EP.81 ศาสนาญี่ปุ่น

ผู้ส่งเคส เล่าว่า บิดาเป็นคนจีนนับถือศาสนาญี่ปุ่น มีอุปนิสัยเจ้า ระเบียบ ใจร้อน อารมณ์ร้าย แต่ก็ให้ความช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยาก ชอบประหารชีวิตหนูด้วยการจับแขวนคอ ถ่วงน้ำ หรือลวกน้ำร้อน และฆ่าไก่ในวันตรุษ วันสาด. ท่านไม่รู้จักการทำบุญใส่บาตรหรือถวายสังฆทาน. มารดาเป็นคนใจเย็น ใจดี ศรัทธานับถือศาสนาญี่ปุ่นมานานและชวนให้ลูกๆ ศรัทธาด้วย. มารดาก็ช่วยบิดาฆ่าไก่และเลียนแบบการประหารหนูเช่นกัน.

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อบิดาของ ผู้ส่งเคส ป่วยเป็นมะเร็งที่ถุงน้ำดีและเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาล. เช้าวันหนึ่งขณะ ผู้ส่งเคส เฝ้าไข้อยู่เพียงลำพังเวลาประมาณ 6 โมงเช้า บิดาก็กล่าวขึ้นว่ามีคน 3 คน ยืนอยู่ที่ปลายเตียง พร้อมกับค่อยๆ ลดหนังสือพิมพ์ที่อ่านอยู่ลง. ผู้ส่งเคส เห็นบิดายังมีสติสัมปชัญญะดีก็รู้สึกงงและถามว่าพวกเขามาทำอะไรและใส่ชุดสีอะไร. บิดาตอบว่าพวกเขาใส่ชุดสีดำและมาเรียกใครไปกับพวกเขา แต่ก็มองไปรอบห้องด้วยอาการเริ่มหวาดหวั่นและยืนยันว่าพวกเขายังคงยืนอยู่. ผู้ส่งเคส กลัวจึงไม่คุยต่อและคิดจะถามใหม่ภายหลัง. ต่อมาเมื่อถามอีกครั้ง บิดาก็ยังยืนยันว่าพวกเขายังอยู่. ผู้ส่งเคส จึงแนะนำให้บิดาหลับตานึกถึงพระและอธิษฐานขอให้ท่านมาช่วยคุ้มครอง. พูดไปก็รู้สึกกลัวและอยากออกจากห้องเต็มแก่. หลังจากบิดาอธิษฐานเสร็จสักพักก็บอกว่าตอนนี้มีคนสวมชุดขาวมายืนอยู่ข้างเตียงแล้ว. คนชุดขาวพูดกับคนชุดดำว่า "ยังเอาไปไม่ได้". ผู้ส่งเคส เริ่มกลัวหนักขึ้นจนทนไม่ไหว บรรยากาศในห้องชักวังเวงจึงบอกบิดาว่าหิวข้าวจะออกไปกินข้าวก่อนทั้งๆ ที่ห้องอาหารยังไม่เปิด. ที่ทำเช่นนั้นเพราะความกลัวและไม่กล้าอยู่ในห้อง. เมื่อออกไปยืนรอหน้าห้องและมารดามาถึง ผู้ส่งเคส ก็เล่าเรื่องราวให้ฟัง. มารดาเรียกให้เข้าไปในห้องด้วยกัน แต่ ผู้ส่งเคส ไม่ยอมเข้า แถมบอกว่าคืนนี้จะให้พี่สาวมาเปลี่ยนเวร ไม่เฝ้าแล้ว. พี่สาวเล่าว่าบิดามักพูดว่าเห็นพระในตัว เห็นกระดูกของตนเอง โดยเฉพาะในสัปดาห์สุดท้ายก่อนเสียชีวิต. วันหนึ่งบิดาพูดว่าพระในตัวท่านบอกท่านว่าหลังจากวันนี้ไปแล้วไม่ให้กินข้าว. ปรากฏว่าเป็นจริง บิดาทานข้าวไม่ได้ ทานทีไรก็อาเจียนออกหมด. สุดท้ายอาเจียนออกมาเป็นลิ่มเลือดก้อนโต ต้องเข้าห้อง ICU. ญาติผู้ใหญ่มาเยี่ยมและ ผู้ส่งเคส ได้กลิ่นเหมือนซากศพมาจากตัวบิดา. เมื่อบอกญาติ พวกเขากลับหาว่าบ้าเพราะไม่ได้กลิ่นอะไร แต่ ผู้ส่งเคส ยืนยันว่าได้กลิ่นจริง. ผู้ส่งเคส บอกบิดาให้นึกถึงพระอย่างเดียวและสวดมนต์. บิดาสิ้นชีวิตเมื่อปี 2526 อายุ 68 ปี.

มารดาของ ผู้ส่งเคส ป่วยเป็นสารพัดโรค อาการหนักที่สุดคือโรคหัวใจ ความดัน และโรคไต โดยเฉพาะโรคไตทำให้ทรมานมากจนรำพึงว่าอยากจะตาย. มารดาไม่เคยทำบุญใส่บาตรหรือถวายสังฆทานเลย. ลูกๆ จึงต้องทำบุญให้ เพราะศาสนาญี่ปุ่นสอนว่าหากเคารพศาสนานี้แล้ว ไม่ต้องทำบุญที่ไหนอีก. มารดาพักอยู่ที่บ้านน้องชายซึ่งแอนตี้วัดมากและชอบฟ้องน้องชายว่าไม่อยากมาวัด. ผู้ส่งเคส ชอบบังคับให้มารดามาวัดตลอดทั้งๆ ที่ท่านไม่อยากมา. สุดท้ายมารดาถูกตัดขาข้างหนึ่งทำให้ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้. ผู้ส่งเคส นึกในใจว่าคราวนี้เสร็จเราแน่ เพราะไปไหนมารดาก็ต้องไปด้วยเหมือนเงาตามตัว. ผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นคนดูแลมารดาอย่างใกล้ชิด จึงพาไปวัดพระธรรมกายที่เดียว. ผู้ส่งเคส เริ่มพาไปวัดประมาณ 3 ปี และทำทุกบุญ. มารดาถึงแก่กรรมเมื่อปี 2545 อายุ 82 ปี.

ผู้ส่งเคส คิดว่าคนเราเซ็ตกับชุดยาก. พี่สาวถามว่าเป็นไปได้หรือที่ก่อนตาย 2-3 สัปดาห์ บิดาสามารถเข้าถึงองค์พระในตัว ทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำบุญมากนักและไม่รู้จักการทำสมาธิ. ถามว่าพระในตัวที่บิดากล่าวถึงคนละความหมายกับการทำสมาธิเห็นองค์พระใช่หรือไม่. ถามว่ามารดาประกอบเหตุอันใดถึงได้ทุกข์ทรมานหลายด้าน เช่น ถูกตัดขา หัวใจ เส้นเลือดซึม และขาดเลือดหล่อเลี้ยงจนเสียชีวิต. ถามถึงความ เป็นอยู่ของมารดาในเวลานี้. ถามว่ามารดาจากไปแบบไหนเนื่องจากได้รับยาแก้ปวดมอร์ฟีนจนร่างกายไม่ค่อยมีปฏิกิริยาตอบสนอง.