EP.766 ผีกักวิญญาณ

ผู้ส่งเคสท่านนี้เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ซึ่งปัจจุบันพำนักอยู่ที่รัฐอิลลินอยส์ เมืองชิคาโก ประเทศสหรัฐอเมริกา. ท่านได้ทราบเรื่องราวบารมีกับหมู่คณะมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2533. จุดเริ่มต้นมาจากการที่คุณป้าของท่านเป็นกัลยาณมิตรที่ดี และได้พาไปรู้จักกับวัดพระธรรมกายเป็นครั้งแรก. ผู้ส่งเคสเล่าว่า เดิมทีท่านก็มีความสนใจและมีแรงจูงใจอยากมาวัดอยู่แล้ว หลังจากที่ได้เคยเห็นภาพกิจกรรมงานบุญต่างๆ ของวัดจากปฏิทินในปี 2530 ที่อเมริกา. ยิ่งไปกว่านั้น คุณป้ายังได้เล่าเรื่องราวงานบุญต่างๆ ของวัดให้ฟัง และได้นำเทปธรรมะสองม้วนซึ่งมีชื่อเรื่องว่า การฝึกสมาธิเพื่อเข้าถึงพระธรรมกาย ของคุณครูไม่ใหญ่ และ ธาตุ 4 ของหลวงพ่อทัตตชีโวมาให้ฟังอีกด้วย. การได้ฟังเทปทั้งสองม้วนนี้ทำให้ผู้ส่งเคสเกิดความประทับใจและสนใจในคำสอนเป็นอย่างยิ่ง จากนั้นท่านยังได้หาซื้อเทปธรรมะม้วนอื่นๆ มาฟังเพิ่มเติมอีก ทำให้มีความเข้าใจแนวทางการปฏิบัติธรรมและเข้าใจวัดพระธรรมกายได้เป็นอย่างดี. หลังจากที่ท่านเดินทางกลับไปอเมริกาแล้ว ก็ได้ตั้งใจลุยสร้างบารมีกับทางวัดอย่างต่อเนื่องตลอดมา.

ผู้ส่งเคสได้ร่วมทำกิจกรรมงานบุญต่างๆ มากมาย โดยในปี 2537 ท่านได้เป็นผู้ริเริ่มการถ่ายทอดเสียงพิธีบูชาข้าวพระ ณ วัดธรรมาราม นครชิคาโก้. ต่อมาท่านได้ย้ายไปจัดตั้งศูนย์ปฏิบัติธรรมชิคาโก้ และเป็นผู้ร่วมบุกเบิกการตั้งศูนย์ฯ แห่งนี้ขึ้นมา ซึ่งปัจจุบันได้พัฒนาเป็นวัดภาวนาชิคาโก้. ท่านได้ร่วมทำบุญหล่อรูปเหมือนหลวงปู่ฯ ทั้งองค์ที่ 1, 2, และ 3 รวมถึงบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัว ทั้งสร้างเองและบอกบุญผู้อื่นได้ถึง 16 องค์. นอกจากนี้ ยังมีบุญสร้างพระยอดเจดีย์และแกนกลาง สร้างพระแกนกลางถวายคุณครูไม่ใหญ่ สร้างเสาเข็มค้ำจุนมหาวิหาร และเป็นประธานกองกฐินในปี 2545. ยังมีบุญหล่อพระบรมพุทธเจ้า ทำบุญโคมมาฆประทีป หล่อพระประธานอาคาร 60 ปี สร้างเสาแก้วพันปี และได้ทำบุญบวชพระธรรมทายาทที่วัดพระธรรมกายแคลิฟอร์เนียถึง 3 ครั้ง รวมถึงบวชสามเณรในช่วงสลายร่างคุณยายอาจารย์ด้วย. คุณครูไม่ใหญ่ชื่นชมว่าท่านสามารถนึกถึงบุญทั้งหมดที่ทำได้อย่างละเอียด.

ในส่วนของประวัติครอบครัว ผู้ส่งเคสเล่าว่า ครอบครัวท่านเป็นชาวจังหวัดลำพูน. คุณพ่อคุณแม่มีลูก 3 คน เป็นชาย 2 คน หญิง 1 คน โดยผู้ส่งเคสเป็นลูกชายคนโต. ผู้ส่งเคสได้ออกจากบ้านตั้งแต่อายุ 10 ขวบ เพื่อไปอยู่กับคุณป้าที่กรุงเทพฯ และเรียนหนังสือ. ท่านสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีสาขาเทคนิคการแพทย์เมื่ออายุ 25 ปี. หลังจากนั้นได้เข้าทำงานในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งที่จังหวัดเชียงใหม่เป็นเวลา 11 ปี. ในปี 2542 ท่านมีโอกาสไปดูงานที่ประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นเวลาประมาณ 6 เดือน และได้พบกับคนรักที่นั่นและแต่งงานในปีเดียวกัน. ผู้ส่งเคสมีภรรยาและลูกๆ รวม 3 คน. ท่านส่งเงินให้คุณแม่ใช้ทุกเดือน แต่ไม่ได้ไปดูแลท่านอย่างใกล้ชิด. ผู้ส่งเคสต้องดูแลช่วยเหลือตัวเองมาตั้งแต่เด็ก. ท่านเล่าว่าตนเองและน้องสาวคนเล็กมีสายสมบัติติดตัวน้อยมาก และยังมีวิบากมารบางอย่าง. ปัจจุบันผู้ส่งเคสและชาวชิคาโก้มีความตั้งใจอยากให้วัดภาวนาชิคาโก้มีสถานที่ใหญ่โตขึ้น เป็นศูนย์กลางในการศึกษาและปฏิบัติธรรมสำหรับภาคพื้นอเมริกา. ท่านเชื่อว่าตนเอง ภรรยา และลูกๆ เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาแบบกองเสบียง. และชาติที่แล้วเคยเป็นทหารของพระราชาองค์ที่ออกบวช แต่ไม่ได้ออกบวชตามเนื่องจากตัดใจจากภรรยาไม่ได้ จึงมาทำหน้าที่เป็นกองเสบียงแทน.

ครอบครัวของผู้ส่งเคสมีรากฐานมาจากจังหวัดลำพูน. คุณพ่อของท่านเป็นคนที่มีจิตใจงดงาม ชอบทำบุญทำทาน โดยเฉพาะการตักบาตรในตอนเช้า และยังเป็นผู้ที่สนใจในการศึกษาธรรมะและปฏิบัติการนั่งสมาธิอยู่เป็นนิจ. อาชีพเดิมของคุณพ่อคือการเป็นช่างซ่อมนาฬิกา. เมื่ออายุได้ 26 ปี คุณพ่อได้เข้าพิธีวิวาห์กับคุณแม่ผู้เป็นที่รัก ซึ่งทั้งสองท่านรักใคร่ปรองดองกันมาก ว่าอย่างไรก็ว่าตามกันเสมอ. ชีวิตครอบครัวดำเนินไป จนกระทั่งคุณพ่ออายุได้ 35 ปี ท่านได้ตัดสินใจพาครอบครัวย้ายถิ่นฐานไปอยู่ที่จังหวัดสระบุรี และเริ่มประกอบอาชีพใหม่เป็นเอเจนขายบุหรี่. อาชีพนี้ทำให้ครอบครัวมีรายได้ที่ดีและฐานะดีขึ้น. คุณพ่อทำหน้าที่เป็นตัวแทนส่งบุหรี่ให้กับร้านค้าต่างๆ ตามอำเภอในสระบุรี. เป็นที่น่าแปลกใจว่าแม้จะทำอาชีพที่เกี่ยวข้องกับบุหรี่ แต่คุณพ่อไม่เคยสูบบุหรี่เลย และก็ไม่ดื่มเหล้าด้วย. คุณครูไม่ใหญ่ได้กล่าวเพิ่มเติมว่า ถึงแม้คุณพ่อจะไม่สูบเอง แต่การขายบุหรี่ก็ยังนับว่าเกี่ยวข้อง.

เรื่องราวพลิกผันในปี พ.ศ. 2508 ขณะที่คุณพ่ออายุได้ 47 ปี. วันหนึ่ง ขณะที่ท่านกำลังขับขี่รถมอเตอร์ไซค์เพื่อเดินทางไปเก็บเงินค่าขายบุหรี่ตามร้านค้าต่างๆ ได้เกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝันขึ้น. รถยนต์คันหนึ่งได้พุ่งเข้าชนรถมอเตอร์ไซค์ของคุณพ่ออย่างรุนแรง ส่งผลให้ร่างของท่านกระเด็นไปกระแทกเข้ากับกระโปรงหน้ารถยนต์อย่างจัง. คุณพ่อถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล แต่หลังจากเข้ารับการรักษาได้เพียงสองวัน ท่านก็เสียชีวิตลง ด้วยสาเหตุจากเลือดคั่งในสมอง.

คุณแม่ของผู้ส่งเคสเป็นแม่บ้านแม่เรือนที่ดี คอยดูแลลูกๆ เป็นอย่างดี และยังช่วยค้าขายเล็กๆ น้อยๆ รวมถึงการขายบุหรี่อยู่ที่บ้าน. ท่านปฏิบัติตามคำแนะนำของคุณพ่อมาตลอดโดยไม่มีปากเสียง. คุณแม่มีจิตใจที่เป็นกุศล ชอบทำบุญทำกุศลต่างๆ เช่น การทอดกฐิน ทอดผ้าป่า และใส่บาตรในทุกเช้าไม่เคยขาด. ท่านมักจะพร่ำสอนลูกๆ ทุกคนให้เป็นคนดีอยู่เสมอ โดยเน้นย้ำว่าอย่าฆ่าสัตว์ อย่าทำบาป อย่าทะเลาะหรือนินทาใคร.

หลังจากที่คุณพ่อเสียชีวิตลงอย่างกะทันหันในปี 2508 คุณแม่ได้ตัดสินใจพาลูกๆ ย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านเกิดในจังหวัดลำพูน. เมื่อกาลเวลาผ่านไป คุณแม่อายุมากขึ้น โดยเฉพาะเมื่อถึงวัย 82 ปี ท่านเริ่มมีอาการสายตาฝ้าฟาง มองไม่เห็นตามความชรา เนื่องจากเดิมทีท่านมีสายตาสั้นอยู่แล้ว. นอกจากนี้ยังเริ่มมีอาการหลงลืมและเดินเองไม่ได้. แม้จะเดินเองไม่ได้ แต่ท่านก็ยังพอช่วยเหลือตัวเองได้บ้างในการลุกนั่งและรับประทานอาหาร. จนกระทั่งอายุได้ 85 ปี คุณแม่มีอาการทรุดลงจนไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลยและพูดไม่ได้. น้องสาวคนเล็กของผู้ส่งเคสได้เข้ามาเป็นผู้ดูแลท่านอย่างใกล้ชิด คอยป้อนข้าว ป้อนน้ำ อาบน้ำ และทำความสะอาดให้ด้วยความเอาใจใส่. ในช่วงเวลาเดียวกันนี้เอง น้องสาวได้มีโอกาสรู้จักกับวัดพระธรรมกาย. เธอได้ไปทำบุญทางตาให้กับคุณแม่ที่ธุดงคสถานล้านนา. ผู้ส่งเคสเองซึ่งอยู่ที่อื่นก็ได้สร้างพระธรรมกายประจำตัวให้คุณแม่ 1 องค์ และทำบุญอื่นๆ เช่น บุญประทีปโคมไฟให้ท่าน ซึ่งก็มีส่วนทำให้อาการป่วยของคุณแม่ดีขึ้น. ผู้ส่งเคสและน้องสาวได้ช่วยกันดูแลคุณแม่ยามแก่ชรา ถือเป็นความดีงามของลูกผู้มีความกตัญญู.

เมื่อคุณแม่อายุได้ 88 ปี อาการป่วยของท่านก็ทรุดหนักลงจนต้องนำส่งโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายอีกครั้ง. ผลการตรวจปรากฏว่า แพทย์ตรวจพบก้อนเนื้อขนาดเท่าลูกเทนนิสที่ปอด และคาดว่าจะเป็นมะเร็งปอด. แพทย์ได้ปรึกษาเรื่องการผ่าตัดกับน้องสาว แต่น้องสาวเกรงว่าคุณแม่จะทรมานเนื่องจากชรามากแล้ว จึงตัดสินใจให้แพทย์รักษาตามอาการโดยไม่ต้องผ่าตัด และเธอได้อยู่ดูแลคุณแม่อย่างใกล้ชิด. ในช่วงหนึ่งเดือนกับหนึ่งวันสุดท้ายก่อนที่คุณแม่จะเสียชีวิต น้องสาวได้พยายามเชิญชวนคุณแม่ทำศึกชิงภพอยู่ตลอดเวลา โดยการพูดเรื่องบุญที่ท่านเคยทำในพระพุทธศาสนาให้นึกถึง แนะนำให้นึกถึงพระในเวลาใส่บาตร และเปิดเทปสวดมนต์ให้ฟังตลอดเวลา. เช้าวันที่ 12 ธันวาคม 2548 น้องสาวซึ่งดูแลคุณแม่อย่างใกล้ชิดก็ต้องประหลาดใจ เมื่อได้ยินเสียงนกร้องดังมากผิดปกติอยู่บริเวณนอกห้องที่คุณแม่พักอยู่. หลังจากนั้นอาการของคุณแม่ก็ทรุดหนักลงอย่างรวดเร็ว มีอาการหอบและหายใจถี่ขึ้นมาก. น้องสาวได้นำพระมหาสิริราชธาตุและพระมหาจินดามณีมาใส่ไว้ในมือให้คุณแม่กำไว้ และเมื่อตกดึกก็ได้นำพระมาติดไว้กับเสื้อของท่าน. ในที่สุด เวลา 4:50 น. ของเช้าตรู่วันที่ 13 ธันวาคม 2548 คุณแม่ก็ได้จากไปอย่างสงบ. คุณครูไม่ใหญ่ได้กล่าวถึงเสียงนกที่ได้ยินนี้ว่า ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการตายของคุณแม่ เป็นเพียงเสียงนกที่ร้องตามปกติ.

เรื่องราวอีกส่วนหนึ่งเป็นของน้องชายคนกลางของผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นคนที่มีบุคลิกเงียบขรึม ไม่ค่อยพูดจา และไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ซึ่งเป็นข้อดี. แต่ท่านเป็นคนโกรธง่าย หายเร็ว. อาชีพของท่านคือรับราชการเป็นครู. คุณครูไม่ใหญ่ได้ยกย่องอาชีพครูว่าเป็นอาชีพที่สูงส่ง เป็นผู้ให้แสงสว่างแก่โลก เปรียบเสมือนดวงอาทิตย์ที่ขาดไม่ได้ และการเป็นครูต้องมีความภาคภูมิใจในตนเอง. การสอนความรู้คู่คุณธรรมนั้นเป็นเรื่องที่ยาก ต้องมีความอดทนต่อการสั่งสอนซึ่งยากกว่าการอดทนต่อความลำบากทางกาย. ผู้ที่ทำอาชีพครูจึงถือได้ว่าเป็นพระโพธิสัตว์ เป็นผู้เสียสละอย่างมาก.

น้องชายทำงานเป็นครูอยู่ที่จังหวัดลำพูน จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2512 ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นกับท่าน. วันหนึ่ง น้องชายได้ชวนเพื่อนคนหนึ่งไปดูหนังที่กำลังเป็นที่นิยมในขณะนั้น ชื่อเรื่อง ชาติชายชาญน้อย ซึ่งเป็นหนังเกี่ยวกับมวย. ในขาไป น้องชายเป็นผู้ขับรถมอเตอร์ไซค์และมีเพื่อนซ้อนท้าย. ขากลับหลังจากแวะเติมน้ำมัน น้องชายบ่นว่ารู้สึกเมื่อยมือ. เพื่อนจึงอาสาขับแทน. น้องชายจึงย้ายไปนั่งซ้อนท้ายแทน. แต่เมื่อรถแล่นไปได้เพียงประมาณ 10 กิโลเมตร กิ่งไม้ขนาดใหญ่บนต้นยางที่ขึ้นเรียงรายอยู่ริมถนน จู่ๆ ก็หักและหล่นลงมา. กิ่งไม้ได้ฟาดเข้าที่ศีรษะของน้องชายที่นั่งซ้อนท้ายอย่างแรง ทำให้น้องชายเสียชีวิตทันที ณ ที่เกิดเหตุ.

ภายหลังเกิดเหตุการณ์นี้ เพื่อนของน้องชายได้เล่าว่า ก่อนหน้านี้น้องชายเคยถูกคนทรงทักว่าดวงถึงฆาต. จึงได้มีการทำพิธีสะเดาะเคราะห์และห้ามไม่ให้ออกไปไหนเป็นเวลา 7 วัน. แต่น้องชายก็เสียชีวิตลงในวันที่ 7 นั้นเอง หลังจากที่ชวนเพื่อนออกไปดูหนัง. ทุกคนที่ทราบเรื่องต่างลงความเห็นว่าน้องชายเสียชีวิตแทนเพื่อนที่ถูกทักว่าดวงถึงฆาต. ผู้ส่งเคสและญาติจึงได้ไปหาคนทรงอีกครั้ง ซึ่งคนทรงได้บอกว่า ผีที่สิงสถิตอยู่ในบริเวณนั้นเป็นผู้ทำให้ น้องชายตาย และยังกักดวงวิญญาณของท่านเอาไว้ด้วย. ญาติจึงได้ทำพิธีไถ่ถอนดวงวิญญาณเรียบร้อยแล้ว. คุณครูไม่ใหญ่ได้แก้ไขว่าไม่ใช่คนทำ แต่เป็นผี และความเชื่อเรื่องตายแทนกันไม่ได้จริง. รวมถึงความเชื่อเรื่องผีกักวิญญาณก็ไม่จริง คนทรงต้องการเงิน.

นอกจากเรื่องราวของบิดา มารดา และน้องชายแล้ว ผู้ส่งเคสยังได้เล่าถึงชีวิตส่วนตัวอีกว่า ท่านได้ออกจากบ้านไปอยู่กับคุณป้าที่กรุงเทพฯ ตั้งแต่อายุ 10 ขวบ. ท่านต้องพึ่งพาตนเองและช่วยเหลือตัวเองมาตั้งแต่เด็ก. ท่านสังเกตว่าตนเองและน้องสาวคนเล็กมีทรัพย์สมบัติติดตัวมาน้อยมาก. และท่านยังได้ถามถึงวิบากมารและวิธีแก้ไขด้วย.