EP.909 มัดมือแต่ง

ผู้ส่งเคสเริ่มเข้าวัดสร้างบารมีเมื่อปี พ.ศ. 2541 จากนั้นได้รับบุญพิเศษที่ปลื้มใจมากคือการเป็นบุคคลแรกในชุดผู้บุกเบิกก่อตั้งศูนย์ปฏิบัติธรรมโอซาก้า ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งต่อมาคือวัดภาวนาโอซาก้าในปัจจุบัน ในช่วงแรกๆ ผู้ส่งเคสทุ่มเทมาก ทั้งติดต่อหาที่พักให้เจ้าหน้าที่ ชักชวนหาเจ้าภาพ หาคนญี่ปุ่นค้ำประกัน ถึงขั้นทิ้งงานบริษัทไปเลย นอกจากนี้ ยังได้รับความไว้วางใจให้ดูแลการจัดงานบุญกลุ่มกัลยาณมิตรในโอซาก้า เช่น งานบวชอุบาสกอุบาสิกาแก้ว หาที่จัดปฏิบัติธรรมบูชาข้าวพระ ควบคู่ไปกับการสร้างพระธรรมกายประจำตัวจารึกชื่อตนเอง ครอบครัว และหมู่ญาติ เป็นประธานรองทุกงานบุญมาตลอดตั้งแต่ปี 2541 ผู้ส่งเคสตระหนักดีว่าเวลาชีวิตบนโลกนี้มีจำกัด จึงต้องรีบตักตวงบุญให้มากที่สุด เพราะบุญจะทำให้ใจใส พาไปสวรรค์ เป็นมิตรแท้ และส่งผลในทุกที่ที่ไปเกิดใหม่

เรื่องราวนี้เริ่มต้นจาก คุณแม่ของผู้ส่งเคส ซึ่งเกิดที่เมืองไทย แต่ต้องกลับไปอยู่เมืองจีนตั้งแต่อายุ 5-6 ขวบ เพราะคุณตาถูกเรียกเก็บภาษีธุรกิจย้อนหลัง คุณตาจึงพาคุณยายและคุณแม่กลับไปอาศัยอยู่กับยายทวดที่เมืองจีน ตระกูลของยายทวดเป็นขุนนางเก่าและร่ำรวยมาก ยายทวดเป็นใหญ่ในตระกูล ต้องการแต่ลูกหลานผู้ชายไว้สืบสกุลตามความนิยมของคนจีน เมื่อคุณยายคลอดลูกคนต่อๆ มาเป็นผู้หญิง เด็กหญิงเหล่านั้นจะถูกเอาขี้เถ้ายัดปากและนำไปทิ้งให้เสียชีวิต คุณครูไม่ใหญ่ได้ยินเรื่องนี้มาตั้งแต่เด็กๆ นึกว่าเป็นเพียงคำพังเพยเอาไว้ขู่เด็ก ไม่คิดว่ามีจริง สมัยนั้นคนจีนคิดว่าเลี้ยงลูกผู้หญิงไว้ก็ต้องยกลูกให้คนอื่นไป เหมือนเลี้ยงไว้ให้คนอื่น แต่ถ้าลูกผู้ชายไว้สืบสกุล คุณแม่ของผู้ส่งเคสก็โดนอย่างนั้น แต่โชคดีรอดมาได้เพราะเป็นลูกสาวคนโตและเกิดที่เมืองไทย ถ้าเกิดเมืองจีนมีสิทธิ์ได้กินขี้เถ้าตั้งแต่เด็ก

เมื่อคุณแม่อายุได้ 18 ปี ก็ถูกคุณตาจับแต่งงานกับคุณพ่อซึ่งอยู่ที่เมืองไทย โดยไม่ได้เห็นหน้ากันมาก่อน คุณแม่ไม่ยอมแต่คุณตาก็บังคับ ไม่ยอมจริงๆ คุณตาจึงเอาเชือกมัดมือมัดเท้าคุณแม่ ลากลงเรือมาเมืองไทยเพื่อมาแต่งงานกับคุณพ่อ นี่คือการ "มัดมือแต่ง" ซึ่งแตกต่างจากอัญเชิญเทพธิดาภรรยาของท่านโชติกเศรษฐีที่ไม่ต้องมัดมือมัดเท้า

หลังแต่งงาน ชีวิตของคุณแม่จากที่เคยสบายเพราะยายทวดรวยมาก ก็ต้องมาลำบาก คุณแม่ทำกับข้าวไม่เป็นก็โดนคุณย่าแกล้ง เช่น สอนทอดไข่ดาวโดยให้ตั้งกระทะร้อนจัดแล้วใช้น้ำราดแทนน้ำมันจนกระทะแตกและถูกคุณย่าดุด่า ต่อมา เมื่อคุณแม่เริ่มมีลูก ท่านไม่ต้องการมีลูกเยอะ ตั้งแต่รู้ว่ามีลูกคนที่ 4 จึงเริ่มกินยาขับ ขับออกไปได้ 1 คน แต่สุดท้ายก็ยังมีลูกถึง 8 คน ผู้ส่งเคสเป็นคนที่ 6 ขนาดขับไปแล้วก็ยังมีเหลือตั้ง 8 คน

คุณแม่ชอบเลี้ยงเด็กที่ใส่ในขวด คือชอบเลี้ยงกุมารทอง มักจะเอาทองหยิบ ทองหยอดไปไหว้กุมารทอง 3 ตนที่อยู่บนหิ้งเป็นประจำ ขนมพวกนี้จริงๆ ให้พระหรือเด็กดีก็เยอะแยะ แต่ตอนผู้ส่งเคสยังเด็ก พอแม่วางขนมแล้วคลาดสายตาแป๊บเดียว ขนมก็หายไป ที่แท้ผู้ส่งเคสแอบหยิบกินก่อนกุมารทอง แต่ตกกลางคืน ผู้ส่งเคสจะรู้สึกเหมือนกุมารทองตามมาหา ออกจากขวดมาง้างปาก กดท้องให้เอาขนมออก ทำให้ผู้ส่งเคสต้องตื่นมาหอบเป็นประจำ ส่วนน้องชายโดนบีบคอตรงนั้นเลย ผู้ส่งเคสโดนแค่ตอนฝันกลางคืน

คุณแม่รักกุมารทองมาก แต่ไม่ใช่ให้ฟรี ต้องมีการแลกเปลี่ยน เอาขนมไปตั้งแล้วก็ขอหวยบ่อยๆ แล้วก็ถูกหวย ถูกจีนบ่อยๆ

ในเดือนมกราคม 2548 คุณแม่ล้มจนศีรษะฟาดพื้น กุมารทองรับไม่ทัน เลือดคั่งในสมอง หลังผ่าตัดอาการเหมือนจะดีขึ้น ลูกๆ จึงพาแม่กลับบ้าน แต่ต่อมาคุณแม่แน่นหน้าอก ระหว่างนำส่งโรงพยาบาลคุณแม่หยุดหายใจไป คุณหมอปั๊มหัวใจและฉีดยากระตุ้นให้ชีวิตต่อได้ แต่วันรุ่งขึ้นท่านก็เสียชีวิตในเช้าวันนั้น ก่อนแม่จากไป ผู้ส่งเคสซึ่งอยู่ญี่ปุ่นให้น้องเอาโทรศัพท์วางข้างหูแม่ แม้แม่จะนอนนิ่งไม่รู้สึกตัว ผู้ส่งเคสก็พยายามบอกให้แม่นึกถึงบุญที่ลูกจะทำให้ คือบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัวและบุญสาวแก้วพันปี หลังแม่เสียชีวิต ผู้ส่งเคสทำบุญทอดกฐินปี 2548 อุทิศให้แม่โดยใส่ชื่อท่านด้วย งานฌาปนกิจของคุณแม่ได้รับพระราชทานเพลิงศพ

คุณย่าของผู้ส่งเคสมีลูกหลานเยอะ อยู่กระจัดกระจายกัน ผู้ส่งเคสจึงไม่รู้สึกผูกพันกับท่านมากนัก ช่วงเรียนต่อญี่ปุ่นปีแรก ผู้ส่งเคสฝันว่าที่บ้านจัดงานศพคุณย่า เมื่อโทรกลับไปไทยจึงทราบว่าท่านเสียมาประมาณเดือนหนึ่งแล้วจริง ต้นปี 2541 ผู้ส่งเคสฝันว่าคุณย่าใส่ชุดขาวเดินตามหลัง ผู้ส่งเคสบอกท่านว่าสร้างพระแล้วนะ คุณย่าก็ยกมือไหว้ ยิ้มแล้วก็หายไป

ผู้ส่งเคสวัยเด็กซนมาก พบเหตุการณ์เฉียดตายหลายครั้ง เช่น ช่วงน้ำท่วมคลานตกน้ำแต่ไม่ตายเพราะมีคนช่วย อายุ 2 ขวบผ่าตัดคอตีบเพราะเสมหะติดหลอดลม หายใจไม่ออก ชักตาค้าง หมอบอกช้าอีกนิดเดียวไม่รอด ปัจจุบันยังเป็นโรคภูมิแพ้มา 11 ปี

เมื่ออายุ 22 ปี ผู้ส่งเคสไปเรียนต่อญี่ปุ่น พบรักกับสามี เรียนจบก็มีงานทำและแต่งงานกัน ปี 2541 ผู้ส่งเคสอ่านวารสารศูนย์ปฏิบัติธรรมญี่ปุ่น ศรัทธาอยากสร้างพระธรรมกายประจำตัว จึงติดต่อและส่งเงินทำบุญศูนย์โตเกียวเสมอ ได้เป็นรูปธรรมที่นั่นและเป็นชุดบุกเบิกศูนย์โอซาก้า

สามีเป็นชายญี่ปุ่น ตำแหน่งผู้จัดการบริษัทผลิตอุปกรณ์ชิ้นส่วนประตูรีโมท เขาคุยสนุก เข้ากับคนง่าย แต่ช่วงฤดูหนาว หากยืนมากนั่งมาก มักจะเป็นหมอนรองกระดูกอักเสบ ปวดหลัง เดินไม่ได้ ทรมาน ผู้ส่งเคสชวนสามีสร้างบารมีแต่เขายังไม่ค่อยเข้าใจ ยังดื่มเหล้าสูบบุหรี่ทุกวัน ถึงสามีไม่เข้าวัด ผู้ส่งเคสทำหน้าที่ผู้จัดการส่วนตัว นำเงินสามีมาทำบุญบ่อยๆ บอกเขาให้สาธุ เขาก็สาธุแต่ทำเหมือนเล่นๆ ไม่จริงจัง ผู้ส่งเคสอยากให้เขาเลิกเหล้าบุหรี่

พี่สะใภ้ซึ่งเป็นภรรยาพี่ชายคนที่ 2 พูดจาขวานผ่าซาก ตรงๆ หากรู้ผู้ส่งเคสทำบุญวัดพระธรรมกาย ก็จะว่า พี่สะใภ้เป็นมะเร็งรังไข่ ท้องบวมมาก ต้องดูดน้ำออกหลายลิตร ลูกสาวจะเปิดดีวีดีธรรมะให้ดูแต่พี่สะใภ้ไม่ค่อยได้ดู เสียชีวิตด้วยวัย 50 ปี

คุณพ่อกับคุณแม่ทะเลาะกันตลอดตั้งแต่ผู้ส่งเคสเด็กๆ แต่ก็มีลูกด้วยกันถึง 8 คน ลูกของแม่ตั้งแต่คนที่ 4-8 (รวมผู้ส่งเคสคนที่ 6) ถูกแม่กินยาขับ แต่ก็รอดมาได้ มีเพียงคนเดียวที่ถูกขับออกได้