EP.861 ขาดคนหุงข้าว

ลูกผู้ส่งเคส เป็นคนหนึ่งที่ครั้งหนึ่งเคยหลงเชื่อสื่อสีคล้ำ ทำให้เข้าใจวัดคลาดเคลื่อนไปจากความเป็นจริง แต่แล้วในปลายปี พ.ศ. 2539 ก็มีกัลยาณมิตรมาชวนลูกไปปฏิบัติธรรม 3 วันที่หมู่บ้านปฏิบัติธรรม ในช่วงแรกที่มาวัดนั้น ลูกตั้งใจว่าจะแอบสำรวจและสังเกตทุกสิ่งรอบตัวในวัดตามที่สื่อลงข่าว แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายเดือน หลายปี จนถึงทุกวันนี้ ลูกกลับได้เห็นแต่สิ่งดีๆ และภาพความประทับใจเสมอมา จึงเกิดความรักวัดโดยไม่รู้ตัว และได้ทำบุญทุกบุญ มาวัดทุกวันไม่เคยขาด จนกลายเป็นความผูกพันไปแล้วค่ะ ทุกเช้า ลูกจะไปอธิษฐานจิตที่มหาธรรมกายเจดีย์ ใส่บาตร และมาช่วยงานดูแลถวายภัตตาหารแด่พระภิกษุ จากนั้นก็นั่งสมาธิก่อนไปทำงาน เมื่อเลิกงานตอนเย็นก็จะไปบูชาเจดีย์และเข้าโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาเป็นประจำทุกวันด้วยความสุขค่ะ ลูกเป็นคนจังหวัดร้อยเอ็ดค่ะ

เรื่องราวชีวิตของผู้ส่งเคสและบุคคลในครอบครัวมีดังนี้ค่ะ คุณแม่ของผู้ส่งเคสได้แต่งงานกับคุณพ่อและมีลูกด้วยกัน 9 คน ท่านทั้งสองรักกันมาก ลูกไม่เคยเห็นท่านทะเลาะกันเลย แต่คุณแม่มีอายุสั้น ท่านป่วยโดยที่คุณหมอไม่สามารถหาสาเหตุของโรคเจอ หลังจากคุณแม่เสียชีวิตแล้ว คุณหมอได้ขอร่างคุณแม่ไปชันสูตรศพ จึงทราบในภายหลังว่าท่านเสียชีวิตด้วยโรคเนื้อ งอกในสมอง ขณะอายุเพียง 39 ปีเท่านั้น คุณครูไม่ใหญ่ได้เมตตาชี้ว่านี่เป็นเพราะวิบากกรรมมาบดบัง ทำให้คุณหมอวินิจฉัยโรคไม่ได้

ส่วนคุณพ่อของผู้ส่งเคส เดิมมีอาชีพเป็นครู แต่ต่อมาปู่ซึ่งเป็นกำนันได้มอบหมายให้คุณพ่อรับหน้าที่กำนันแทน ท่านจึงลาออกจากครูมาเป็นกำนัน คุณพ่อเป็นคนซื่อสัตย์ ขยัน อดทน อุทิศตนเพื่อส่วนรวม จึงได้รับรางวัลกำนันแหนบทองคำ และเป็นที่รักของลูกบ้าน

แม้ว่าคุณพ่อจะประสบความสำเร็จในชีวิตการงาน แต่ชีวิตส่วนตัวกลับต้องมาเจอ มรสุมชีวิต เริ่มจากคุณแม่เสียชีวิต ในตอนนั้นน้องคนสุดท้องอายุเพียง 2 ขวบ ส่วนลูกคนอื่นๆ ยังเรียนหนังสืออยู่ รายได้ของคุณพ่อไม่พอเลี้ยงดู คุณพ่อต้องทำงานหนักมากจนไม่มีเวลาดูแลลูกๆ ท่านจึงพิจารณาว่าทำอย่างไรจึงจะมีคนมาช่วยแบ่งเบาภาระ เพราะว่า "ขาดคนหุงข้าว" จึงตัดสินใจแต่งงานใหม่เพื่อให้คนมาช่วยหุงข้าวและเลี้ยงลูกแทนท่าน เมื่อลูกๆ เติบโตขึ้น ต่างก็แยกย้ายไปทำงาน ส่วนคุณพ่อก็อยู่บ้านกับแม่เลี้ยงที่ต่างจังหวัด

มีอยู่ครั้งหนึ่ง คุณพ่อขับรถพาแม่เลี้ยงไปงานเลี้ยงในตอนเย็น ขณะขับรถมีเด็กๆ เล่นอยู่ข้างถนน แล้วเด็กคนหนึ่งวิ่งออก มากลางถนนตัดหน้ารถอย่างกะทันหัน คุณพ่อขับรถชนเด็ก อาการสาหัสและเสียชีวิตในเวลาต่อมา คุณครูไม่ใหญ่ได้เมตตาบอกว่า นี่คือวิบากกรรมที่เด็กยืมรถคุณพ่อใช้

หลังจากเหตุการณ์นั้น คุณพ่อก็เริ่มป่วย การปัสสาวะเป็นเลือด คุณหมอตรวจพบเนื้อร้ายที่ไต 1 ข้าง และได้ผ่าตัดออกไป คุณพ่อพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลนานเกือบ 2 เดือน ผู้ส่งเคสได้ชวนแม่เลี้ยงมาจองกองกฐินที่วัดบ้านเกิดโดยให้คุณพ่อเป็นประธาน และจัดการนำรถพยาบาลพร้อมพยาบาลพาคุณพ่อไปทำบุญทอดกฐินที่วัดบ้านเกิด พร้อมทั้งให้น้องชายบวชให้คุณพ่อ คุณพ่อมีความสุขมาก

หลังจากคุณพ่อกลับมาพักรักษาตัวต่อที่โรงพยาบาลและคุณหมออนุญาตให้กลับบ้านได้ คุณพ่อประสงค์ให้ลูกๆ ไปส่งที่บ้านต่างจังหวัดที่อยู่กับแม่เลี้ยง แต่คุณพ่ออยู่กับแม่เลี้ยงได้ไม่นาน สุขภาพคุณพ่อแย่ลงมาก พวกเราจึงพาคุณพ่อไปหาหมอทั้งแผนปัจจุบัน แผนโบราณ และทำกายภาพบำบัด คุณพ่ออยู่กับพวกเราเกือบ 2 เดือน อาการดีขึ้นจนเดินได้ จากนั้นผู้ส่งเคสได้พาคุณพ่อมาทำบุญที่วัดพระธรรมกาย เช่น ใส่บาตร ถวายภัตตาหาร ปล่อยปลา บูชาธรรมกายเจดีย์ คุณพ่อไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่ แต่ก็ไม่กล้าขัดใจลูก พอคุณพ่ออาการดีขึ้น แม่เลี้ยงก็มารับกลับไปบ้านต่างจังหวัด การกลับไปอยู่กับแม่เลี้ยงครั้งนี้ อาการป่วยก็แย่ลงอีก แต่คุณพ่อพอใจที่จะให้แม่เลี้ยงดูแล

ท้ายที่สุด คุณพ่อเดินไม่ได้ ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แม้กระทั่งขับถ่าย ต้องป้อนข้าว คุณพ่อมีอาการกระวนกระวายตลอด และนอนไม่หลับ ในช่วงสุดท้าย ผู้ส่งเคสได้มีโอกาสดูแลคุณพ่อเต็มที่ ก่อนคุณพ่อเสียชีวิต 3 วัน ท่านได้ทำบุญถวายสังฆทาน โดยน้องชายเป็นนิมนต์พระอาจารย์มารับถึงที่บ้าน ซึ่งคุณพ่อยังมีความรู้สึกตัวดีอยู่แต่พูดไม่ได้แล้ว ผู้ส่งเคสได้นั่งสมาธิ บอกให้คุณพ่อนึกถึงพระ นึกถึงบุญ และสวดมนต์ให้คุณพ่อฟัง บางครั้งคุณพ่อก็สวดด้วย จนเวลาสุดท้ายประมาณตีหนึ่ง คุณพ่อหายใจอ่อนลง มีเหงื่อออกทั้งตัว ผู้ส่งเคสคอยเช็ดเหงื่อให้ คุณพ่อค่อยๆ อ่อนแรงลงจนกระทั่งหมดลมไปด้วยอาการสงบ คุณพ่อเสียชีวิตด้วยโรคปอดบวมเมื่ออายุได้ 86 ปี

สำหรับพี่เขยของผู้ส่งเคส เป็นชาวอเมริกัน แต่งงานกับพี่สาวคนที่ 2 พี่เขยเป็นนักบินกองทัพอากาศสหรัฐฯ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2485 เมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 ท่านเป็นพลปืนของเครื่องบิน B-17 สังกัดฝูงบินทิ้งระเบิด ปฏิบัติภารกิจทิ้งระเบิดอยู่ 13 ครั้ง ต่อมาเครื่องบินถูกยิงตกที่เยอรมนีเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2488 วันนั้นพี่เขยพร้อมทหารอีก 5 คน รอดตายอย่างปาฏิหาริย์ แต่ถูกจับเป็นเชลยศึกโดยพวกนาซี รัฐบาลอเมริกันและครอบครัวต่างคิดว่าท่านตายในสมรภูมิรบแล้ว เพราะหายสาบสูญไปหลายเดือน ต่อมาพี่เขยได้รับการปล่อยตัวให้เป็นอิสระ ได้กลับสหรัฐฯ อย่างปลอดภัยในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2488 หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ยุติลง ก็เกิดสงครามเกาหลีขึ้นในปี 2495 พี่เขยก็ได้เข้าร่วมรบในครั้งนี้ด้วย คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่า รบเป็นอาชีพเลย และสนามรบไม่เคยทำให้ใครมีความสุขอย่างแท้จริง ต่อมาในเดือนตุลาคม 2501 พี่เขยได้รับตำแหน่งหัวหน้าหน่วยส่งกำลังบำรุง หลังจากเกษียณอายุราชการแล้ว ท่านมาใช้ชีวิตอย่างสงบ เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งผิวหนังเมื่อปี พ.ศ. 2531 เมื่ออายุ 66 ปี

ผู้ส่งเคสเอง เมื่ออายุ 6 ขวบ เป็นโรคฝีดาษ ซึ่งถือเป็นโรคร้ายแรงในยุคนั้น ผิวหนังทั่วตัวมีตุ่มหนองเต็มไปหมด ทรมานมากเวลานอน หนองแตก แห้งติดเสื้อผ้า ดึงแล้วหนังลอก มีเลือดซึม เจ็บปวดทรมานมาก ต้องนอนบนใบตองสดและฉีดโคเคนรักษาจนหาย ผู้ใหญ่ที่เห็นสภาพตอนนั้นบอกว่าไม่น่าเชื่อว่าจะรอดมาได้ หลังจากนี้ ลูกยังเป็นฝีมีหนองอักเสบใต้ดวงตาตั้งแต่ 6 ขวบ ทำให้ตาเป็นต้อ มองไม่ชัดเป็นเวลาหลายปี เวลาเป็นมากจะบวมเหมือนสิวเม็ดใหญ่ หายเป็นไปเองบ้าง แต่ก็เป็นๆ หายๆ จนอายุ 10 ขวบ หมอนัดผ่าตัดเอาเชื้อออก ลูกก็หายขาดไปเลย

หลังเรียนจบ ผู้ส่งเคสทำงานประจำและงานขายอิสระ มีเรื่องหนึ่งที่สงสัยมานาน คือเมื่อเดือนมกราคม 2542 ตอนไปสัมมนาขายอิสระที่ปากช่อง ตื่นเช้า 5:30 น. เตรียมตัว แล้ว 6 โมงไปเปลี่ยนรองเท้าวิ่งออกกำลังกาย หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย จนกระทั่ง 4 โมงเย็นวันนั้น เพื่อนๆ ที่อยู่ในเหตุการณ์เล่าว่า หลังจากวิ่งกลับมา รองเท้าเปียกน้ำ เปื้อนดินหญ้า แววตาไม่เหมือนเดิม ไม่สบตาใคร บุคลิกเปลี่ยนไป น้ำเสียงเปลี่ยนไป พูดจาแปลกๆ ทานอาหารเยอะผิดปกติ แม้กระทั่งข้าว กะเพรา ไข่ดาว ที่ผู้ส่งเคสไม่ชอบก็ยังกิน ทุกคนต่างบอกว่าเป็น "ผีเข้า" เพื่อนๆ จึงให้กลับบ้าน ผู้ส่งเคสขับรถกลับถึงสมุทรสาคร โดยมีเพื่อนบอกทางมาตลอด ถึงบ้านก็นอนหลับแบบคอตก บางครั้งรู้สึกตัวแบบเบลอๆ จน 4 โมงเย็นจึงตื่นขึ้นมา งงว่าทำไมกลับมาที่บ้านสมุทรสาคร ทั้งที่ยังไม่ได้เข้าสัมมนา เมื่อฟังเรื่องจากเพื่อนๆ ก็ยิ่งงงเข้าไปอีกว่าไม่รู้ตัวได้อย่างไร และทำไมจำอะไรไม่ได้ตลอด 10 ชั่วโมงนั้น อีก 2-3 วันต่อมา ผู้ส่งเคสไปตรวจเช็คสมองและสุขภาพ คุณหมอบอกว่าไม่เป็นไร แข็งแรงดี ไม่มีอะไรผิดปกติ หลังจากนั้นมาก็ไม่เคยเจอเหตุการณ์ประหลาดแบบนี้อีกเลย