EP.903 เด็กไทยยุคไฮเทค

ผู้ส่งเคสเป็นคนไทยในยุคไฮเทค ในวัยเด็กผู้ส่งเคสมีความศรัทธาในพระพุทธศาสนามาก แต่เมื่อเข้ามหาวิทยาลัยในปี พ.ศ. 25xx สภาพสังคมปัญญาชนยุคนั้นไม่ได้เอื้อให้เกิดปัญญา กลับมักจะหลงไปกับอบายมุข ซึ่งมีรุ่นพี่เป็นต้นแบบ ชักชวนให้ลองเสพสิ่งเหล่านั้นจนเป็นประเพณี ผู้ที่ต้องการทำประโยชน์แก่สังคมก็มักต้องไปศึกษาลัทธิการเมืองที่เป็นมิจฉาทิฏฐิซึ่งแพร่หลายในหมู่ปัญญาชนยุคนั้น บางแนวคิดสอนว่าพ่อแม่ไม่มีคุณ

แม้ผู้ส่งเคสจะมีสติปัญญาทางโลก แต่เมื่อขาดกัลยาณมิตรเช่น คุณครูไม่ใหญ่ ผู้เป็นแสงสว่าง ปัญญาชนอย่างผู้ส่งเคสจึงกลายเป็นเพียงปริญญาชนที่มีแต่ความรู้ทางวิชาชีพ เป็นคนมืดบอดไม่อาจหาหนทางอันประเสริฐให้แก่ชีวิตได้ ผู้ส่งเคสพยายามหาคำตอบโดยศึกษาแนวคิดทุกอย่างรวมถึงพระพุทธศาสนา แต่ยิ่งอ่านยิ่งสับสน เพราะตำรามากมายที่เขียนโดยบุคคลที่ถูกยกย่องว่าเป็นปราชญ์ในพุทธศาสนาแต่สิ่งสอนกลับตรงกันข้าม เช่น ชี้ให้เชื่อเรื่องกฎแห่งกรรมว่าเป็นมิจฉาทิฏฐิตั้งแต่เริ่มแรก บางคนบอกว่าเรื่องบุญบาป นรกสวรรค์เป็นเพียงอุบายที่พระพุทธเจ้าคิดค้นขึ้นมาเพื่อทำให้สังคมสงบสุขเท่านั้น หรือเป็นของศาสนาอื่นที่พุทธศาสนานำมารวมไว้ การที่ผู้ส่งเคสไม่เชื่อปราชญ์ในพุทธศาสนาเหล่านั้น แม้จะไม่ได้เชื่อคำสอนที่ขัดแย้ง แต่การนึกตำหนิในใจบ่อยๆ ก็ทำให้ใจพลอยตกต่ำไปเรื่อยๆ จนกระทั่งผู้ส่งเคสตัดสินใจประกาศตัวว่าไม่มีศาสนาเลย ใช้ชีวิตด้วยความหลง มีอบายมุขเป็นความบันเทิง

หลังจากหลงในความมืดมานาน อยู่ดีๆ วันหนึ่งผู้ส่งเคสก็คิดอยากมาวัดพระธรรมกาย ซึ่งเคยรู้จักครั้งแรกจากหนังสือสวดมนต์สมัยมัธยมและฝังใจมานาน แต่การมาวัดครั้งนี้กลับมีอุปสรรค ผู้ส่งเคสเป็นฝีคันตสูตรที่ก้น เมื่อมาวัดนั่งสมาธิทีไรก็จะอักเสบรุนแรง ทำให้เบื่อหน่ายไม่อยากมาวัด ปัญหานี้ทำให้ผู้ส่งเคสห่างเหินวัดไปหลายปี

ผู้ส่งเคสได้กลับมาสร้างบารมีอีกครั้งเมื่อทราบข่าวการสร้างมหาธรรมกายเจดีย์ จึงได้มาวัดเพื่อทำบุญเสาค้ำมหาธรรมกายเจดีย์ 1 ต้น นั่นเป็นจุดเริ่มต้นในการสร้างบารมีแบบเอาชีวิตเป็นเดิมพัน แต่การสร้างบารมีครั้งนี้กลับเต็มไปด้วยอุปสรรคอีกครั้ง ครั้งแรกคือฝี ครั้งนี้คือขาดวิตามิน M (เงิน) เป็นความทุกข์ท่วมทนแทบไม่ไหว หลังจากมาวัดไม่นาน มีคนชวนผู้ส่งเคสไปรวยโดยการเก็งกำไรค่าเงินต่างประเทศ ทำให้ผู้ส่งเคสเกร็งไปหมดจนสูญเสียเงินไปมากมาย กิจการสำนักพิมพ์ก็ขาดทุนซ้ำอีก ผู้ส่งเคสเคยทำผิดที่ถอยหนีจากวัดครั้งหนึ่งแล้ว แต่ครั้งนี้จะไม่ทำผิดซ้ำอีก เพราะรู้แล้วว่าอะไรคือเป้าหมายชีวิต จึงยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อได้บุญจากการสร้างองค์พระแบบนานๆ ครั้ง ต่อมาได้พยายามสร้างพระให้ได้ทุกวัน แต่ทำได้ไม่นานเพราะเงินหมด จากที่เคยทำบุญครั้งละแสนได้อย่างสบายใจ ก็ลดเงินทำบุญลงจนเหลือครั้งละไม่กี่บาท

บ่อยครั้งผู้ส่งเคสยอมแพ้และไม่เข้าใจว่าทำไมยิ่งสร้างบุญชีวิตยิ่งตกต่ำจนไม่มีอะไรเหลือ คุณครูไม่ใหญ่เมตตาตอบว่าบุญที่ทำเป็นบุญปัจจุบัน แต่ชีวิตตกต่ำเพราะเคยเป็นคนรวยจากอดีตชาติแต่มีความตระหนี่ คิดว่าที่รวยได้เพราะสมองและสองมือ ประมาทในการดำเนินชีวิตไม่ทำทาน จึงเท่ากับอยากจน พออยากจนก็มีความตระหนี่ มาชาตินี้จึงยากจน แต่ถ้าทำทานต่อไปก็จะจนยาก แม้จะท้อแท้ถึงที่สุดแต่ผู้ส่งเคสก็ไม่ยอมพ่ายแพ้ต่อชะตากรรม คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าอย่างนี้ยังเรียกท้อไม่แท้ ผู้ส่งเคสเลือกสู้ตาย เปลี่ยนความท้อแท้เป็นความท้าทาย วิธีแก้ความท้อแท้ที่ดีที่สุดคือเลิกคิดถึงมัน ปลุกกำลังใจขึ้นมา มุ่งหน้าทำบุญต่อไปด้วยความเชื่อมั่นว่าสักวันบุญต้องส่งผล ผู้ส่งเคสเชื่อมั่นเรื่องบุญและตั้งผังรวยใหม่

ในปี พ.ศ. 2542 ปีที่วัดถูกโจมตีอย่างหนัก ผู้ส่งเคสตัดสินใจเข้าบวชธรรมทายาทภาคฤดูร้อน เหตุผลคือกลัวโครงการจะล้มไปก่อน การบวชทำให้เข้าใจมโนปณิธานของหมู่คณะ และได้ทำบุญแบบสุดชีวิต ทรัพย์ก้อนสุดท้ายเอามาทำบุญ เหลือเงินติดบัญชีแค่ 3 บาท คุณครูไม่ใหญ่เมตตาชมว่าเป็นเหมือนท่านมิตตกเศรษฐี ปิดบัญชีแบงค์ เปิดบัญชีบุญ และบอกว่าจะรวย

หลังลาสิกขา ผู้ส่งเคสเข้าทำงานช่วยเหลือนักการเมือง ตรวจสอบ แก้ไขปัญหาประชาชน คุณครูไม่ใหญ่ให้ข้อคิดว่านักการเมืองมาเป็นชั่วคราว แต่ข้าราชการประจำจะอยู่กับงานตลอด ผู้ส่งเคสพัฒนาฝีมือการเขียนหนังสือหลากหลาย ต่อสู้กับสิ่งไม่ถูกต้อง เปิดโปงคนพาล ไม่เกรงอันตราย ปกป้องคนดี แก้ไขสถานการณ์บ้านเมือง และพยายามสอดแทรกเนื้อหาแก้ไขความเข้าใจผิดที่มีต่อวัด เป็นทนายแก้ต่างสู้ความเท็จ

สิ่งที่ผู้ส่งเคสปลื้มใจที่สุดคือการนำครอบครัวมาร่วมสร้างบารมี เล่าเรื่องอัศจรรย์ตะวันแก้วให้ทุกคนฟัง ชวนมาทำบุญวันเกิดหลวงปู่ปี 2541 ทุกคนได้เห็นตะวันแก้ว คุณครูไม่ใหญ่เป็นคนเดียวที่นั่งหันหน้าไปอีกทางจึงไม่เห็น คุณแม่ผู้ส่งเคสเริ่มนั่งสมาธิไม่กี่วันก็พบความสว่างไสว กลายเป็นคนช่างฝันที่ความฝันมักตรงกับเหตุการณ์จริง ทำให้ผู้ส่งเคสเชื่อมั่นในบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัว แรกๆ ผู้ส่งเคสทำบุญแบบหลบๆ ซ่อนๆ แต่เมื่อสร้างพระให้หมู่ญาติคนใด คุณแม่จะฝันเห็นญาติคนนั้น เช่น สร้างพระให้คุณพ่อ คุณแม่ฝันเห็นคุณพ่อนุ่งขาวหน้าตายิ้มแย้มพาไปชมบ้านใหม่ สร้างพระให้คุณตาคุณยาย คุณแม่ฝันเห็นท่านมาขอบคุณ สร้างพระให้คุณปู่คุณย่า คุณแม่ฝันเห็นท่านมาฝากขอบคุณ บอกว่าเอาบุญไปให้ เครื่องพันธนาการคุณปู่ก็หลุดไป เมื่อสร้างพระให้ญาติที่ล่วงลับครบแล้วอธิษฐานในใจว่าหากใครต้องการบุญขอให้มาบอก วันถัดมาคุณแม่ฝันเห็นคนที่รู้จักซึ่งตายไปนานแล้วมาขอส่วนบุญ ผู้ส่งเคสแอบไปสร้างพระให้ คุณแม่ก็มาถามว่าไปสร้างพระมารึ เพราะคนนั้นมาขอส่วนบุญอีกครั้ง บอกว่าที่มาขอเมื่อวานหวังแค่หายอดอยาก ไม่คิดว่าจะได้บุญใหญ่ขนาดนี้ ทั้งที่ไม่ใช่ญาติกัน

ชีวิตคุณแม่ลำบากมากเพราะคุณพ่อเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถยนต์ตั้งแต่หนุ่มขณะที่ผู้ส่งเคสอายุเพียง 11 เดือน คุณพ่อไม่ได้ทำบุญใดๆ มัวแต่หาเลี้ยงครอบครัว ญาติคุณพ่อมักบอกว่าคุณพ่อมาขอส่วนบุญเสมอ คุณแม่ต้องเลี้ยงลูกชาย 4 คนลำพัง เมื่อลูกๆ มีงานทำคุณแม่ได้พักผ่อน ได้พบเส้นทางธรรมวัยชรา ในวันปีใหม่ 2549 คุณแม่ป่วยมะเร็งที่ตับอ่อน รักษาไม่ได้ หลังผ่าตัดลำไส้ที่อุดตัน คุณแม่ฝันว่าไปบ้านไม้สีทอง มีผู้หญิงนำถาดเครื่องประดับมาให้ มีเสียงจากฟ้าว่าที่นี่เป็นของเจ้า ผู้ส่งเคสกังวลว่าภพภูมิต่ำไป จึงชวนแม่สร้างบุญ คุณแม่นำทองสะสมไปขายทำบุญเสาแก้ว 1,300 ต้น ท่านปลื้มใจมากว่าเป็นบุญใหญ่ที่สุดในชีวิต และบุญนี้ช่วยท่านยามทุกขเวทนา เมื่อเตือนให้นึกถึงเสาแก้วท่านจะยิ้มอิ่มใจ วันเสียชีวิตขณะอาการตรีทูต ผู้ส่งเคสรีบนำปัจจัยคุณแม่อธิษฐานสร้างองค์พระถวายหลวงปู่ เปิด DMC สร้างสัปปายะ คุณแม่ลืมตาครั้งสุดท้ายขณะสวดมนต์บูชามหาธรรมกายเจดีย์ผ่าน DMC จ้องภาพองค์พระบนจอทีวีแล้วก็จากไปอย่างสงบ