EP.799 ยอมตายในสมรภูมิ

ผู้ส่งเคส เป็นอุบาสิกาผู้รักการสร้างบารมี เริ่มรู้จักพระธรรมกายในปี พ.ศ. 2525 ตั้งแต่วัดพระธรรมกายยังไม่มีสภาธรรมกายหลังคาจาก ต่อมาในปี พ.ศ. 2531 ได้ย้ายไปทำมาหากินอยู่ที่จังหวัดภูเก็ต โดยพาเฉพาะลูกสาวคนเล็กไปอยู่ด้วย ส่วนสามีและลูกสาวคนโตยังอยู่ที่กรุงเทพฯ อีก 6 ปีต่อมาคือปี พ.ศ. 2537 สามีจึงตามมาอยู่ภูเก็ต โดยทิ้งลูกสาวคนโตที่อายุประมาณ 13 ปีไว้กับตาและยาย ทำให้ลูกสาวคนโตน้อยใจมาจนถึงปัจจุบัน

แม้จะย้ายมาภูเก็ตและห่างวัดไปช่วงหนึ่ง แต่ปลายปี พ.ศ. 2536 ก็ได้ทราบข่าวจากหนังสือโลกทิพย์เรื่องการหล่อหลวงปู่ด้วยทองคำ จึงได้ร่วมบุญและกลับมาวัดอีกครั้งในปี พ.ศ. 2538 เพื่อร่วมงานตอกเสาเข็มมหาธรรมกายเจดีย์ ตั้งแต่นั้นมา ผู้ส่งเคสและครอบครัวก็ร่วมบุญกับวัดอย่างต่อเนื่อง ไม่เคยตกบุญใหญ่เลย ผู้ส่งเคสมีความสุขกับการได้รับชมรายการโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาจากดาวธรรม และสามีที่เคยนอนไม่หลับก็สามารถหลับได้เมื่อทำสมาธิฟังเสียงคุณครูไม่ใหญ่ ทั้งคู่ยังช่วยกันขยายจานดาวธรรมและชักชวนผู้คนมาสร้างบุญสร้างพระได้จำนวนมาก

เรื่องราวชีวิตของผู้ส่งเคสที่จังหวัดภูเก็ตเต็มไปด้วยอุปสรรคและการสร้างบารมี เริ่มต้นจากการเป็นผู้บุกเบิกติดตั้งจานดาวธรรมรุ่นแรกๆ โดยทำไว้บนหลังคาเต็นท์แผงขายเสื้อผ้าหน้าร้านริมหาด เปิดให้ลูกค้าได้ชมด้วย ผู้ส่งเคสรักและทุ่มเทกับการสร้างบารมีมาก สามารถชักชวนคนมาสร้างพระได้กว่า 200 องค์ และสร้างทีมบุญที่เข้มแข็ง ในปี พ.ศ. 2539 ผู้ส่งเคสและสามีได้จัดรถบัสพาคนมาวัดได้ถึง 2 คัน

ในคืนวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2543 เวลาประมาณเที่ยงคืน ขณะที่กำลังขี่มอเตอร์ไซค์กลับบ้านหลังขายของเสร็จ สามีเป็นคนขับโดยผู้ส่งเคสนั่งซ้อนท้าย ระหว่างขึ้นเขา รถได้เสียหลักล้มลงเนื่องจากมีน้ำมันหกบนถนน ผู้ส่งเคสลื่นไถลไปตามถนน แขนหัก สะโพกหลุด และถูกรถปิกอัพที่ขับตามมาลากไปไกลถึง 13 เมตร โดยผู้ส่งเคสรู้สึกตัวและนับระยะที่ถูกลากไปได้ รถปิกอัพทับค้างกลางลำตัวอยู่นานจนตำรวจและพนักงานโรงแรมมาช่วยยกออก ผลจากอุบัติเหตุครั้งนี้ทำให้ขาข้างขวาหักช่วงบน ขาซ้ายสะโพกแตก เอ็นที่มือขวาขาด ผู้ส่งเคสเชื่อว่าที่รอดมาได้เพราะนึกถึงหลวงปู่ คุณพ่อ คุณยาย และอธิษฐานขอครูบาอาจารย์ไม่ให้เสียชีวิต ขณะรักษาตัวที่โรงพยาบาลก็ได้รับการเยี่ยมเยียนและกำลังใจจากหมู่คณะ ไม่เคยขาดบุญ แม้หมอจะไม่แน่ใจว่าจะเดินได้หรือไม่ แต่ผู้ส่งเคสคิดในใจว่าตนเองเป็นลูกหลานมหาปูชนียาจารย์จะต้องเดินได้ มีเรื่องแปลกคือกระดูกที่หน้าอกที่บวมเคลื่อนกลับเข้าที่เองโดยหมอไม่ได้ทำอะไร อาการดีขึ้นเร็วมากจนหมอแปลกใจ ปัจจุบันผู้ส่งเคสเดินได้แล้ว แม้ขาจะไม่เท่ากันเพราะต้องดามเหล็ก อุบัติเหตุครั้งนี้ทำให้เสียค่ารักษาจำนวนมาก แต่ผู้ส่งเคสและสามีก็ยังคงมาวัดสร้างบารมีอย่างต่อเนื่อง แม้ในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2548 ที่มีการรวมคณะสงฆ์แสนรูป ผู้ส่งเคสก็ยังใช้ไม้ค้ำแขนเดินไปเอาบุญ และในวันชุบตัวที่สระเศรษฐีมหาเศรษฐีทะเลบุญ ก็ตัดสินใจทิ้งไม้ค้ำแขนและเริ่มเดินด้วยตัวเองได้ตั้งแต่วันนั้น

สามีของผู้ส่งเคสแม้จะเคยเจ้าชู้ ชอบดื่มเบียร์และไวน์เพื่อเข้าสังคม แต่คำสอนของคุณครูไม่ใหญ่ทำให้สิ่งเหล่านี้เลือนหายไป สามีมีอัธยาศัยดี ช่างคุย และรักการทำหน้าที่ขับรถรับส่งและอุปัฏฐากพระอาจารย์ เขาเป็น ขาลุย ชอบชวนคนไปวัด แม้แต่นั่งอยู่ในวงเหล้าก็เข้าไปคุย เพื่อให้ทุกคนเลิกสิ่งไม่ดีและอยากช่วยคุณครูไม่ใหญ่ทำงาน เขามักจะปลอดภัยกลับบ้านได้ทุกครั้ง

เหตุการณ์ที่นำความสะเทือนใจมาสู่ผู้ส่งเคสมากที่สุดคือการเสียชีวิตของสามี ในวันวิสาขบูชา ปี พ.ศ. 2549 ซึ่งเป็นวันที่ต้องส่งตัวแทนมาเอาบุญที่วัด สามีอาสาสมัครทันทีเพราะชอบเวียนเทียนมาก เขาอยากเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์โลกในการเวียนเทียนรอบมหาธรรมกายเจดีย์ครั้งแรก เมื่อมาถึงวัดก็รีบทำบุญตักบาตรโดยยังไม่ได้อาบน้ำ ขณะเวียนเทียน สามีเริ่มเวียนศีรษะ ทรงตัวไม่ได้ เพื่อนกัลยาณมิตรบอกให้หยุด แต่สามียืนยันว่าใจยังไหว ขอสู้ต่อ แม้ร่างกายจะไม่ไหว สุดท้ายต้องส่งตัวให้เจ้าหน้าที่หน่วยพยาบาลเพราะความดันขึ้นสูงถึง 220 แม้ความดันจะลดลงเหลือ 180 เขาก็ยังชวนเพื่อนไปเดินเวียนเทียนให้ครบ หลังเสร็จพิธีภาคค่ำ เขายืนยันจะกลับบ้านแต่เจ้าหน้าที่ไม่อนุญาตเพราะเสี่ยงเกินไป จึงส่งโรงพยาบาล สาเหตุเกิดจากโรคความดันโลหิตสูงที่เป็นอยู่แล้วและความเหนื่อยจากการเดินทางและการสละที่นั่งบนรถบัสให้คนใหม่นั่งแทน สามีพักรักษาตัว 3 วัน ในวันที่ 15 พฤษภาคม 2549 ผู้ส่งเคสโทรศัพท์คุยกับสามี ให้ระลึกถึงบุญ และบอกให้หายเร็วๆ ประมาณ 1 ชั่วโมงหลังคุยโทรศัพท์ แพทย์มาตรวจตามปกติ แต่ 5 นาทีต่อมาชีพจรก็อ่อนลงจนหยุดหายใจ แพทย์พยายามปั๊มหัวใจแต่เขาก็เสียชีวิต

ผู้ส่งเคสมีคำถามมากมายเกี่ยวกับเหตุการณ์เหล่านี้และชีวิตในอดีตและอนาคตของตนเองและครอบครัว ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่ได้เมตตาตอบคำถามเหล่านั้น