EP.829 ไชยาจะจี๊ชา

ผู้ส่งเคสเป็นลูกพระธรรมจากเยอรมนี ติดตามชม DMC มาตั้งแต่ปลายปี 2547 และดูทุกวันไม่มีเบื่อ ชอบฟังคำสอนของ คุณครูไม่ใหญ่ มาก ฟังแล้วนำมาสอนใจตัวเองทุกวัน รู้สึกว่าตัวเองมาเจอหมู่คณะช้า จึงขวนขวายทำบุญทุกอย่างเต็มที่เต็มกำลัง เอาชีวิตเป็นเดิมพัน เป็นผู้หญิงที่เติบโตมาในครอบครัวที่พ่อมีพฤติกรรมรุนแรง ดื่มสุรา ทำร้ายร่างกายแม่และลูก ทำให้ชีวิตต้องพลัดพรากจากครอบครัวตั้งแต่เด็ก เคยทำงานรับใช้ ดูแลแม่และยายที่ป่วยหนักด้วยความกตัญญู ชีวิตพลิกผันได้มาทำงานและแต่งงานที่เยอรมนี และได้มาพบหมู่คณะ ปัจจุบันเป็นผู้รักการทำบุญและเป็นผู้นำบุญในเยอรมนี มีความตั้งใจที่จะสร้างบารมีอย่างเต็มที่ และปรารถนาที่จะนำหมู่คณะมาปฏิบัติธรรมที่บ้านหลังใหม่

เรื่องราวของผู้ส่งเคสเริ่มต้นที่จังหวัดนครราชสีมา มีพ่อที่ชอบดื่มสุรา เมาแล้วอาเจียน และชอบใช้กำลังกับแม่และลูกๆ เสมอ นอกจากนี้ยังมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับคนอื่นจนต้องเดือดร้อนไปประกันตัวเป็นประจำ เหตุการณ์หนึ่งที่ผู้ส่งเคสจำได้ไม่ลืมคือ ครั้งหนึ่งพ่อดื่มเหล้าจนเมา แล้วใช้ดาบเล่มยาวไล่ฟันแม่ที่กำลังตั้งครรภ์ ลูกๆ วิ่งตามพ่อไปเพื่อห้ามไม่ให้ทำร้ายแม่ ขณะที่พ่อวิ่งไล่ฟันแม่อยู่นั้น พ่อก็สะดุดล้ม แม่ก็ล้มลงด้วย พ่อกำลังจะเงื้อดาบขึ้น ขณะนั้นเองพี่สาวของผู้ส่งเคสได้ใช้กำลังภายในทำให้พ่อล้มลงได้ แม่จึงรอดตายไปได้อย่างหวุดหวิด หลังจากนั้นแม่ก็คิดว่าอยู่กับพ่อไม่ไหวแล้ว เพราะเจอทั้งดาบทั้งหมัดมวย จึงแยกทางกัน ตอนนั้นผู้ส่งเคสอายุได้ 7 ขวบ

ลูกๆ ต้องแยกย้ายกันไปคนละทิศทางเพราะน้ำเมาแท้ๆ ผู้ส่งเคสต้องไปอยู่กับยายที่ยากจนมาก ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อนำผักที่ยายปลูกไปขายที่ตลาด เดินกระเดียดถังผักไปขายระยะทาง 2 กม. ทุกวัน อาหารหลักส่วนใหญ่คือข้าวกับพริกน้ำปลาและผักกฐินริมรั้ว วันไหนมีเงินเหลือจากซื้อของ ยายก็จะซื้อปลาทูมา 1 ตัว เนื้อปลาไว้ตำน้ำพริก ส่วนหัว ครีบ ก้าง ทำแกงจืด วันไหนมีเงินพอซื้อไข่ได้ 1 ฟอง ถือเป็นอาหารพิเศษที่สุด คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าเห็นไหมต้องรีบรื้อผังจนออกไปให้เร็วที่สุด

ต่อมาเมื่อเรียนจบ ป.4 ผู้ส่งเคสก็ได้ทำงานเป็นคนรับใช้ เงินเดือนเดือนละ 200 บาท ซึ่งทุกบาททุกสตางค์ยกให้ยายทั้งหมด ทำงานได้ประมาณ 2 ปี แม่ก็มารับไปอยู่ด้วยกันที่จังหวัดกาญจนบุรี แม่ไปทำงานโรงงานน้ำตาลที่มีรายได้ดีกว่า ผู้ส่งเคสมาอยู่กับแม่ตั้งแต่อายุได้ 12 ปี พอมาอยู่กับแม่ก็ได้ยินเสียงคนมาด่าว่ามาแย่งสามีเขา ผู้ส่งเคสไม่ทราบว่าเป็นใครจนกระทั่งมาว่าบ่อยๆ จึงรู้ว่าแม่ไปเป็นภรรยาน้อย ชีวิตแม่ถูกรบกวนจากภรรยาหลวง พ่อเลี้ยงไม่พอใจที่ภรรยาหลวงทำเช่นนี้ จึงกลับไปทำร้ายภรรยาหลวง ผู้ส่งเคสรู้สึกอับอายมากที่แม่เป็นภรรยาน้อยจึงหนีเข้ากรุงเทพฯ มาหางานทำตอนอายุได้ 17 ปี ได้งานเย็บหมวกตำรวจ เงินเดือน 200 บาท ที่ทำงานก็โอเค แต่เวลาทานอาหารพร้อมเจ้าของ ถ้าตักผักกับน้ำซุปไม่เป็นไร แต่ถ้าตักไก่จะถูกถลึงตามอง อดทนทำงานที่นี่ถึง 2 ปี

ต่อมาได้งานขายสินค้าที่ห้างสรรพสินค้า ชีวิตเริ่มดีขึ้น มีเงินจับจ่ายใช้สอยมากขึ้น ใช้ชีวิตวัยสาวอย่างเต็มที่ หมดเงินกับการซื้อเสื้อผ้า ดื่มเหล้า เที่ยวเทค ถึงแม้จะซ่าแต่ก็ชอบไปวัด เคยเที่ยวจนถึงเช้าแล้วไปตักบาตรต่อก็มี วันหนึ่งได้รับข่าวแม่ป่วยหนักให้กลับบ้านด่วน กลับมาถึงเห็นแม่ตัวบวมมาก พี่กับน้องบอกว่าลูกชายภรรยาหลวงแค้นมาก มาดักตีแม่ เมื่อแม่สลบก็ลากไปให้รถ 10 ล้อทับ แต่โชคดีมีคนมาช่วยไว้ทัน ผู้ส่งเคสทนไม่ไหวขอร้องให้แม่เลิกกับพ่อเลี้ยง เพราะไม่เคยเห็นแม่มีความสุขเลย แม่จึงเลิกกับพ่อเลี้ยงแล้วย้ายไปอยู่กับยายที่สุพรรณบุรี ต่อมาแม่ล้มป่วยด้วยมะเร็งปอด แล้วก็หกล้มทำให้เดินไม่ได้ ต้องเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลศิริราช ตอนนั้นมีเงินเดือน 7,000 บาท เอาไว้เป็นค่ารักษาแม่เกือบทั้งหมด เหลือไว้แค่ค่ารถเมล์มาทำงานวันละ 10 บาท คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าโอ้เพื่อแม่ให้ได้

ในที่สุดแม่ก็หายป่วยกลับบ้านได้ หลังจากนั้นไม่นานแม่ก็ล้มอีกครั้ง ทำให้เป็นอัมพาตขยับตัวไม่ได้เลย ส่วนยายก็มองไม่ค่อยเห็น ผู้ส่งเคสจึงลาออกจากงานที่กรุงเทพฯ กลับไปดูแลแม่และยาย คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าเห็นไหมความแข็งแรงมีความจำเป็น ป่วยคนเดียวเดือดร้อนทั้งครอบครัว ป่วยสองคนในบ้านชีวิตมีปัญหา ผู้ส่งเคสดูแลแม่และยายอย่างดี ทุกเช้าจะล้างหน้าแปรงฟัน ป้อนข้าวแม่ เตรียมอาหารให้ยาย กลางคืนต้องตื่นมาคลำผ้าแม่ตลอด กลัวท่านทำธุระแล้วไม่สบายตัว จะคอยเปลี่ยนผ้าให้ใหม่ คุณครูไม่ใหญ่ชมว่าเป็นลูกยอดกตัญญู ดูแลแม่และยายเป็นเวลาเกือบ 2 ปี น้ำหนักลดลงไปถึง 10 กก. วันสุดท้ายแม่คือวันมาฆบูชา ผู้ส่งเคสซื้อดอกไม้มาให้แม่บูชาพระ พาแม่สวดมนต์ แม่จากไปอย่างสงบเวลาประมาณ 11:30 น. อายุ 57 ปี หลังจากจัดงานศพแม่เรียบร้อยแล้ว ผู้ส่งเคสไปบวชชีพราหมณ์ ถือศีล 8 นั่งสมาธิ อุทิศบุญให้แม่ 3 เดือน คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าสุดยอด ถูกหลักวิชชา ดีมาก

หลังจากนั้นผู้ส่งเคสกลับมาทำงานอีกครั้ง ทำงานได้ 2 ปีก็เริ่มป่วยด้วยโรคประหลาด ปวดกระดูกข้อต่อกลางอกมาก ปวดจนเป็นไข้ ปวดร้าวไปทั้งตัว หมอบอกข้อต่อกระดูกอ่อนอักเสบ ทำงานไปด้วยรักษาตัวไปด้วย เงินที่เก็บไว้เริ่มหมด คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าเห็นไหมความมีโรคไม่ดีเลย เพื่อนสนิทแนะนำให้มาทำงานที่เยอรมนีจะได้มีเงินรักษาตัว จึงตกลง ระหว่างรอเดินทางได้เจอคุณตาคนหนึ่ง มาสวดพระคาถาเอาน้ำมันมาเป่าตรงที่ปวดให้ 3 ครั้ง อาการปวดก็หายขาดตั้งแต่นั้นมา ก่อนมาเยอรมนีตอนอายุ 38 ปี

ปี 2543 ผู้ส่งเคสอายุ 38 ปี เดินทางมาเยอรมนี เพื่อนสนิทที่แต่งงานกับชาวเยอรมันเห็นผู้ส่งเคสอยู่ว่างๆ จึงแนะนำให้รู้จักกับชายเยอรมันคนหนึ่ง เขาเป็นคนดี อารมณ์เย็น และรักผู้ส่งเคสมาก จึงตัดสินใจแต่งงานกันเดือนมกราคม 2544 มาไม่ถึงปีหลังแต่งงาน ผู้ส่งเคสบอกสามีว่าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่ได้ทำบุญ อยากนิมนต์พระมาทำบุญที่บ้าน สามีไม่ค่อยเข้าใจแต่ก็ไม่ว่าอะไร บุญบันดาลให้ผู้ส่งเคสมาพบวัดพระธรรมกายบาวาเรียจากการแนะนำของเจ้าของร้านที่ไปซื้ออาหาร คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าเห็นไหมทำหน้าที่ผู้นำบุญยอดกัลยาณมิตรไปอย่างนี้ดีจริง ผู้ส่งเคสได้นิมนต์พระมาทำบุญที่บ้านสมดังตั้งใจ รู้สึกปลื้มใจมาก ได้ติด DMC ที่บ้านด้วยและพบว่า DMC สุดยอด เพราะความดีมารวมกัน ช่วงแรกบูชาข้าวพระที่บ้านพร้อมจอ DMC ถึง 3 ครั้ง เพราะสามียังไม่อนุญาตให้ค้างที่วัด แต่ใจอยากไปบูชาข้าวพระที่วัดมาก จึงยื่นคำขาดกับสามีว่ามีทางเลือก 2 ทางคือ 1) อนุญาตให้ไปนอนที่วัดเพื่อบูชาข้าวพระเดือนละครั้ง 2) ถ้าไม่อนุญาตเราก็เลิกกัน สามีตกลง สามีบอกบ่อยครั้งว่าผู้ส่งเคสดุคล้ายแม่เขา แต่เขาก็ยอมเพราะคำสองคำคือ I love you คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าทำให้เกิดพันธนาการของชีวิต

ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องยายต่อว่า ชีวิตยายรูปชีวิตขายหมากรู ขายได้เงินมาเท่าไหร่ตา (สามี) ก็ยึดไปหมด ยายจึงต้องแอบไปต้มเหล้าเถื่อนขาย คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าเห็นไหมจำเป็นต้องรวยเพื่อเก็บเงินซื้อผ้านุ่งสักผืน ต่อมายายทนความงกและความขี้หึงของตาไม่ไหวจึงขอเลิก ยายตัดสินใจขายบ้านของตนเองซึ่งอยู่ในป่าลึก แล้วมาอยู่ในตลาดพร้อมปลูกผักขาย หลังจากขายบ้านหลังแรกไปแล้วยายก็ไม่เคยมีบ้านของตัวเองอีกเลย ต้องไปอาศัยอยู่กับคนอื่น ไปอาศัยอยู่กับน้าและเสียชีวิตเมื่ออายุได้ 82 ปี ชีวิตมีบ้านของตัวเองได้เพียงหลังเดียว คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าเห็นไหมทำไมจำเป็นต้องรวย และกล่าวว่าครูไม่ใหญ่อยากจะโดนต่อว่าเลยทำไมต้องสอนให้คนรวย แต่รวยกับโลภไม่เหมือนกัน ถ้าไม่รวยแล้วมีปัญหา มีแรงกดดันของชีวิต เมื่อไม่เป็นอิสระทางการเงิน จะรวยต้องสั่งสมบุญ ขยัน ถ้ามีบุญมากไม่ต้องทำอะไรเลย บุญนั้นพาไปเกิดในตระกูลเศรษฐี

ผู้ส่งเคสได้เป็นประธานผ้าป่า สร้างเสาแก้วรอบมหารัตนวิหารคต เป็นผู้นำบุญรวมกลุ่มกัลยาณมิตรสร้างพระธรรมกายประจำตัวเป็นประจำทุกเดือน ตอนนี้ได้ 60 กว่าองค์แล้ว

ผู้ส่งเคสถามคำถามเกี่ยวกับวิบากกรรมและบุญต่างๆ ดังนี้