EP.862 เด็กผมหอม

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันจากเมืองพอร์ตแลนด์ รัฐโอเรกอน สหรัฐอเมริกา และเป็นแฟนพันธุ์แท้ช่อง DMC ผู้ส่งเคสเป็นชาวลาวโดยกำเนิด ที่เมืองหาดทรายฟอง แขวงเวียงจันทน์ ตอนเด็กๆ ชอบร้องไห้มาก จนพี่ชายรำคาญ ถึงขนาดเคยจับล่ามโซ่และขังไว้ในตุ่มเปล่า เพื่อให้หยุดร้อง แต่พอโตขึ้นกลับชอบร้องเพลงเป็นชีวิตจิตใจ ได้รับเชิญไปร้องตามงานต่างๆ เป็นงานพาร์ทไทม์ เมื่ออายุ 18 ปี หลังจากเรียนจบ ได้เข้ารับราชการแผนกบัญชี ตรวจสอบภาษีสินค้าเข้าออก แต่ทำได้เพียง 6 เดือนก็ลาออก เพราะรู้สึกน้อยใจที่แม่แต่งงานใหม่กับพ่อเลี้ยงหลังจากพ่อเสียชีวิตได้เพียง 3 เดือน รู้สึกขาดความรักความอบอุ่น จึงประชดด้วยการลาออกและหนีไปอยู่กับญาติที่เมืองใน ต่อมาแม่โทรตามจึงกลับมาอยู่กับแม่ที่ลาวอีกครั้ง พ่อเลี้ยงช่วยหางานใหม่ให้โดยการติดต่อหวยใต้ดินมาให้ขาย แม้จะไม่ชอบงานนี้และสงสารคนซื้อที่นำความฝันมาให้ช่วยใบ้หวย แต่ก็จำใจทำอยู่ประมาณปีเศษ จนปี พ.ศ. 2533 พี่ชายบุญธรรมที่อยู่อเมริกาชวนให้มาอยู่ด้วย จึงตัดสินใจมาทันที ได้มาพบรักกับสามีคนลาว แต่งงานและมีครอบครัวที่อเมริกา มีลูกด้วยกัน 2 คน เป็นชาย 1 หญิง 1

ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องราวชีวิตของตนเองและครอบครัว เมื่อครั้งยังเด็กที่ประเทศลาว เธอเป็นเด็กที่เลี้ยงค่อนข้างยาก ชอบร้องไห้มาก ถึงขนาดที่พี่ชายรำคาญและเคยใช้วิธีรุนแรงด้วยการล่ามโซ่ หรือแม้กระทั่งขังไว้ในตุ่มเปล่าเพื่อให้หยุดร้องไห้ ความชอบในการร้องไห้นี้ถึงกับทำให้เธอได้เป็น "แชมป์ร้องไห้ไม่หยุด" แข่งกับเด็กหญิงที่เป็นญาติกัน อย่างไรก็ตาม เมื่อโตขึ้น บุคลิกภาพกลับเปลี่ยนไป เธอหันมาชอบการร้องเพลงเป็นชีวิตจิตใจ และได้ใช้ความสามารถนี้ในการร้องเพลงตามงานต่างๆ เป็นงานเสริม

หลังจากเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย เธอเข้ารับราชการในแผนกบัญชี แต่ทำงานได้เพียง 6 เดือนก็ตัดสินใจลาออก เนื่องจากน้อยใจที่แม่แต่งงานใหม่เร็วเกินไปหลังจากการจากไปของพ่อผู้เป็นที่รัก เธอรู้สึกว่าตนเองขาดความรักและความอบอุ่น จึงกระทำการประชดแม่ด้วยการหนีออกจากบ้านไปอยู่กับญาติ แต่สุดท้ายก็กลับมาอยู่กับแม่ที่บ้านในลาว พ่อเลี้ยงได้ช่วยหางานให้ แต่เป็นงานขายหวยใต้ดิน ซึ่งเธอไม่ชอบเลยเพราะต้องพบกับผู้คนที่นำความฝันมาให้ช่วยตีเลข ทำให้เธอรู้สึกสงสาร เธอทนทำอยู่ได้ประมาณปีเศษ จนได้รับโอกาสให้เดินทางไปใช้ชีวิตที่สหรัฐอเมริกาตามคำชวนของพี่ชายบุญธรรม

ที่อเมริกา เธอได้พบรักและแต่งงานกับสามีชาวลาวผู้ใจดี มีบุตรด้วยกันสองคน ชีวิตดำเนินไปอย่างปกติ จนกระทั่งหลังจากการเดินทางกลับไปเยี่ยมบ้านที่ลาว เธอเริ่มมีอาการป่วยแปลกๆ คือมีอาการคันคอ เจ็บคอ และคอบวมนูนขึ้นมาทางด้านซ้าย คล้ายหัวโน เป็นครั้งละ 1-2 อาทิตย์แล้วก็หายไปเอง แต่ก็กลับมาบวมใหม่ โดยย้ายตำแหน่งไปเรื่อยๆ ทั่วใบหน้าและลำคอ เป็นวงกลมเช่นนี้อยู่ 3 ปี แพทย์ไม่พบสาเหตุ ให้ยาหยุดไวรัสก็หายไป แต่ยังมีอาการเจ็บคอที่หลอดเสียงและเสียงหายบ่อยๆ ซึ่งปัจจุบันอาการห่างขึ้น

นอกจากอาการป่วยแล้ว เธอยังมีความฝันแปลกๆ เช่นฝันว่าอยู่ริมโขงที่ลาว แล้วไปอยู่ในเมืองบาดาลที่สวยงาม กราบพระพุทธรูปใหญ่ ได้ยินเสียงว่ารอคอยมานานแล้ว แต่ชื่อตนเองและหน้าตาสามีในฝันไม่ใช่ตัวจริง

ผู้ส่งเคสยังเล่าถึงลูกชายคนโตซึ่งปัจจุบันอายุ 14 ปี ตอนเด็กๆ เป็นเด็กที่เลี้ยงยาก ป่วยบ่อย เป็นหวัดเป็นเดือนๆ หายไปเดือนหนึ่งก็กลับมาเป็นอีก ร้องไห้งอแงมาก ทั้งตอนป่วยและไม่ป่วย จนคนแถวนั้นเรียกว่า "ไอ้ขี้แย่" แต่เมื่อโตขึ้นนิสัยเปลี่ยนไป เป็นคนไม่ชอบพูด ชอบแต่งตัวปอนๆ ชอบอยู่คนเดียว กลัวว่าไม่มีใครรัก ที่แปลกมากคือตั้งแต่เด็กจนปัจจุบัน ศีรษะมีกลิ่นฉุนเหมือนคนไม่ได้สระผมมาเป็นอาทิตย์ ต้องสระทุกวัน แต่ 2-3 ชั่วโมงก็กลับมามีกลิ่นเหม็นสาบอีก นอกจากนี้ยังมีผิวหนังแห้งกร้าน ตกสะเก็ดเป็นจุดๆ บริเวณคิ้วและขมับ

ลูกสาวคนเล็กแตกต่างกับพี่ชายโดยสิ้นเชิง เป็นเด็กเลี้ยงง่าย ฉลาด ชอบไปวัด สวดมนต์ นั่งสมาธิ มีเส้นผมนุ่มสวยงาม และมีกลิ่นหอมดอกไม้ตลอดเวลา แม้ไม่ได้สระผม 3 วัน ผมก็ยังหอมเหมือนเดิม ทำให้คุณครูไม่ใหญ่เปรียบเทียบว่า พี่ชายฉุน โอเรกอน น้องสาวหอม โอเรกอน ซึ่งเชื่อว่าต้องมีสาเหตุจากกฎแห่งกรรม

ผู้ส่งเคสยังเล่าถึงครอบครัวอื่นๆ เช่น คุณพ่อที่เคยบวชเณร เรียนโรงเรียนสงฆ์ แล้วลาสิกขามาเป็นทหาร มีตำแหน่งสูง หลังแต่งงานมีลูก 5 คน ผู้ส่งเคสเป็นคนที่ 4 พ่อเป็นคนใจดี รักครอบครัว ชอบช่วยเหลือผู้อื่น ชอบสูบบุหรี่ ดื่มยา ดองเหล้าเป็นครั้งคราว ต่อมาป่วยเป็นโรคนิ่วในไต ต้องผ่าตัด หลังหายก็ลาออกจากราชการมาทำไร่ทำสวน แต่ก็ล้มป่วยด้วยโรคนิ่วอีกครั้ง รักษาที่โรงพยาบาลอาการไม่ดีขึ้น หมอให้กลับบ้านและเสียชีวิตในอีก 1 อาทิตย์ต่อมา ด้วยอายุ 59 ปี

พี่ชายคนโตของผู้ส่งเคส ย้ายไปศูนย์อพยพในประเทศไทย ขาดการติดต่อและหายสาบสูญไปตั้งแต่ปี พ.ศ. 2519 จนปัจจุบัน

คุณตาและคุณยายของผู้ส่งเคสเป็นคนใจดี เข้าวัดทำบุญเป็นประจำ ให้ความรักความอบอุ่นแก่ลูกหลาน ทั้งสองท่านมีอาการป่วยเหมือนกันคือท้องเสียง่าย เสียชีวิตด้วยโรคชรา คุณตาอายุ 92 ปี คุณยายอายุ 80 ปี

จากเรื่องราวทั้งหมดนี้ ผู้ส่งเคสจึงได้กราบเรียนถามปัญหาและข้อสงสัยต่างๆ เกี่ยวกับวิบากกรรมและภพภูมิของคนในครอบครัว รวมถึงเรื่องราวชีวิตของตนเองและลูกๆ เพื่อกราบขอความเมตตาจากคุณครูไม่ใหญ่