EP.867 หัวใจ 101

ผู้ส่งเคสเล่าถึงประวัติครอบครัวโดยย่อซึ่งมีความทรหดอดทนอย่างยิ่ง. ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ขณะที่ผู้ส่งเคสอายุเพียง 5 ขวบ ครอบครัวต้องอพยพเพื่อหนีภัยสงคราม. ต้องวิ่งลงหลุมหลบภัยกับพี่น้อง เผชิญความขาดแคลนอาหาร ต้องกินส้มตำจากมะละกอหรือยอดกฐินริมรั้ว. ผู้ส่งเคสยังจดจำภาพคนตายเกลื่อนกรุงในช่วงนั้นได้ติดตา. ด้วยเหตุนี้ ครอบครัวจึงได้เคลื่อนย้ายจากกรุงเทพฯ ไปอยู่จังหวัดขอนแก่น. คุณพ่อเป็นตำรวจ และเสียชีวิตในสงครามโลกครั้งที่ 2 ด้วยโรคมาลาเรีย เมื่ออายุ 65 ปี ไม่ได้เสียชีวิตด้วยลูกระเบิด. คุณแม่ต้องรับภาระเลี้ยงดูบุตรธิดาทั้ง 6 คน (ชาย 3 หญิง 3) เพียงลำพังด้วยความลำบาก. แม้จะลำบาก แต่คุณแม่ก็ให้การศึกษาอย่างดีที่สุดกับลูกทุกคน และปลูกฝังเรื่องการทำบุญอย่างหนักแน่น. คุณแม่สอนให้ลูกหลานใส่บาตรทุกวัน วันละ 30-40 รูป และให้ไปถือศีลทุกวันพระที่วัด. ชีวิตวัยเด็กที่ต้องหนีความลำบากนี้เอง จึงเป็นแรงผลักดันให้ผู้ส่งเคสตั้งใจเรียนอย่างยิ่ง.

ชีวิตวัยเด็กของผู้ส่งเคสเริ่มต้นท่ามกลางความยากลำบากและภัยสงคราม. การต้องหนีภัย ระหว่างนั้นผู้ส่งเคสในวัย 5 ขวบได้พบเห็นภาพความตายจำนวนมากซึ่งยังคงฝังใจ. ความขาดแคลนอาหารทำให้ต้องพึ่งพาสิ่งที่หาได้รอบตัว. การอพยพไปอยู่ขอนแก่นนำมาซึ่งชีวิตในอีกจังหวัดหนึ่ง.

คุณพ่อซึ่งเป็นตำรวจเสียชีวิตในสงครามด้วยโรคมาลาเรีย ขณะที่คุณแม่อายุ 55 ปีก็เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งลำไส้. ภาระการเลี้ยงดูบุตร 6 คนจึงตกอยู่กับคุณแม่เพียงผู้เดียว. คุณแม่เป็นผู้ที่เสียสละและทุ่มเทเพื่อให้ลูกได้รับการศึกษาที่ดีที่สุด. นอกจากนี้ คุณแม่ยังเป็นผู้ที่เคร่งครัดในการสร้างบุญกุศลและปลูกฝังให้ลูกหลานดำเนินตาม ท่านเน้นย้ำให้ใส่บาตรเป็นประจำทุกวันและไปวัดรักษาศีลในวันพระ. ผู้ส่งเคสเล่าถึงประสบการณ์พิเศษในวัยเด็กที่วัด โดยเฉพาะการที่ได้เห็นกายเบาๆ บางๆ ขาวๆ ใสๆ นั่งอยู่บนหลุมศพในป่าช้าในคืนวันพระ และเคยเห็นเปรตตัวดำใหญ่โหนต้นไม้. การเห็นสิ่งเหล่านี้ทำให้รู้สึกแปลกใจว่าทำไมตนเองจึงเห็นผีประเภทต่างๆ เป็นประจำ.

ความลำบากในวัยเด็กเป็นแรงผลักดันให้ผู้ส่งเคสตั้งใจเรียนอย่างมากเพื่อชิงทุนการศึกษาของรัฐบาล. ท่านเป็นนักเรียนที่เก่งกาจอย่างยั่งยืน สอบได้ที่ 1 ทุกชั้นเรียนมาโดยตลอด ไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลย. การได้เรียนดีตลอดมานี้เป็นผลจากบุญ.

จุดเปลี่ยนสำคัญคือการที่ผู้ส่งเคสได้รู้จักวัดปากน้ำ. ท่านได้ไปกราบหลวงปู่และคุณยายอาจารย์ตั้งแต่ปี 2498 ขณะที่ยังเรียนอยู่ชั้น ม.7. แม้จะต้องไปทำงานใช้ทุนที่ขอนแก่นหลังเรียนจบ แต่ก็พยายามหาโอกาสกลับมาวัดปากน้ำทุกต้นเดือน. หลังจากหลวงปู่ละสังขารไป ผู้ส่งเคสได้ติดตามหาคุณยายอาจารย์จนทราบว่าท่านมาสร้างวัดอยู่ที่คลอง 3 และจึงได้ตามมาสมทบ.

นับแต่นั้นมา ผู้ส่งเคสก็ได้ทุ่มเทสร้างบารมีกับหมู่คณะอย่างเต็มที่. ท่านได้ร่วมสร้างสิ่งก่อสร้างสำคัญที่วัดปากน้ำหลายอย่าง เช่น โบสถ์ คาจตุรมหาราชิกา ประตูวัด อาคารดาวดึงส์ คายาม. การได้มองเห็นสิ่งเหล่านี้ทำให้รู้สึกปลื้มปีติในบุญที่ได้ทำไป. นอกจากนี้ยังเป็นอาสาสมัครช่วยงานที่โรงครัว และช่วยงานบอกบุญตามบ้านในวันเสาร์อาทิตย์. ต่อมา ได้เป็นหนึ่งในรุ่นบุกเบิกโครงการ "แก้วภูธร" ออกไปเผยแผ่ในต่างจังหวัด เปิดศูนย์สาขาและชมรมพุทธในมหาวิทยาลัยต่างๆ ได้ถึง 50 สถาบัน. ท่านยังได้ช่วยงานวิชาการหลวงพ่อทัตตาจีโวอีก 4 ปี.

ผู้ส่งเคสเป็นผู้ที่มีความทุ่มเทในการสร้างบุญอย่างแท้จริง ได้บอกบุญกฐินคุณยาย บอกบุญซื้อที่ดิน 2,000 ไร่ บอกบุญสร้างมหาธรรมกายเจดีย์ และบุญอื่นๆ อีกมากมาย. การระลึกถึงบุญที่ทำมาทำให้ใจเบิกบานเหมือนนางวิสาขา. คุณครูไม่ใหญ่ได้รับทราบเรื่องราวเหล่านี้และชื่นชมว่าผู้ส่งเคสนี้เป็นผู้ที่ทำบุญจริง และได้ทำบุญทุกบุญที่หลวงพ่อสร้าง. การร่วมบุญอาคารภาวนา 100,000 บาท จากเงินเดือนเพียง 16,000 บาท เป็นสิ่งที่แสดงถึงความทุ่มเทอย่างยิ่ง.

ประสบการณ์การปฏิบัติธรรมในที่ต่างๆ ก็เป็นส่วนสำคัญในเส้นทางการสร้างบารมี ทั้งบนดอยสุเทพ ดอยปุย ทะเลบัน และภู กระดึง. การได้ไปภู กระดึงถือเป็นรางวัลที่ได้นั่งธรรมะร่วมกับหลวงพ่อ เป็นความปลื้มปีติอย่างยิ่ง.

ผู้ส่งเคสยังเป็นกำลังสำคัญในทีมบอกบุญหล่อรูปทองคำหลวงปู่ ได้ถึง 3 กิโลกรัม และบอกบุญสร้างมหาธรรมกายเจดีย์ สร้างองค์พระได้ 500 องค์. ส่วนบุญส่วนตัวที่สำคัญคือการร่วมหล่อรูปหลวงปู่ทองคำครึ่งกิโล สร้างองค์พระ และปักเข็มมหาธรรมกายเจดีย์เป็นเอ็มแรก ซึ่งการได้ถวายหลวงพ่อในครั้งนั้นทำให้มือสั่นด้วยความปลื้ม.

หลังจากได้สั่งสมบุญมาอย่างต่อเนื่อง ชีวิตของผู้ส่งเคสก็พลิกผันดีขึ้นในทุกทาง. ลูกทั้ง 3 คนได้รับทุนไปเรียนต่อต่างประเทศทั้งหมด. ลูกสาวคนแรกจบปริญญาเอกและทำงานอยู่ที่อเมริกา ร่วมกับพี่คนไทยก่อตั้งศูนย์ปฏิบัติธรรมขึ้น 2 แห่ง. ลูกชายคนที่สองเป็นวิศวกร เคยช่วยงานก่อสร้างวัดอยู่ช่วงสั้นๆ 5-6 ปี แม้จะรักงานนี้มากก็ตาม. ลูกชายคนเล็ก (ซึ่งในคำถามเรียกว่าลูกชายคนแรก) เคยปฏิบัติธรรมได้ดี เห็นองค์พระชัดใสตั้งแต่ 7 ขวบ องค์พระขยายใหญ่จนอายุ 20 ปี แต่ตอนนี้เห็นองค์พระจางไป. เขาจบปริญญาตรีด้านภาษาศาสตร์ ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ศูนย์สาขา และเคยบวชที่วัดมา 2 ครั้ง. ลูกชายคนที่สองก็เคยผ่านการบวชมา 2 ครั้งเช่นกัน. ผู้ส่งเคสยังเคยจัดทัวร์ผ้าป่าไปอเมริกาเพื่อร่วมซื้อวัดพุทธที่นั่น.

ผู้ส่งเคสเล่าถึงเหตุการณ์ที่เพื่อนสนิทคนหนึ่งมายืมเงินจำนวนมากไปเมื่อประมาณ 10 ปีที่แล้ว แล้วก็ยังไม่คืน แม้จะเคยเจรจาและได้คืนมาบ้างแล้ว แต่ความสัมพันธ์ก็ห่างเหินกันไป.

ประสบการณ์เฉียดตายของผู้ส่งเคสมีหลายครั้งในการทำหน้าที่สร้างบารมี. ครั้งหนึ่งในปี 2529 ขณะกลับจากสุพรรณบุรีตอนกลางคืน ผู้ส่งเคสขับรถเหนื่อยจนอาจหลับใน ใกล้ถึงแยกบางเลน ได้ยินเสียงคนร้องกรี๊ดจากข้างนอก และเสียงเตือนสติจากในท้องว่า "ให้มึงตื่นได้แล้ว เหยียบเบรกซะ". เสียงนั้นจำได้แม่นว่าเป็นเสียงพระเดชพระคุณหลวงปู่. ผู้ส่งเคสเหยียบเบรกทันที รถหมุนเคว้งแต่ไม่ตกถนน เพียงแต่เฉี่ยวชนรถกระบะที่มีคนเต็มคัน. ผู้ส่งเคสตัวเย็นไปหมด แต่เชื่อว่าหลวงปู่มาช่วยชีวิตไว้ โดยการสัมผัสพระผงหลวงปู่ที่พกติดตัว. อีกครั้งหนึ่งคือตอนไปทำหน้าที่ที่ภูเรือ ต้องนั่งรถอีแต๋นขึ้นเขา ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับผู้หญิง. บนยอดเขา ถูกนักเลงท้องถิ่นรุมล้อมและตบกระเป๋าเพื่อแสดงว่ามีปืน. ผู้ส่งเคสก็ตบที่อกตรงที่วางพระหลวงปู่ บอกหลวงปู่ในใจ แล้วพูดกับนักเลงด้วยความนิ่งและขอให้ค่อยๆ พูด. สุดท้ายก็รอดมาได้และทำงานสำเร็จ นักเลงเหล่านั้นก็กลับมาดีด้วย.

สามีของผู้ส่งเคสเป็นแพทย์. ท่านมาวัดพระธรรมกายบ้างไม่บ่อยนัก แต่ได้รับบุญสำคัญคือการช่วยกรมทางหลวงขยายถนนคลองหลวงทางเข้าวัดให้เป็น 6 เลน. ก่อนเสียชีวิตมีอาการเบลอ และละโลกไปอย่างสงบด้วยการหลับไปเฉยๆ เมื่ออายุ 65 ปี.

ปัจจุบันผู้ส่งเคสอายุ 67 ปี ยังคงทำหน้าที่ติดจานและชวนคนเข้าวัดด้วยความมีไฟเต็มเปี่ยม. ท่านสงสัยว่าผังจนของตนเองเบาลงแล้วหรือยัง และมีโอกาสกลับไปดูดุสิตบุรีกับหมู่คณะหรือไม่. ตลอดชีวิตได้ทำบุญใหญ่เป็นหลักเอ็มหลายครั้ง รวมกว่า 10 เอ็ม และชวนคนเข้าวัดได้นับไม่ถ้วน.

จากเรื่องราวและประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมา ผู้ส่งเคสจึงมีข้อข้องใจและคำถามหลายประการที่อยากกราบเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่ ดังที่ได้สรุปไว้ในลำดับต่อไป.