EP.789 ชีวิตโลเล ก็เหมือนเรือที่เหออกนอกเส้นทาง

ผู้ส่งเคสเป็นเด็กนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาพันธุ์แท้ ที่ได้มาวัดสร้างบารมีเป็นเวลา 7 ปีแล้ว . ขณะนี้ผู้ส่งเคสกำลังมีเรื่องที่ค้างคาใจอย่างแรง เปรียบเสมือนแป้งในกระด้งที่ถูกลมพัดฟุ้งกระจาย บางส่วนก็คาใจอยู่ ยากที่จะหาคำตอบ . ผู้ส่งเคสยืนยันว่าต้องการคำตอบจากคุณครูไม่ใหญ่และช่อง DMC ช่องเดียวเท่านั้น . ปัจจุบันความห้าว ไม่กลัวใคร และทิฐิที่เคยมีมาตั้งแต่เด็กได้ลดลงแล้ว เพราะผู้ส่งเคสรู้เป้าหมายชีวิตคือการทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญ สร้างบารมี และรู้สึกว่าชีวิตมีคุณค่าและมีความหมายเมื่อมาเจอคุณครูไม่ใหญ่ .

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อคุณพ่อของผู้ส่งเคสซึ่งเป็นหนุ่มรูปหล่อนครสวรรค์ ได้มาพบรักกับคุณแม่ซึ่งเป็นสาวสวยยโสธรที่กรุงเทพฯ ด้วยบุพเพสันนิวาส . ความรักของทั้งสองเกิดขึ้นและไม่สามารถมีอะไรมาขัดขวางได้ จึงตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกันทันที โดยผู้ใหญ่ฝ่ายคุณแม่ยังไม่เห็นชอบ . ท่านทั้งสองได้ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างโรแมนติกบนเรือบรรทุกสินค้าที่ล่องไปในแม่น้ำเจ้าพระยา แม้มีอุปสรรคใดก็ไม่หวั่นไหว ได้ครองรักกันอย่างมีความสุข จนกระทั่งผู้ส่งเคสได้ถือกำเนิดเกิดมาบนเรือแห่งความรักนั้น .

แต่แล้วเรื่องราวของความรักและความกตัญญูก็เกิดขึ้นพร้อมกัน . คุณยายของผู้ส่งเคสล้มป่วยกะทันหันจากการผ่าตัด ไม่มีใครดูแล ประกอบกับความห่วงอนาคตของผู้ส่งเคสที่เกิดในเรือ . คุณแม่จำต้องตัดใจทิ้งคุณพ่อมา ทั้งที่ยังรักมาก . คุณแม่พาผู้ส่งเคสซึ่งอายุเพียง 4 เดือน หนีพ่อกลับบ้านมายโสธรด้วยความกตัญญูเพื่อดูแลคุณยาย . เหตุการณ์นี้ทำให้ผู้ส่งเคสมีใบแจ้งเกิดถึง 2 ใบ ใบแรกคุณพ่อแจ้งที่กรุงเทพฯ ใบที่สองคุณตาแจ้งที่ยโสธร .

คุณพ่อซึ่งยังรักคุณแม่มาก ได้มาตามคุณแม่และผู้ส่งเคสกลับไปอยู่ด้วยอีกหลายครั้ง แต่คุณแม่ใจแข็งไม่ยอมกลับ จนคุณพ่อเข้าใจในเหตุผลของคุณแม่ที่ต้องดูแลคุณยายว่าเป็นเรื่องของคุณธรรม . คุณพ่อจึงยอมให้คุณแม่อยู่ดูแลคุณยาย แต่ขอผู้ส่งเคสไปอยู่ด้วย ซึ่งคุณแม่ไม่ยอมทิ้งลูกเด็ดขาด . คุณตาถึงกับขู่คุณพ่อว่าถ้าไม่เลิกตามจะเอาปืนไล่ยิง คุณพ่อจึงต้องยอมกลับไป แต่ก็ยังแอบมาตามดูอีกหลายครั้งด้วยความคิดถึงและห่วงใย ทำอยู่อย่างนี้ถึง 6 ปี .

หลังจากนั้นคุณตาให้คุณแม่แต่งงานใหม่ ทำให้คุณพ่อเสียใจมาก . คุณพ่อรออีก 2 ปีถัดมา จึงแต่งงานใหม่เช่นกัน . เมื่อคุณพ่อคุณแม่ต่างมีครอบครัวใหม่ ชีวิตในวัยเด็กของผู้ส่งเคสจึงเติบโตมาภายใต้ความรัก ความอบอุ่น และการเลี้ยงดูของคุณตาคุณยายเป็นหลัก . คุณตารักผู้ส่งเคสมาก ไปไหนก็พาไปด้วย คอยปกป้องเสมอ ไม่ว่าทำผิดขนาดไหน ถ้าวิ่งไปหาคุณตาทันก็จะรอด . เวลาไปโรงเรียนถูกเพื่อนแกล้ง คุณแม่จะให้ไปบอกคุณตา แล้วให้คุณตาบอกให้ตบคนที่แกล้ง ทำให้ผู้ส่งเคสรู้สึกฮึกเหิม ไม่กลัวใคร และมีความห้าว มีทิฐิติดตัวมาจนปัจจุบัน .

ความเสียใจครั้งแรกในชีวิตของผู้ส่งเคสเกิดขึ้นเมื่ออายุ 8 ขวบ เมื่อคุณตาเสียชีวิต . วันหนึ่งคุณตาอยากทานทุเรียน และได้ทาน หลังจากนั้นไม่นานก็เสียชีวิตด้วยโรคความดัน อายุ 80 ปี . ผู้ส่งเคสจำได้ว่าวันนั้นกลับจากโรงเรียนเห็นญาติๆ ล้อมรอบเตียงคุณตา คุณแม่เรียกให้ไปกราบเท้า แต่ด้วยความรู้สึกรับไม่ได้ในความเป็นเด็กจึงไม่ยอมเข้าไปกราบ ซึ่งเสียใจมาจนถึงทุกวันนี้ . สิ่งที่ทำได้คือเดินไปร้องไห้ริมหน้าต่างคนเดียว . วันเผาคุณตา ผู้ส่งเคสรับไม่ได้จริงๆ รู้สึกว่าหัวใจสลาย จะวิ่งเข้าไปในเมรุ แต่มีคนคว้าไว้ทัน . รู้สึกว่าคนที่มีร่างกายอยู่เห็นๆ กันอยู่ เผาไปแล้วไม่เหลืออะไรเลย หายไป .

ตอนเด็กผู้ส่งเคสมักถูกล้อว่าเป็นลูกไม่มีพ่อ เก็บความเสียใจและความไม่เข้าใจไว้ . จนทนไม่ไหวจึงกลับไปถามคุณแม่ คุณแม่สงสารจึงพามาพบคุณพ่อ . เจอครั้งแรกรู้สึกใช่เลย คนนี้พ่อเรา หน้าตาคล้ายกัน . หลังจากนั้นผู้ส่งเคสก็ไปมาหาสู่กับคุณพ่อ จนจบ ม.3 ก็มาอยู่กับคุณพ่อที่กรุงเทพฯ และเรียนต่อ ปวช. . ระหว่างอยู่ด้วยกัน ทะเลาะกันบ่อยมาก exercise กันบ่อย ไม่ค่อยเข้าใจกัน เพราะผู้ส่งเคสไม่ได้เติบโตมากับคุณพ่อ ท่านไม่เข้าใจอัธยาศัยเด็กผู้หญิง . จนจบ ปวช. ทะเลาะกับคุณพ่ออีกครั้ง ตัดสินใจออกจากบ้านไปอยู่บ้านเพื่อนที่นครราชสีมาเพื่อเรียนต่อปริญญาตรี . 1 ปีผ่านไป คุณพ่อตามจนเจอ ไปประกาศตามหาลูกที่สถาบัน . ตอนเจอคุณพ่อดีใจมาก ร้องไห้ แต่ไม่ยอมกลับ อยากเรียนให้จบ .

เมื่อเรียนจบ ผู้ส่งเคสกลับไปอยู่กับคุณพ่อ ซึ่งขณะนั้นคุณพ่อได้เข้าวัดพระธรรมกายแล้ว . ท่านอยากมอบสิ่งดีๆ ให้ก่อนที่ผู้ส่งเคสจะเลือกเส้นทางชีวิตต่อไป คือการอบรมธรรมทายาทหญิงรุ่นที่ 16 . ด้วยความเคารพพ่อจึงตามใจท่านมาอบรม . หลังอบรมตัดสินใจกลับมาเป็นบัณฑิตแก้ว เพราะมีกัลยาณมิตรชวน ประทับใจพระอาจารย์ และที่สำคัญคือได้รู้มโนปณิธานของคุณครูไม่ใหญ่ รู้สึกว่ามาช้ากว่าคนอื่น กลัวบุญตามไม่ทัน . 2 ปีผ่านไป ต้องเลือกเส้นทางอีกครั้ง เพราะเป็นบัณฑิตแก้วได้เพียง 2 ปี . รักเส้นทางการสร้างบารมีมาก แต่กลัวการเป็นอุบาสิกา . แต่ชั่งใจดูแล้ว ข้างที่รักการสร้างบารมีมีมากกว่าความกลัว จึงตัดสินใจเข้าอบรมสมาธิแก้วและบุคลากรใหม่ .

ไม่นานมานี้มีเหตุการณ์สะเทือนใจเกิดขึ้นอีกครั้ง คุณยายที่รักเหมือนแม่ . ท่านเป็นคนแข็งแรง ขยัน ลูกๆ ไม่ให้ทำงานแต่ท่านก็ยังกวาดใบไม้ ทำงานบ้าน . วันหนึ่งขณะกวาดใบไม้ คุณลุงซึ่งเป็นลูกชายแท้ๆ ได้ขับรถกลับมาเอาของ ถอยรถปิกอัพด้วยความเร็วกว่าปกติเพราะรีบ . ประกอบกับคุณยายร่างเล็ก คุณลุงมองไม่เห็น จึงถอยรถมาชนคุณยาย . ลูกหลานรีบพาไปโรงพยาบาล แต่เนื่องจากคุณยายอายุมากและการชนค่อนข้างแรง จึงเสียชีวิตในเวลาต่อมา อายุ 87 ปี .

หลังคุณยายเสียชีวิต น้องสาวเล่าว่าคุณยายเคยบอกที่ซ่อนเงินไว้ และจะนำเงินนี้ไปจัดงานศพ . เมื่อผู้ส่งเคสกับน้องสาวไปที่เก็บเงิน พบเงินจำนวนหนึ่งมากพอสมควร จึงนำบางส่วนจัดงานศพตามเจตนารมณ์คุณยาย และอีกส่วนนำมาสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวและทำบุญอื่นให้คุณยาย .