EP.797 ถึงวันโกนทีไรหอนทุกที

ผู้ส่งเคส เริ่มต้นมาทำบุญที่วัดพระธรรมกายครั้งแรกเมื่อปลายปี 2538 ก่อนหน้านั้นเคยมาวัดแต่มาเพื่อรับซื้อเศษเหล็กตามอาชีพ โดยมีเพื่อนที่พามาและเพื่อนคนนี้บอกว่าตนเองเป็นคอมมิวนิสต์ คิดว่าโกงไปเถอะไม่บาปหรอก ผู้ส่งเคสกับเพื่อนจึงเคยโกงตาชั่ง ต่อมาเพื่อนคนนั้นได้ฟังรายการธรรมะของวัดจากสถานีวิทยุจึงอยากรู้ความจริงและเข้ามาศึกษา เมื่อทราบความจริงว่าวัดไม่ได้เป็นอย่างที่ข่าวลือ เพื่อนจึงบอกผู้ส่งเคสว่าเคยโกงเศษเหล็กที่วัดต้องไปทำบุญคืนวัดให้หมด ผู้ส่งเคสฟังแล้วก็สำนึกบาป เพราะตอนนั้นโกงไปเยอะจริง ๆ จึงเริ่มหาโอกาสมาวัดพระธรรมกาย โดยแรกๆ ค่อยๆ ย่องมาเฉพาะอาทิตย์ต้นเดือน เจ้าหน้าที่วัดได้ให้หนังสือสร้างพระธรรมกายประจำตัว สะสมบุญได้เดือนละ 1,000 บาท ตอนนั้นผู้ส่งเคสยังไม่มีเงินจึงตั้งจิตอธิษฐานขอให้มีเงินมาสร้างพระทุกเดือนโดยไม่เดือดร้อน แล้วก็อัศจรรย์ที่มีเงินมาสะสมบุญสร้างพระได้ทุกเดือน ทำอยู่ระยะหนึ่งก็ชวนพี่น้องและญาติๆ มาสร้างองค์พระรวมได้ประมาณ 50 องค์ หลังจากนั้นก็เริ่มเข้าวัดถี่ขึ้นเกือบทุกอาทิตย์ ทำบุญเกือบทุกบุญที่มีโอกาส แม้จะทำงานหนักตั้งแต่วันจันทร์ถึงเสาร์ แต่เงินไม่เคยขาดมือ บุญที่ทำอย่างต่อเนื่องทำให้เงินมีใช้ไม่เดือดร้อน บางปีทำได้ถึง 3 ล้านบาท บางปีได้ถึง 6 ล้านบาท ปัจจุบันผู้ส่งเคสประกาศตัวว่าเป็นศิษย์พระธรรมกายเต็มตัว และขอติดตามคุณครูไม่ใหญ่และหมู่คณะสร้างบารมีตลอดไปทุกภพทุกชาติ

เรื่องราวชีวิตของผู้ส่งเคสและครอบครัวที่เผชิญวิบากกรรมต่างๆ เริ่มต้นที่อากง ซึ่งประกอบอาชีพขายกาแฟ ขายก๋วยจั๊บ ขายเป็ดพะโล้ และรับจ้างเก็บข้าวเช่าเจ้าของโรงเจ บ้านปลายชีวิตอากงสูบบุหรี่และดื่มสุราจัดมาก ดื่มทั้งวันจนปอดและตับป่วย ป่วยอยู่ประมาณ 2 เดือนก่อนเสียชีวิต ขณะอายุ 58 ปี ก่อนตายอากงบอกอาม่าว่าหมดกรรมแล้ว เตี่ยของผู้ส่งเคสแต่งงานกับแม่ มีลูก 7 คน ชาย 6 หญิง 1 เตี่ยเคยพายเรือขายกาแฟได้ไม่นานเรือก็ล่ม จึงเปลี่ยนมาขายที่หน้าโรงงานแทน แต่รายได้ไม่ดี เมื่อโรงงานย้าย เตี่ยก็เลิกขาย คิดจะกลับไปพายเรือขายกาแฟอีกครั้ง จึงไปยืมเรือเพื่อนที่ชำรุดมาซ่อมใช้การได้ พอซ่อมเสร็จเจ้าของเรือก็เปลี่ยนใจเอาเรือคืน เตี่ยกลุ้มใจมากจึงหันมาดื่มเหล้าสูบบุหรี่เกือบทุกวันตั้งแต่ประมาณอายุ 30 ปี จนอายุ 52 ปีก็ล้มป่วยด้วยโรคมะเร็งที่ตับ ป่วยประมาณ 2 เดือนก็เสียชีวิต

น้องชายคน ที่ 6 ของผู้ส่งเคส หลังเตี่ยเสียชีวิตไม่นานมีอาการเงียบ ซึมเศร้า ไม่พูดไม่จา ชอบลงไปแช่น้ำคลองสกปรกอยู่ทั้งวัน ทำแบบนี้หลายครั้ง ชอบเดินเข้าบ้านคนอื่น ถ้าบ้านไหนรู้จักจะเดินไปเปิดน้ำในตู้เย็นกินหมด บ้านใจดีก็เตรียมน้ำใส่กระติกไว้ให้ วันหนึ่งเดินเข้าบ้านตำรวจเลยถูกจับ ตำรวจบอกแม่ว่าถ้าไม่ดูแลดีจะจัดการ แม่จึงพาน้องชายไปรักษาวัดแห่งหนึ่ง อาการดีขึ้นกลับบ้าน ต่อมาอาการกลับมาหนักกว่าเก่า มีอาการตาค้าง ปากเบี้ยว น้ำลายฟูมปาก กลางคืนไม่หลับจนตาอิดโรย แอบดื่มเหล้าสูบบุหรี่และดื่มน้ำมากจนหมดตู้เย็น ดื่มเสร็จก็ล้วงคอออก ญาติเชิญหมอไสยเวทย์มารักษาไม่หาย ช่วงหนึ่งมีอาการแปลกคือพอถึงคืนวันโกนจะไม่ยอมนอนจะหอนทั้งคืน พอเช้าวันพระจะหลับเงียบ เป็นอยู่หลายเดือน ญาติจึงพาไปโรงพยาบาลศรีธัญญา รักษา 2 เดือน หมอบอกกลับบ้านได้พร้อมยา เขายังคงสูบบุหรี่ ดื่มน้ำมาก และล้วงคอออก ซ้ำร้ายยังชอบดื่มน้ำร้อนจัดจนปากพอง ครั้งนี้หมอบอกว่าเป็นโรคเอดส์ ร่างกายผ่ายผอมลงเรื่อยๆ จนเสียชีวิตขณะอายุ 24 ปี

แม่ของผู้ส่งเคส หลังเตี่ยเสียชีวิตก็ออกหางานทำโดยรับจ้างโรงงาน เพื่อนชวนดื่มเหล้า แม่เริ่มดื่มตามเมื่ออายุประมาณ 28 ปี ดื่มจัดเรื่อยๆ จนอายุประมาณ 40 ปี มีอาการคลุ้มคลั่ง เอะอะโวยวาย อยากระบาย ด่าว่าลูกหลาน พยายามถอดเสื้อผ้า แอบหนีออกจากบ้านแต่เช้าตรู่ไปยืนเป่านกหวีดที่ท่าน้ำเมืองนนท์ ต้องพาไปโรงพยาบาล อาการดีขึ้นบ้าง ภายหลังพามาวัดพระธรรมกาย แรกๆ ยังไม่ปกติ ชอบแย่งอาหารตรงจุดแจก เอาหลายๆ ถุง แต่ไม่มีใครว่า ทำให้ผู้ส่งเคสประทับใจ พาแม่มาวัดทุกอาทิตย์หลายเดือนจนแม่หายเป็นปกติ ไปโรงพยาบาลไม่หายแต่มาวัดหาย ปัจจุบันยังคงมาวัดตลอด

ตัวผู้ส่งเคสเองฐานะยากจน เรียนจบแค่ ป. 4 ทำงานรับจ้างหลายแห่ง ทั้งล้างจาน แบกกระสอบ หามกระสอบถ่านขาย ส่งน้ำแข็ง เป็นลูกจ้างอู่ซ่อมรถ อายุ 14 ปี เถ้าแก่รับซื้อของเก่าสอนวิธีโกงตาชั่งให้ ทำอยู่ปีกว่าก็ย้ายไปทำงานกับอาเฮีย อายุ 16 ปี แอบชอบน้องเมียอาเฮีย วันหนึ่งไปส่งซาลาเปากับน้องเมียอาเฮีย แอบจูบในรถ พี่สาวเห็นไปฟ้องแม่ เธอถูกแม่ตีด้วยไม้หน้า 3 เพราะแม่กำลังจะส่งเธอไปอยู่ต่างประเทศ ผู้ส่งเคสคิดว่าต้องรับผิดชอบจึงให้ผู้ใหญ่ไปสู่ขอ เตรียมขบวนขันหมากลงเรือแห่ไปบ้านเธอ พี่สาววิ่งมาจับต้นกล้วยต้นอ้อยโยนทิ้งคลอง ผู้ใหญ่รีบถอยเรือกลับ พี่สาวตามไปแจ้งตำรวจจับข้อหาพรากผู้เยาว์เพราะตอนนั้นเธออายุ 14 ปี จากนั้นผู้ส่งเคสไปขอขมา แม่ยายรับขันหมากจึงได้อยู่ด้วยกัน

ไม่นานผู้ส่งเคสก็เป็นทุกข์ เพราะภรรยารักสวยรักงามมากกว่าทำงาน ชอบแต่งตัว ให้ผู้ส่งเคสหาเงินตลอด แต่งตัวแล้วออกไปเที่ยวกับเพื่อน ไม่ดูแลลูก เก็บเสื้อผ้าไปอยู่กับเพื่อนบ้าง พี่น้องบ้าง บางครั้งพาผู้หญิงที่ชอบผู้หญิง (ทอม) มานอนที่บ้านถึง 2 คน ต่อมาติดยาเสพติด ไม่ค่อยอยู่บ้าน ใช้เงินเก่งมาก ผู้ส่งเคสต้องหาเงินให้ใช้ตลอด เจ็บป่วยเข้าโรงพยาบาลเอกชน โทรให้ผู้ส่งเคสไปจ่ายค่ารักษาครั้งละเป็นหมื่นบาท ผู้ส่งเคสอยู่กับภรรยาได้เพราะเป็นคนใจเย็น มีลูกชายหญิง 2 คน ลูกอยู่ในโอวาทดีและมาวัดกับผู้ส่งเคสตลอด ภรรยาอายุ 39 ปี ยังไม่มีวี่แววจะเลิกพฤติกรรมนี้ เมื่อถามว่าจะเลิกเมื่อไหร่ เธอบอกถึงเวลาจะเลิกเอง และถามกลับว่าจะให้ทำอย่างไร

ลูกสาวคนโตมีเรื่องสงสัยตัวเองคือกลัวงูมากตั้งแต่เด็ก กลัวแบบสุดชีวิต แม้แต่งูพลาสติกก็กลัว เห็นคนถือเชือกก็หวาดระแวง ไม่กล้าดูสารคดีหรือแผ่นซีดีที่มีรูปงู กลัวจนปัจจุบัน