EP.864 เรื่องของท่านน่ะมันช้า ของข้าสิมันถึงจะเร็ว

ผู้ส่งเคสถือกำเนิดขึ้นในตระกูลคนไทย ณ จังหวัดปัตตานี ซึ่งเป็นพื้นที่ที่กำลังมีปัญหาความไม่สงบในช่วงเวลาที่เขาเติบโต เขามีปัญหาและข้อค้างคาใจมากมายที่หาใครช่วยแก้ไขไม่ได้ นอกเสียจากคุณครูไม่ใหญ่ เขาจึงมองคุณครูไม่ใหญ่เป็นดังดวงตะวันธรรมที่คอยส่องทางสว่างให้ชีวิต เส้นทางธรรมะของเขาเริ่มต้นตั้งแต่ยังเป็นนักเรียนชั้นมัธยม โดยได้บวชเป็นสามเณรในโครงการบวชเณรมัชฌิม รุ่นที่ 1 ที่วัดพระธรรมกาย และต่อมา เมื่อจบมัธยม 6 ในปี พ.ศ. 2538 ก็ได้ตัดสินใจกลับมาบวชเป็นสามเณรอีกครั้งกับพระธรรมทายาท รุ่นที่ 23 ซึ่งเป็นรุ่นแรกของโลกที่ดรอปการศึกษาเพื่อมาบวช คุณครูไม่ใหญ่ได้เมตตาให้คณะพระลูกเณรรุ่นนี้ไปปฏิบัติธรรมอย่างเข้มข้น ทั้งที่อาคารภาวนาและบนดอยสุเทพ ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงที่ผู้ส่งเคสมีความสุขและอบอุ่นใจที่สุด เป็นความทรงจำที่ดีที่ยังคงติดตรึงอยู่ในหัวใจมาจนถึงปัจจุบัน

หลังจากบวชครบกำหนด 1 ปีตามสัญญาที่ให้ไว้กับผู้ปกครอง ผู้ส่งเคสก็ได้ลาสิกขาออกมา แม้จะยังรักในเพศสมณะ เขาเลือกที่จะไปพำนักอยู่ที่วัดสาขาในจังหวัดเชียงใหม่เป็นเวลา 2 ปี ก่อนจะไปบวชเป็นพระอีกครั้งที่วัดจันทร์ธาตุ ซึ่งอยู่ใกล้กับสำนักสงฆ์ถ้ำเขาชัยสน จังหวัดนครศรีธรรมราช อันเป็นสถานที่ที่หลวงลุง (พี่ชายของคุณพ่อ) พำนักอยู่ ในระหว่างการบวชครั้งนั้น ได้เกิดเรื่องราวแปลกๆ ขึ้นหลายอย่าง เช่น ได้กลิ่นหอมของดอกมะลิอบอวลไปทั่วถ้ำในเวลากลางคืน และการได้รับก้อนหินคล้ายเหล็กนำมาจากเทวดาตามคำบอกเล่าของหลวงลุง

ผู้ส่งเคสอยู่ปฏิบัติธรรมพักหนึ่ง ก็ลาสิกขาเพื่อไปศึกษาต่อที่ประเทศนิวซีแลนด์ หลังจากเรียนจบและกลับมาทำงานที่เมืองไทย เขาก็ยังคงมาวัดพระธรรมกายอย่างสม่ำเสมอ ต่อมาได้มีครอบครัว แม้จะมีชีวิตทางโลก แต่เขาก็ยังคงปฏิบัติธรรมอยู่เสมอ เพราะชอบการทำสมาธิ เขายังคงเชื่อมโยงกับวัดและชุมชนธรรมะ นำเรื่องราวและข้อสงสัยต่างๆ ในชีวิต รวมถึงชีวิตที่ซับซ้อนของครอบครัว มาเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่ เพื่อขอความกระจ่างและแนวทางด้วยความเคารพ

ชีวิตของคุณพ่อของผู้ส่งเคสเริ่มต้นขึ้นในครอบครัวที่มีฐานะดีในจังหวัดปัตตานี ท่านมีที่ดินมากมายและได้รับความเคารพรักในฐานะผู้ใหญ่บ้าน แต่แล้วเมื่อก้าวสู่วัยรุ่นในวัย 18 ปี ชีวิตของท่านก็พลิกผันครั้งใหญ่เมื่อเข้าร่วมกับผู้ก่อการร้าย โชคดีที่หลวงลุงผู้เป็นพี่ชายได้ติดตามไปและกล่อมให้ท่านกลับมาบวชเป็นพระ คุณพ่อใช้เวลา 10 พรรษาในร่มกาสาวพัสตร์ ศึกษาพระธรรมวินัยจนเชี่ยวชาญถึงเปรียญธรรม 6 ประโยค และยังศึกษาทางโลกควบคู่ไปด้วยจนจบปริญญาตรี ท่านเคยเป็นทั้งผู้ก่อการร้ายและผู้ปฏิบัติงานที่ดีเยี่ยม

หลังลาสิกขา คุณพ่อได้สมรสกับคุณแม่ซึ่งมีชื่อเป็นครูใหญ่ที่ปัตตานี และได้รับมรดกที่ดินผืนใหญ่จากคุณปู่ ทั้งสองให้กำเนิดบุตรธิดา 5 คน โดยผู้ส่งเคสเป็นลูกคนสุดท้อง ทว่า ชีวิตคู่ของคุณพ่อคุณแม่ไม่ได้ราบรื่น เปรียบเสมือนถนนลูกรังในชนบทที่ขรุขระ ทั้งสองมักมีปากเสียง ทะเลาะเบาะแว้ง และลงไม้ลงมือกันเป็นประจำจนร่างกายฟกช้ำ สลับกันงอนและง้ออยู่เสมอจนเป็นเรื่องคุ้นเคย ในที่สุด ชีวิตคู่ก็ต้องแยกทางกันไป เมื่อผู้ส่งเคสมีอายุได้ราว 10 ขวบ

หลังจากแยกทาง ชีวิตของคุณพ่อก็เริ่มตกยาก ท่านขายสมบัติที่มีอยู่จนหมดสิ้น เมื่อเกษียณอายุ ก็ต้องอาศัยเพียงเงินบำนาญเลี้ยงชีพ ต้องเร่ร่อนเช่าบ้านอยู่ในสภาพที่ไม่แตกต่างจากสลัม ชอบใช้ของเก่าและไม่ค่อยดูแลความสะอาด ท่านต้องดูแลตัวเองมาตลอดจนถึงปัจจุบันในวัย 80 ปี แม้ชีวิตจะลำบาก คุณพ่อก็ยังคงนั่งสมาธิเป็นปกติ และมีความตั้งใจที่จะเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแบบปัญญาธิกะในอนาคต ซึ่งเป็นความปรารถนาเดียวกับหลวงลุงผู้เป็นพี่ชาย พี่น้องคู่นี้ต่างปรารถนาพุทธภูมิ

สำหรับคุณแม่ ชีวิตของท่านก็มีความซับซ้อนไม่แพ้กัน ท่านถูกแม่แท้ๆ นำมาขายให้คุณยายซึ่งมีฐานะดี รับเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรมตั้งแต่เด็กในวัย 15 ปี ซึ่งผู้ส่งเคสก็รู้สึกแปลกใจว่าทำไมยังเด็กอยู่ถึงโดนขาย คุณแม่มีอารมณ์รุนแรง นอกจากทะเลาะกับคุณพ่อแล้ว ยังทุบตีทำร้ายลูกๆ จนตัวเขียว ท่านไม่สนับสนุนการศึกษาของผู้ส่งเคส ถึงขนาดเสนอเงินให้หยุดเรียน สนใจแต่ความสุขส่วนตัวและละเลยลูกๆ หลังแยกทางกับคุณพ่อ คุณแม่ได้ขายสมบัติทั้งหมดเพื่อใช้จ่ายบำรุงบำเรอตัวเองและหมดไปกับการเล่นหวยจำนวนมาก ท่านยังปล่อยเงินกู้แต่ก็ถูกโกงไป ระยะหลัง คุณแม่เริ่มมีอาการทางประสาท มักคิดว่ามีคนจะมาขโมยของ และรู้สึกว่าโดนทำของใส่ อารมณ์แปรปรวน เวลาลูกๆ ไปเยี่ยม ท่านจะด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายและทำร้ายร่างกาย แม้เช่นนั้น ผู้ส่งเคสและพี่น้องก็ไม่ถือสา และนำท่านมาดูแลที่กรุงเทพฯ คุณแม่มีความเกลียดชังคุณยาย (ผู้ที่ดูแลท่านมาอย่างดีเหมือนลูกแท้ๆ) และเกลียดชังลูกๆ อย่างรุนแรง

ชีวิตของลูกๆ ทั้ง 5 คนก็ได้รับผลกระทบจากการแยกทางของพ่อแม่ พี่ชายคนโตไปเรียนที่กรุงเทพฯ โดยคุณพ่อสนับสนุน ต่อโทที่ญี่ปุ่น แต่กลับใช้ชีวิตเสเพล ดื่มเหล้า เที่ยวกลางคืน ทะเลาะวิวาทจนเกือบเสียชีวิต แม้กลับมาไทยชีวิตก็ยังไม่ดีขึ้น พี่ชายคนที่ 2 และ 3 ต้องดูแลตัวเองหลังพ่อแม่แยกทาง แต่ก็เรียนจบปริญญาตรีได้ ส่วนพี่ชายคนที่ 4 ซึ่งเป็นผู้ชวนผู้ส่งเคสเข้าวัด กลับมีชีวิตที่ลำบากที่สุด มาเรียนที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์แต่เงินไม่พอใช้ ต้องดิ้นรนหาเลี้ยงชีพ โชคดีที่ได้รู้จักวัดพระธรรมกายและได้บวชธรรมทายาท รุ่น 23 พร้อมกับผู้ส่งเคส หลังลาสิกขา ชีวิตยังลุ่มๆ ดอนๆ หาเลี้ยงชีพด้วยอาชีพหลากหลายแต่ไม่สำเร็จ ปัจจุบันชีวิตยังลำบาก เช่าบ้าน อดอยาก แต่ก็ยังรักการบวชและเคยบวชสั้นๆ มาหลายครั้ง

ผู้ส่งเคสยังมีข้อสงสัยเกี่ยวกับเหตุการณ์แปลกๆ ขณะบวช เช่น กลิ่นดอกมะลิและการปรากฏของก้อนหินคล้ายเหล็ก รวมถึงเส้นทางการสร้างบารมีของตนเอง และหลวงพี่ที่บวชรุ่นเดียวกันซึ่งปัจจุบันมีบทบาทสำคัญในหมู่คณะ เขาจึงกราบเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่ เพื่อให้ช่วยคลี่คลายปัญหาชีวิตและไขข้อสงสัยต่างๆ