EP.875 โหยหวนวันพระ

ผู้ส่งเคสเป็นลูกศิษย์วัดมาตั้งแต่เยาว์วัย สมัยเป็นนักศึกษาในปี พ.ศ. 2528 ได้ตั้งใจทำบุญทุกบุญอย่างไม่เคยตกหล่นเลยแม้แต่บุญเดียว ปัจจุบันผู้ส่งเคสพำนักและทำงานอยู่ที่ประเทศอเมริกา แม้ชีวิตจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเหมือนเจ้าหญิงในนิทาน แต่ก็ต้องเผชิญความลำบากและต่อสู้ดิ้นรนมาตลอด เนื่องจากต้องเริ่มทำงานตั้งแต่ยังเรียนมหาวิทยาลัยปีสุดท้าย อีกทั้งยังต้องรับภาระดูแลครอบครัวแทนบิดามารดาทั้งหมด เพื่อให้ท่านได้มีเวลาทำบุญและปลดภาระในการดูแลบุตรหลาน ความตั้งใจอันแรงกล้าคือ แม้ตัวเองจะลำบากเพียงใด ก็ขอให้บิดามารดามีความสุขสบาย เมื่อไม่นานมานี้ ชีวิตของผู้ส่งเคสได้เผชิญกับเหตุการณ์ที่หนักหนาสาหัสจนสุดจะทนทาน เพียงแค่นึกถึงเรื่องราวก็มีอาการปวดหัว ปวดจนแทบเป็นลมขึ้นมาทุกที อาการหนักหนาสาหัสขึ้นเรื่อยๆ เพราะหาทางออกให้กับปัญหาที่เผชิญอยู่ไม่ได้ ผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจส่งเคสนี้มากราบขอความเมตตาจากคุณครูไม่ใหญ่

คุณพ่อของผู้ส่งเคสเคยบวชเป็นพระอยู่ถึง 10 พรรษา ที่วัดหลวงปู่ขาว หลังจากนั้นจึงลาสิกขาออกมาใช้ชีวิตทางโลก และได้พบรักกับคุณแม่ ทั้งสองได้เริ่มต้นชีวิตครอบครัวจนมีบุตรถึง 5 คน คุณพ่อมีความผูกพันกับพระพุทธศาสนาอย่างมาก ปฏิบัติธรรมอย่างสม่ำเสมอด้วยการทำบุญตักบาตรทุกวันกับคุณแม่ ในวันพระท่านทั้งสองก็จะชักชวนกันรักษาอุโบสถศีล เป็นตัวอย่างที่ดีของคู่ครอง ท่านไม่เคยขาดการสวดมนต์และนั่งสมาธิเลยแม้แต่วันเดียว

ในสมัยที่ผู้ส่งเคสยังเป็นเด็ก คุณพ่อเคยประกอบอาชีพเกษตรกรรม ซึ่งรวมถึงการเพาะเลี้ยงลูกวัวเพื่อส่งขาย ท่านทำอาชีพนี้อยู่หลายปีก่อนที่จะเลิกไป หลังจากที่ผู้ส่งเคสส่งเงินมาให้ท่านใช้จ่ายอย่างเพียงพอในแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง แม้คุณพ่อจะไม่ดื่มเหล้า แต่ท่านก็สูบบุหรี่มาตั้งแต่เด็กอายุ 11 ปี ท่านเลิกสูบบุหรี่ได้อย่างเด็ดขาดเมื่ออายุ 60 ปี ท่านเพิ่งมารู้รสชาติของชีวิตเมื่ออายุ 49 ปี และเมื่อเลิกสูบเมื่ออายุ 60 ปี จึงได้รู้ว่าความสุขจากการไม่สูบบุหรี่นั้นกว้างขวางกว่า มีก็ได้ ไม่มีก็ได้ ไม่มีปัญหากับการไม่สูบ ต่างจากคนติดบุหรี่ที่ต้องสูบถึงจะหายเครียด หายกลุ้ม

ปัจจุบันคุณพ่ออายุ 76 ปี สุขภาพไม่สมบูรณ์นัก เริ่มมีอาการต่อมลูกหมากโต และหูไม่ได้ยินมาเป็น 10 ปี ผู้ส่งเคสได้พาคุณพ่อไปหาหมอและทำเครื่องช่วยฟังให้ แต่สิ่งที่น่าแปลกใจคือ เมื่อกลับมาถึงบ้านหลังจากทำเครื่องช่วยฟัง คุณพ่อกลับได้ยินเป็นปกติโดยไม่ต้องใช้เครื่องช่วยฟังอีกเลย ผู้ส่งเคสแปลกใจมาก นี่อาจเป็นอานิสงส์ความกตัญญูของลูก

ความแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นกับคุณพ่อยังไม่จบเพียงเท่านี้ เมื่อปีที่ผ่านมา คุณพ่อมีอาการไอหนักมากจนรับประทานอาหารไม่ได้ นอนไม่หลับ หมอรักษาเท่าไหร่ก็ไม่หาย คุณพ่อผ่ายผอมอ่อนแรงเหมือนนอนรอความตาย ผู้ส่งเคสเสียใจมาก คิดว่าอยากเลี้ยงดูให้ท่านสบายและทำบุญมากๆ แต่ท่านกำลังจะจากไปแล้ว ไม่ทราบจะทำอย่างไร จึงไปที่หน้าภาพหลวงปู่ กราบและอธิษฐานบอกหลวงปู่ว่า พ่อป่วยหนัก ไม่ทราบจะจากไปวันไหน ยังไม่ได้ทดแทนคุณอย่างที่ตั้งใจ ขอพรหลวงปู่ช่วยพ่อให้รอดชีวิต จะได้ดูแลและชวนพ่อทำบุญ ผู้ส่งเคสกราบไปน้ำตาซึมไป หลังจากนั้นไม่นาน คุณพ่อก็หายป่วยอย่างอัศจรรย์

เกือบ 10 ปีต่อมา คุณพ่อมีอาการเส้นเลือดในสมองตีบ เป็นอัมพาตทั้งตัว ต้องนอนอยู่กับที่ คุณแม่เป็นผู้ดูแลอย่างใกล้ชิด ในระยะแรกคุณพ่อยังตอบโต้ได้ด้วยการพยักหน้าหรือขยิบตาได้บ้าง แต่ต่อมาทำได้เพียงขยับนิ้ว แม้ร่างกายจะเป็นอัมพาตเกือบทุกส่วน แต่กล่องเสียงท่านยังทำงานได้ดีอย่างน่าทึ่ง และนี่คือปัญหาที่ทำให้ผู้ส่งเคสเครียดจนแทบเป็นลมทุกครั้งที่ได้ยินเสียง หรือแม้แต่แค่นึกถึง ทุกอย่างหมดสภาพ แต่กล่องเสียงยังดีอยู่ กล่องเสียงนี้ทำให้ผู้ส่งเคสมีอาการไมเกรน

คุณพ่อจะเปล่งเสียงร้องอย่างโหยหวน กังวานทุกๆ 2 นาที โดยไม่เว้นวันหยุดราชการหรือวันอาทิตย์ เสียงร้องเหมือนเสียงวัวที่ร้องด้วยความโหยหวน ทุรนทุราย ผู้ส่งเคสสงสัยว่าอาจเกี่ยวข้องกับที่พ่อเคยเลี้ยงลูกวัวขายหรือไม่ เสียงดังมากจนได้ยินไปทั่วทั้งหมู่บ้าน คนในบ้านเดียวกันเครียดมาก โดยเฉพาะคุณแม่ผู้ดูแลตลอดเวลา เสียงจะดังและถี่เป็นพิเศษในวันพระ ผู้ส่งเคสเคยจ้างคนนำมาช่วยดูแล แต่ทุกคนก็หนีไปหมด

ในเวลาที่พ่อไม่ร้อง ผู้ส่งเคสเคยคุยกับท่านว่า "พ่อจ๋า อย่าร้องไห้นะจ๊ะ สงสารแม่ จะเอาอะไร เจ็บตรงไหน ก็ให้ขยับนิ้วบอก" คุณพ่อก็ทำท่ารับรู้ แต่สักครู่ก็จะร้องเหมือนเดิมอีก ทุกคนอ่อนใจ ช่วงที่ป่วยแรกๆ ก็ยังมีคนมาเยี่ยม แต่ต่อๆ มาไม่มีใครมาเยี่ยมอีกเลย เพราะชาวบ้านไม่ต้องการฟังเสียงร้องที่ดังมาก ผู้ส่งเคสก็อึดอัดใจเช่นกัน

คุณแม่ของผู้ส่งเคสเป็นภรรยาและแม่ที่ดีที่สุด แต่ท่านเป็นคนแปลก ตั้งแต่จำความได้ ผู้ส่งเคสมักเห็นคุณแม่มีวิญญาณมาเข้าทรงเสมอ บางครั้งคุณแม่ตัวสั่นเทิ้ม กลายเป็นคนอื่นทั้งเสียงพูด กิริยาท่าทาง วิญญาณที่มาเข้าทรงส่วนใหญ่บอกว่าเป็นญาติ แต่ไม่ยอมบอกชื่อ บางครั้งก็บอกว่าเป็นคุณตาหรือคุณยายที่เสียไปแล้ว ทักทายลูกหลาน พูดจนหนำใจแล้วก็ออกไป คุณแม่ก็จะหงายหลังล้มไป พอฟื้นขึ้นมาก็จำอะไรไม่ได้เลย อาการนี้ถือเป็นเรื่องปกติประจำวันในครอบครัว

ผู้ส่งเคสจึงต้องรับภาระในการดูแลคนในครอบครัว พ่อก็เป็น แม่ก็เป็น ผู้ส่งเคสเต็มใจดูแลบิดามารดาอย่างเต็มที่ เพราะท่านคือผู้ให้กำเนิด แต่ความรับผิดชอบได้เลยเถิดไปถึงครอบครัวพี่ชาย พี่สาว และน้องๆ ด้วย ผู้ส่งเคสไม่เข้าใจเลย เพราะตั้งแต่เรียนจบก็คอยสนับสนุน จุนเจือ จัดการเรื่องในครอบครัวของพี่น้องอยู่เรื่อยๆ นี่เป็นบุญของผู้ส่งเคส ได้พาพี่ชายไปรักษาอาการติดเหล้า ช่วยเหลือครอบครัวพวกเขาเพื่อให้หลานได้เรียนหนังสือ บางครั้งก็รู้สึกท้อแท้ใจ เพราะหาเงินได้เท่าไหร่ก็ไม่เพียงพอ คุณครูไม่ใหญ่ก็เคยเป็นแบบนี้ หาเท่าไหร่ก็ไม่เพียงพอ จึงคิดได้อย่างเดียวว่า สู้ต่อไป

ยังมีเรื่องแปลกต่อมาอีก บ้านที่บิดามารดาอาศัยอยู่ปัจจุบันเป็นบ้าน 2 หลังติดกัน เป็นของตา ยาย และมีป้าอยู่ด้วย ปัจจุบัน ตา ยาย ป้า เสียชีวิตไปแล้ว ไม่ได้อยู่ด้วยในสภาพมนุษย์หยาบ บ้าน 2 หลังนี้ค่อนข้างเก่า ผู้ส่งเคสตั้งใจจะรื้อบ้านแล้วปลูกใหม่ แต่ในวันที่จะรื้อบ้าน คุณแม่มีอาการเหมือนผีเข้า ขาแข็ง ก้าวไม่ออก คนในครอบครัวเจอเรื่องต่างๆ ที่ทำให้รู้ทั่วกันว่าห้ามรื้อบ้านนี้เด็ดขาด

เมื่อเร็วๆ นี้ เพื่อนชาวต่างชาติของผู้ส่งเคสมาพักที่บ้าน เขาถามว่าเห็นผู้หญิงที่นุ่งซิ่นไหม ที่เดินมาดูเขาบ่อยๆ เดินลอยไปลอยมาเหมือนไม่ติดพื้น ถามผู้ส่งเคสว่าเธอคือใคร และยังเห็นคนอีกหลายคนเดินลอยๆ แบบนี้ไม่ซ้ำหน้ากัน อยู่ในบ้านด้วย

เนื่องจากเพื่อนชาวต่างชาติคนนี้เป็นนักสะสมภาพพื้นเมืองของเอเชีย เมื่อมาเมืองไทยจึงขอให้ผู้ส่งเคสพาไปยังแหล่งทอผ้า โดยมีคุณแม่ติดตามไปด้วย ไปดูกันหลายที่ เขาบอกว่าชอบผ้าพม่ามากกว่า แต่เมื่อมาถึงร้านหนึ่ง เขากลับเลือกผ้าไหมไทย จ่ายเงิน 1,500 บาท โดยไม่ต่อราคาแม้แต่คำเดียว เมื่อกลับมาถึงบ้าน ผู้ส่งเคสถามเพื่อนว่าไหนบอกชอบผ้าพม่า ไม่ถูกใจผืนไหนเลย ทำไมถึงซื้อผืนนี้มาโดยไม่ต่อราคา ผ้าก็ไม่เห็นสวยเด่นอะไร เพื่อนตอบว่าเป็นเพราะผู้ชายคนที่มากับแม่ของผู้ส่งเคสที่นั่งอยู่ด้านหลัง เขาบอกให้ซื้อและไม่ต้องต่อราคา เพื่อนจึงทำตาม ผู้ส่งเคสฟังแล้วอึ้ง เพราะวันนั้นไปกันแค่ 3 คน ไม่ทราบว่าคนที่ 4 ที่เพื่อนเห็นมาจากไหน

นี่คือเรื่องราวที่นำมาสู่คำถามที่ผู้ส่งเคสอยากกราบเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่