EP.886 เรารักแม่

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันชาวไทยที่อาศัยอยู่ในประเทศมาเลเซีย รัฐเปรัค มาเป็นเวลากว่า 20 ปี ผู้ส่งเคสเริ่มเข้าวัดพระธรรมกายจากคำแนะนำของกัลยาณมิตรชาวหาดใหญ่และเพื่อนบ้านคนไทยในมาเลเซีย ซึ่งทำให้ได้มาพบกับพระอาจารย์ที่มาโปรดญาติโยมและเผยแผ่ธรรมะที่มาเลเซีย ผู้ส่งเคสได้มาร่วมบุญที่วัดพระธรรมกายครั้งแรกในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2548 ซึ่งเป็นงานบุญใหญ่ทอดกฐินบรมจักรพรรดิ การมาวัดครั้งแรกนี้ทำให้ผู้ส่งเคสรู้สึกดีใจมาก ขนลุก เกิดความปิติอย่างบอกไม่ถูก เดินตัวเบา มีความสุขเหมือนได้กลับบ้านใหญ่ เห็นวัดมีระบบระเบียบ สวยงาม ผู้คนอิ่มเอิบ ผ่องใส ยิ้มแย้มเป็นกันเอง ราวกับเทพบุตรเทพธิดา ทำให้เกิดคำถามในใจว่าทำไมผู้คนถึงมาวัดมากมาย

จากความรู้สึกประทับใจในการมาวัดครั้งแรก กาลเวลาผ่านไป ผู้ส่งเคสก็เริ่มเข้าใจว่าผู้คนมาเอาบุญใหญ่ มาสร้างความดี และอยากเข้าถึงธรรมเพื่อความสุขความเจริญ พระภิกษุสามเณรก็มาจากทั่วประเทศ ล้วนน่าเคารพเลื่อมใส ภาพหมู่สงฆ์รวมตัวกันงดงามยิ่ง และที่สำคัญที่สุด คือมีคุณครูไม่ใหญ่เป็นหลักเป็นประธานศูนย์กลางพิธี เป็นศูนย์รวมดวงใจและผู้นำในการสร้างความดี ทำให้เกิดแรงบันดาลใจในการสร้างความดี ผู้ส่งเคสรู้สึกภาคภูมิใจที่ได้มาเป็นลูกพระธรรม แม้อยู่มาเลเซีย ก็ได้พบคุณครูไม่ใหญ่ทุกวันผ่านดาวธรรม ชอบรายการ study และฝึกสมาธิตาม การนั่งสมาธิอย่างต่อเนื่องทำให้จิตใจสงบขึ้น เย็นขึ้น เริ่มรู้จักความสุขภายใน ตัวเบาสบายใจขยายเหมือนท้องฟ้า

ต่อมา ผู้ส่งเคสได้มาอยู่ธุดงค์ปีใหม่ ปี 2549 ที่วัด ได้กราบรูปหล่อทองคำหลวงปู่ที่ห้องปัญญา (ปัจจุบันย้ายไปมหาวิหารพระมงคลเทพมุนี) ได้นั่งสมาธิอธิษฐานขอหลวงปู่ให้หายปวดเข่าที่มักเป็นเวลาทำสมาธิ และขอให้เห็นดวงแก้วและองค์พระเหมือนคนอื่น หลังจากอธิษฐานและเริ่มนั่งสมาธิได้สักพัก รู้สึกตัวเบา ใจเบา สงบ และมีความรู้สึกอุ่นๆ ที่หัวเข่า ก่อนจะสบายจนหายปวด รู้สึกตัวเบาเหมือนจะลอยได้ มือหายไปไหนไม่รู้ รู้แต่ตัวโล่งๆ ว่างๆ ขณะนั่งเพลินๆ ก็เห็นดวงกลมๆ ใสๆ ในกลางท้อง รู้สึกมีความสุขมาก โปร่งเบาสบาย มองดวงแก้วที่ลอยไปเรื่อยๆ ก็ยิ่งใสขึ้น จนสักพักดวงแก้วหายไป เห็นเป็นองค์พระสวยงาม ผู้ส่งเคสมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต เพิ่งรู้ว่าความสุขเป็นอย่างนี้ สุขที่สุดในโลก ไม่รู้ตัวว่านั่งไปชั่วโมงกว่าแล้ว แต่รู้สึกเหมือนเพิ่งนั่ง 10 นาที รู้สึกว่าตรงนี้แหละใช่แล้ว หลังกลับบ้านก็ยังนั่งสมาธิต่อ เห็นองค์พระชัดใสแจ๋ว รู้สึกปิติยินดีจึงได้สร้างพระธรรมกายประจำตัวและร่วมบุญทุกบุญกับทางวัดเรื่อยมา ไม่เคยตกบุญ

เดือนกุมภาพันธ์ปีเดียวกัน ผู้ส่งเคสได้ไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ เชียงใหม่ องค์พระก็ยิ่งใสสว่าง หลังจากกลับมา ได้นำบุญไปฝากคุณแม่ที่จังหวัดสตูล ซึ่งคุณแม่อยู่กับน้องชายสองคน ผู้ส่งเคสพักอยู่กับคุณแม่และน้องชาย 2 วัน ในช่วงที่อยู่บ้านหลังนั้น ผู้ส่งเคสเกิดความรู้สึกไม่สบายใจมากกับน้องชาย เหมือนจะถูกน้องชายทำร้ายร่างกาย อยู่ใกล้ๆ แล้วรู้สึกแปลกๆ ทั้งที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นประมาณ 10 วันหลังจากผู้ส่งเคสกลับมาเลเซีย ได้รับข่าวจากน้องสาวว่าแม่เสียชีวิตแล้ว จากการถูกน้องชายของตนเองหั่นฆ่าหั่นศพแม่ และน้องชายได้หนีออกจากบ้านไปแล้ว ผู้ส่งเคสรู้สึกสะเทือนใจมาก น้องชายคนนี้สมัยเด็กเรียบร้อย จิตใจดี เรียนจบ ม.ปลาย แต่พ่อไม่ส่งเรียนต่อ จึงน้อยใจและตัดสินใจไปบวช ช่วงแรกปฏิบัติธรรมดีมาก เป็นที่ยอมรับของคนในหมู่บ้าน ครั้งหนึ่งขณะบวช คิดสร้างเจดีย์ที่วัดป่าพนัง นครศรีธรรมราช ขณะก่อสร้าง เจดีย์ล้ม มีคนวิจารณ์ต่างๆ นานา แต่ก็สร้างจนสำเร็จ หลังสึกออกมา พ่อเครียดมาก ต่อมาไม่นาน พ่อเสียชีวิตเพราะล้มศีรษะฟาดพื้น หลังพ่อเสียชีวิต น้องชายเริ่มมีอาการแปลกๆ กลับไปบวชอีก ครั้งนี้ไม่นานก็สึก กลับไปบวชอีกเป็นครั้งที่ 3 หลังสึกก็มาอยู่กับแม่ ไม่ทำงาน มีพฤติกรรมแปลกๆ เช่น เดินไปมาทั้งวันทั้งคืนเกือบสว่าง ไม่ค่อยหลับนอน ชอบใช้จ่ายมาก ชอบข่มขู่แม่ เริ่มมีอาการทางจิต เมื่อยามโกรธมักพูดว่า "เดี๋ยวก็ฆ่าแม่ซะหรอก" บางทีก็ไล่แม่ออกจากบ้าน ไม่นึกถึงบุญคุณ แต่ถึงจะข่มขู่ แม่ก็ไม่เคยบ่นว่า

วันหนึ่งผู้ส่งเคสมาเยี่ยมแม่ เห็นประตูเหล็กหน้าบ้านล็อก นึกว่าไม่อยู่บ้านจึงกลับไป วันต่อมาน้องสาวมาดูอีก เห็นประตูล็อกเหมือนเดิม รู้สึกแปลกใจ จึงพังประตูเข้าไป ภาพที่เห็นทำให้น้องสาวคุมสติไม่อยู่ วิ่งร้องโวยวายด้วยความโมโหและเครียดสุดขีด เพื่อนบ้านต้องออกมาดู ภาพที่เห็นคือศพแม่ถูกหั่นเป็นชิ้นๆ เลือดแดงฉาน ศีรษะถูกโยนในคูน้ำหลังบ้าน แขนขาถูกหั่นเป็นท่อน ลำตัวถูกมีดสับจนจำไม่ได้ แพทย์ชันสูตรพบอวัยวะเพศมีร่องรอยถูกข่มขืน เหตุการณ์นี้ทำให้ทุกคนช็อก รับไม่ได้ สติขาด ทำอะไรไม่ถูก คิดอะไรไม่ออก ดีที่ผู้ส่งเคสพอมีสติ นึกถึงผู้มีบุญที่หาดใหญ่ โทรเล่าเหตุการณ์ด้วยน้ำตานองหน้า พระอาจารย์ทราบเรื่องก็เมตตาให้กำลังใจ ให้ธรรมะปลอบโยน ให้ทำใจและเข้าใจกฎแห่งกรรม ผู้ส่งเคสก็ค่อยๆ ทำใจได้ พระอาจารย์เมตตามาแสดงธรรมในงานศพแม่ ทำให้ญาติรู้สึกดีขึ้น คลายความตึงเครียด ผู้ส่งเคสสำนึกในพระคุณหลวงพ่อที่เมตตาส่งพระอาจารย์และกัลยาณมิตรมาเป็นแสงสวรรค์ที่มาเลเซีย ทำให้ทุกคนได้ธรรมะเป็นที่พึ่ง ใช้ในชีวิตประจำวัน และรู้จักเป้าหมายชีวิตที่ถูกต้อง

ต่อมา ทางการตามจับน้องชายได้ สอบสวนอย่างไรก็ไม่ยอมรับสารภาพ ไม่มีพิรุธ ตำรวจส่งตัวไปโรงพยาบาลโรคประสาท สุดท้ายตำรวจพิจารณาว่าผิดจริงและว่าเป็นโรคจิต แต่น้องชายก็ไม่ยอมรับผิด ผู้ส่งเคสคิดถึงว่าเขาทำร้ายแม่ได้ลงคอได้อย่างไร ผู้ส่งเคสขอส่งความรู้สึกรักแม่จากใจลึกๆ หลังแม่เสียชีวิต ผู้ส่งเคสเพิ่งทราบจากป้าว่าน้องชายอาจเป็นคนฆ่าพ่อด้วย และสุดท้ายแม่ก็มาถูกน้องชายฆ่าอีก