีแรง นับตั้งแต่อุบัติเหตุ คุณพ่อก็ไม่ได้ออกไปทำงานหาเงินอีกเลย แม่จึงกลายเป็นเสาหลักในการหาเลี้ยงครอบครัว แม่ทำงานหนักทั้งนอกบ้านและงานบ้านทุกอย่าง โดยให้ลูกๆ มีหน้าที่ไปทำงานหรือเรียนเป็นหลัก แม่ยังคอยสอนสิ่งดีๆ และตักเตือนลูกเสมอ ทำให้ผู้ส่งเคสรู้สึกมีบุญมากที่มีแม่เช่นนี้

แม่มีโรคประจำตัวเป็นความดันโลหิตสูง เดินไกลไม่ค่อยได้ เหนื่อยง่าย ปวดไหล่ ปวดเข่า ขาและเท้าบวม นั่งสมาธิก็ไม่ค่อยได้เพราะเจ็บขา พี่ชายคนโตพาแม่ไปรักษาอาการปวดบวมที่ขาและเท้ากับหมอเคาะห์ หมอใช้ท่อนเหล็กสีดำเคาะไปทั่วบริเวณที่ปวด แต่อาการไม่หาย กลับเต็มไปด้วยรอยเขียวช้ำ ไปรักษา 3 ครั้งอาการไม่ดีขึ้น ดูท่าแม่จะทนไม่ไหว พี่ชายคนโตจึงตัดสินใจไม่พาไปรักษาอีก หลังจากการรักษาด้วยการเคาะ อาการปวดบวมที่ขาของแม่ก็ยังคงเหมือนเดิม

ในส่วนของผู้ส่งเคส ได้พบกับวัดพระธรรมกายครั้งแรกจากการทำงานพิเศษทำความสะอาดออฟฟิศสมัยมัธยม เจ้าหน้าที่ที่จ้างงานคือ กัลยาณมิตรคนแรก ต่อมา ผู้ส่งเคสสอบโควตาเข้าคณะวิทยาศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง และได้เข้าชมรมพัฒนาคุณธรรมจริยธรรม ได้รักษาศีล 8 และร่วมงานวันอัศจรรย์ตะวันแก้ว เคยสอบเอ็นทรานซ์ใหม่เพื่อเป็นหมอ แต่ติดคณะเภสัชฯ ที่มหาวิทยาลัยมหิดล ในปีนั้นวัดถูกสื่อโจมตีอย่างหนัก และที่มหาวิทยาลัยไม่มีชมรมที่พาวัด ทำให้ผู้ส่งเคสขาดการติดต่อกับวัดไปถึง 6 ปี และคล้อยตามสื่อไประยะหนึ่ง แต่ก็เป็นเพียงระยะเวลาสั้นๆ

จนกระทั่งเรียนจบ ครอบครัวต้องย้ายมาอยู่คลอง 3 ปทุมธานีอย่างกะทันหัน ในวันมาฆบูชาปีต่อมา แม่บอกว่าคิดถึงวัดและอยากมาวัด ผู้ส่งเคสจึงพาแม่มาวัดในวันนั้น ทันทีที่ก้าวลงจากรถ ก็ได้พบกับกัลยาณมิตรคนแรกคนเดิม ทำให้การสร้างบารมีของผู้ส่งเคสได้เริ่มต้นสานต่อไปอีกครั้ง กัลยาณมิตรแนะนำให้รู้จัก DMC และรายการ Case Study ซึ่งทำให้ผู้ส่งเคสติดใจ และความไม่แน่ใจสงสัยเกี่ยวกับข่าววัดก็หายไปหมดสิ้น จึงกลับมาตั้งใจรักษาศีลอีกครั้ง โดยรักษาศีล 5 ทุกวัน และศีล 8 ในวันอาทิตย์

หลังจบการศึกษา ผู้ส่งเคสเลือกทำงานใช้ทุนในโรงงานผลิตยาแห่งหนึ่ง ทำงานได้เพียง 6 เดือน โรงงานก็หยุดผลิตเพื่อปรับปรุงสถานที่ 2 ปี ทำให้ทุกคนในแผนกสบายมาก ไม่ตกงานแต่ได้รับเงินเดือนทุกเดือน ผู้ส่งเคสไม่สบายใจนักเพราะไม่รู้ว่าเป็นบุญหรือบาป แต่ก็รับเงินเดือนมาทุกเดือน แต่ที่กังวลใจมากกว่านั้นคือ เมื่อโรงงานปรับปรุงเสร็จ จะต้องผลิตยาตัวหนึ่งที่ผลิตมา 20 ปีแล้ว ซึ่งแพทย์เคยใช้ในการทำแท้งที่จำเป็น คำว่าจำเป็นนี้กว้างมาก สามารถอ้างได้ ทำให้ผู้ส่งเคสกลุ้มใจหลายเดือนเพราะไม่อยากเกี่ยวข้อง แม้ปัจจุบันยานี้จะไม่นิยมใช้ทำแท้งแล้ว แต่ส่วนใหญ่ใช้ประโยชน์อื่น ก็ยังอดระแวงไม่ได้

ผู้ส่งเคสมีโรคประจำตัวหลายอย่าง เช่น ผิวหนังที่นิ้วมือหลุดลอกจนเหลือลายมือเพียง 3 นิ้ว แห้งแตกเจ็บมาก ตาเข เอียง นั่งหลังค่อม ชอบนอนมากกว่านั่ง และชอบนอนดู DMC ความจำไม่ดี ต้องอ่านซ้ำหรือถามซ้ำบ่อยๆ มักคิดถึงคำหยาบเวลาเห็นหรือนึกถึงพระรัตนตรัย ครูอาจารย์ หรือมารดาบิดา แม้กระทั่งขณะสวดมนต์ ผู้ส่งเคสรู้สึกกังวลว่าสิ่งที่ทำไปจะบาป และมีคำถามมากมายที่อยากทราบคำตอบจาก คุณครูไม่ใหญ่