EP.791 เรื่องหมูๆ

ผู้ส่งเคสเล่าว่า ตนเองได้เข้าวัดเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2521 เป็นสมาชิกชมรมพุทธศาสตร์ ม.รามคำแหง และได้ชักชวนคนในครอบครัว ทั้งคุณพ่อ คุณแม่ น้องๆ ทุกคนให้มาเข้าวัดปฏิบัติธรรมด้วย ได้ร่วมบุญกับหลวงพ่อและหมู่คณะมาตลอด ไม่ว่าจะเป็นการซื้อที่ดิน สร้างโบสถ์ ปลูกต้นไม้ คัดหินเกล็ดแก้วสร้างเสาหน้าโบสถ์ ปลูกเหล็ก เทปูน สร้างสภาธรรมกายหลังคาจาก สภาธรรมกายสากล ธรรมกายเจดีย์ บุญลานธรรม เสาค้ำฟ้า วิหารหลวงปู่ วิหารคุณยาย อาคาร 60 ปี และบุญอื่นๆ จนถึงปัจจุบัน สามีของผู้ส่งเคสเคยบวชพระธรรมทายาทรุ่นที่ 5 ในปี พ.ศ. 2521 ซึ่งเป็นช่วงชีวิตที่เขาประทับใจมาก โดยมีหลวงพ่อทัตตชีโวเป็นพระอาจารย์นำ ตั้งแต่นั้นมาสามีก็ได้สร้างบารมีร่วมกับหลวงพ่ออย่างต่อเนื่อง ทั้งคู่แต่งงานกันและมีลูกสาว 2 คน เวลาตั้งท้องจะใส่ชื่อลูกในบุญต่างๆ ว่า ลูกแก้ว ก่อน พอคลอดแล้วมีชื่อจริงก็จะใส่ชื่อจริงลูกสาวในบุญที่ทำทั้งหมด ผู้ส่งเคสและสามีได้ติดตามรายการธรรมะดีๆ จากจานดาวธรรม และได้ขยายจานดาวธรรม ทำหน้าที่ผู้นำบุญให้เพื่อนและญาติที่เมืองไทยและอเมริกามากมาย

ลูกสาวคนแรกของผู้ส่งเคสเกิดมาในช่วงที่ฐานะปานกลาง และมีอาการภูมิแพ้ แพ้ไข่ และอาหารทะเลมาตั้งแต่อายุได้ 2 เดือน มีผื่นคัน ต้องพาไปรักษาหลายหมอมาก จนอายุ 19 ปีแล้วอาการยังเป็นอยู่แต่ลดลงบ้าง ส่วนลูกสาวคนที่สองเกิดมาพร้อมกับความพร้อมด้านต่างๆ มากกว่า มีพี่เลี้ยงที่ดีดูแล และผู้ส่งเคสประคองให้อยู่ในวงบุญมาตลอดตั้งแต่ในท้อง จนปัจจุบันอายุ 16 ปีแล้วยังไม่มีปัญหาใดๆ สามีของผู้ส่งเคสทำงานเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ที่หนึ่งประมาณ 10 ปี ช่วงนั้นพี่ชายของผู้ส่งเคสได้สัญชาติอเมริกา จึงทำเรื่องขอวีซ่ามาอเมริกาให้ครอบครัวของผู้ส่งเคสด้วย ต่อมาสามีได้ย้ายไปทำงานอีกที่หนึ่งประมาณ 10 ปี ก็เกิดปัญหาจึงออกงาน พอดีในช่วงหลังออกงาน สถานทูตอเมริกาก็แจ้งมาว่าครอบครัวได้รับสิทธิมาอยู่อเมริกาได้อย่างถูกกฎหมาย ทั้งๆ ที่เรื่องไว้นานกว่า 10 ปีแล้ว ผู้ส่งเคสและลูกสาวทั้งสองคนก็อยากมาศึกษาที่อเมริกา สุดท้ายครอบครัวจึงตัดสินใจเดินทางมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อเมริกา แม้ต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่สิ่งที่โชคดีคือได้อยู่ใกล้ชิดหลวงพ่อตลอดเวลาผ่านจานดาวธรรม และมีสาขาวัดให้ไปทำบุญ

คุณพ่อสามีมีอาชีพค้าขายหมู ท่านไม่เชื่อเรื่องนรก สวรรค์ บุญ บาป และชีวิตหลังความตายเลย บางคืนก่อนย่ำรุ่ง คุณพ่อจะฆ่าหมูที่หลังบ้าน ท่านใช้มีดแหลมแทงที่คอหอย หมูจะร้องเสียงดัง ท่านกับคนงานจะรีบจับหัวหมูกดลงในโอ่งน้ำใหญ่เพื่อป้องกันเสียงรบกวนเพื่อนบ้าน วันพระซึ่งเป็นวันหยุดฆ่าหมู คุณพ่อสามีจะใช้เวลาไปยิงปืนล่าสัตว์เสมอ ต่อมาคุณพ่อสามีอายุมากจึงเลิกอาชีพนี้ ปี พ.ศ. 2543 ท่านเริ่มป่วยเป็นมะเร็งต่อมลูกหมาก แพทย์แจ้งว่าจะอยู่ได้ไม่นาน ปี พ.ศ. 2545 สามีของผู้ส่งเคสได้ตัดสินใจบวชให้คุณพ่อ สามีกลับมาเยี่ยมพ่อที่เมืองไทย นำรูปการบวชและแนะนำการนั่งสมาธิให้ท่าน วันรุ่งขึ้น พ่อสามีฝากน้องสาวมาบอกสามีว่าท่านไม่ชอบที่สามีมาให้ธรรมะ สามีเข้าใจว่าพ่อไม่เชื่อ จึงหาเวลาคุยตามลำพัง บอกพ่อว่า หากวันหนึ่งตื่นมาแล้วคุยกับใครไม่ได้ยิน หรือคนอื่นไม่เห็น นั่นคืออะไร พ่อตอบว่ารู้ นั่นคือตายแล้ว สามีบอกว่าถ้าถึงเวลานั้นพ่อต้องยอมรับว่าชีวิตหลังความตายมีจริง และไม่ต้องสงสัยอีก ให้ถึงวันนั้นให้นึกถึงภาพลูกชาย 3 คนที่เคยบวชให้ ระลึกถึงองค์พระประจำตัวที่สร้างและสลักชื่อให้ และวิธีทำสมาธิที่เคยบอก คุณพ่อตอบตกลง หลังเยี่ยมเสร็จ สามีกลับอเมริกา ไม่นานคุณพ่อก็เสียชีวิต วันที่สามีกลับไปงานศพ ท่านกราบที่โรงศพ หวังว่าพ่อยังอยู่บริเวณนั้น จึงเคาะโลงศพแล้วพูดว่า พ่อ จำคำที่ผมบอกได้ไหม ตอนนี้คงเชื่อแล้วนะ ชีวิตหลังความตายมีจริง สามีบอกให้พ่อนึกถึงบุญและทำสมาธิอย่างเดียว สามีเสียใจที่พ่อไม่เชื่อตอนเป็น สามีทำบุญกฐินที่วัดพระธรรมกายแคลิฟอร์เนียทุกปี กลับมาบวชพระนานาชาติรุ่น 60 ปีเพื่ออุทิศกุศลให้คุณพ่อ และตั้งใจจะบวชทุกปี เพราะเชื่อว่าคุณพ่อต้องการและเราผู้รับบุญอยู่แล้ว ต่อมาพี่สาวของผู้ส่งเคสก็ทำบุญหล่อแก้วสลักชื่อคุณพ่อด้วย

ส่วนแม่สามี ตอนอายุประมาณ 45-50 ปี เป็นโรคแพนิก วิตกกังวล คิดมาก จนต้องพบจิตแพทย์ ตอนอายุประมาณ 60 ปี ขาข้างหนึ่งเป็นอัมพฤกษ์ เดิมไม่ถนัดมาจนปัจจุบัน