EP.838 ตัดใจลาจากความจน

ผู้ส่งเคสปัจจุบันเป็นโสด ทำธุรกิจขายอาหารสำหรับ หมู ไก่ และ ปลา อยู่ที่จังหวัดตรัง เริ่มเข้าวัดพระธรรมกายปลายปี พ.ศ. 2538 โดยมีเพื่อนเป็นกัลยาณมิตร ผู้ส่งเคสได้สร้างองค์พระภายในที่ธรรมกายเจดีย์พร้อมกับเพื่อนอย่างไม่ลังเล ชีวิตวัยเด็กของผู้ส่งเคสอาศัยอยู่กับคุณยายที่จังหวัดตรัง เนื่องจากคุณพ่อแยกทางกับคุณแม่ตอนอายุ 2 ขวบ เพราะคุณพ่อป่วยเป็นวัณโรคและเกรงว่าจะติดคนในครอบครัว คุณพ่อไปอยู่คนเดียวที่จังหวัดสตูล และได้หายป่วยจากวัณโรคด้วยการใช้สมุนไพรตามความฝัน คุณพ่อได้ช่วยรักษาผู้ป่วยวัณโรคจำนวนมากให้หายด้วยวิธีเดียวกัน ปัจจุบันคุณพ่ออายุ 88 ปี ยังคงอยู่คนเดียวที่จังหวัดสตูลโดยมีเพื่อนบ้านดูแล ส่วนผู้ส่งเคสส่งเงินค่าใช้จ่ายให้เป็นประจำ แต่มีโอกาสไปเยี่ยมได้ไม่บ่อยนัก

หลังจากคุณแม่แยกจากคุณพ่อเมื่อผู้ส่งเคสอายุ 2 ขวบ เมื่อผู้ส่งเคสอายุได้ 9 ขวบ คุณแม่ก็ต้องหาผู้ดูแลครอบครัวใหม่ และได้พบกับพ่อเลี้ยงที่บ่อนคาสิโนแห่งหนึ่ง ซึ่งคุณแม่ไปเล่นการพนันที่นั่น คุณพ่อเลี้ยงมีฐานะดี เป็นเศรษฐีที่ดินในละแวกนั้น แต่ชอบเล่นการพนันชนโค ผู้ส่งเคสไม่เคยเห็นพ่อเลี้ยงเข้าวัดทำบุญเลย ต่อมาสมบัติของคุณพ่อเลี้ยงก็ค่อยๆ หมดไป ถูกโกง และถูกไฟไหม้หลายครั้ง แม้จะถูกโกงที่ดินไป คุณพ่อเลี้ยงก็บอกให้ปล่อยไป และยังเข้าข้างคนโกงด้วย วันหนึ่งคุณพ่อเลี้ยงเดินอยู่ริมถนน และถูกเด็กที่กำลังหัดขับมอเตอร์ไซค์ชน ทำให้ศีรษะกระแทกพื้น คุณพ่อเลี้ยงกลายเป็นเจ้าชายนิทราอยู่ 15 วัน ก่อนจะเสียชีวิตในที่สุดขณะอายุได้ 72 ปี

ผู้ส่งเคสมีน้องต่างบิดา 3 คน คือน้องชาย 1 คน และน้องสาว 2 คน น้องชายสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทและเข้ารับราชการที่กระทรวงพาณิชย์ เป็นคนมีน้ำใจ เป็นที่รักของเพื่อนร่วมงาน และเป็นคนใจบุญ วันหยุดเสาร์อาทิตย์ชอบไปนั่งสมาธิที่วัดใกล้บ้าน เขาเคยคิดจะบวชแต่ยังหาเวลาและวัดที่เหมาะสมไม่ได้ น้องชายเป็นคนตรง ไม่โกงกิน แต่มีปัญหาขัดแย้งกับหัวหน้างานบ่อยครั้ง จนทำให้อยากลาออกจากราชการ ในที่สุดเขาก็ลาออกไปทำงานที่บริษัทแห่งหนึ่ง ต่อมาเขาประสบอุบัติเหตุรถชนต้นไม้ที่จังหวัดกระบี่ เนื่องจากหลับในและไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัย ทำให้กระดูกคอหัก เมื่อถึงโรงพยาบาลแรก แพทย์และพยาบาลยังไม่ให้การรักษา โดยบอกว่าจะขอดูอาการก่อน คืนแรกน้องชายยังพูดได้และขยับมือได้ ผู้ส่งเคสจึงใจชื้นขึ้น คืนที่สอง ผู้ส่งเคสย้ายน้องชายเข้ากรุงเทพฯ เพราะเพื่อนของน้องชายรู้จักผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ แต่เมื่อไปถึงโรงพยาบาลนี้ กลับแย่กว่าโรงพยาบาลเดิมเสียอีก คืนแรกที่พักในโรงพยาบาลนี้ น้องชายรู้สึกเหมือนมีคนเข้ามาเบียดข้างเตียง และเห็นทหารญี่ปุ่นกำลังจัดงานเลี้ยงจำนวนมาก ระหว่างที่อยู่โรงพยาบาล มีบุรุษพยาบาลคนหนึ่งมาบอกทุกวันว่าให้ย้ายน้องชายออกไปหากอยากให้หาย แต่ผู้ส่งเคสไม่ย้ายเพราะกลัวอันตราย ต่อมาน้องชายได้ผ่าตัดกระดูกคอจนติด ทำให้พูดคุยและกินอาหารได้ แต่วันต่อมามีเสมหะติดคอ ต้องปั๊มหัวใจจนฟื้น แต่ก็เสียแรงไปมาก คืนนั้นน้องชายบอกกับบุรุษพยาบาลว่าเสียใจมากที่ไม่ได้บวชให้คุณแม่ แล้วก็เสียชีวิตในคืนนั้น อายุ 33 ปี ยังไม่มีครอบครัว ผู้ส่งเคสเสียดายที่น้องชายไม่ได้บวชให้แม่ แม้กระทั่งบุญกฐินที่กำลังจะมาถึงก็ไม่ได้ทำ

น้องสาวสองคนเป็นน้องต่างบิดา น้องสาวคนแรกถูกคุณแม่บังคับให้แต่งงานแบบคลุมถุงชนกับผู้ชายที่คุณแม่เลือกให้ ต่อมาคุณแม่กลับบอกให้เลิก เพราะโกรธน้องเขย แต่น้องสาวไม่ยอมเลิก ปี พ.ศ. 2541 น้องสาวตั้งท้องลูกชายคนที่ 2 คลอดก่อนกำหนดเพียง 7 เดือนครึ่ง เมื่อหลานอายุ 54 วัน น้องเขยหนีออกจากบ้านไปประมาณ 2 เดือน แต่ภายหลังก็กลับมาอยู่กับน้องสาวจนถึงปัจจุบัน น้องสาวคนนี้ชอบทำบุญ เห็นด้วยกับการทำบุญของผู้ส่งเคสทุกอย่าง และกล้าทำบุญแม้มีเงินน้อย น้องเขยไม่เชื่อเรื่องการทำบุญ แต่ก็ไม่ห้าม และจะมาวัดด้วยทุกครั้งถ้าน้องสาวชวน น้องสาวคนนี้เคยบอกว่าเสียดายที่ไม่เจอหลวงพ่อก่อนหน้านี้

น้องสาวคนเล็กเคยผ่าตัดต่อมน้ำเหลืองที่ข้างหู เธอเป็นคนอารมณ์ร้อน หงุดหงิดง่าย และทะเลาะกับคุณแม่เป็นประจำ แม้กับครอบครัวของตัวเองเธอก็เจ้าอารมณ์ สามีของเธอไม่สนใจการทำบุญเลย แต่น้องสาวคนเล็กชอบทำบุญถวายภัตตาหารเป็นประจำ เธอเคยมาวัดพระธรรมกายบ่อย แต่ไม่ชอบปฏิบัติธรรม ชอบรวย

คุณยายของผู้ส่งเคสเป็นคนเลี้ยงดูผู้ส่งเคสมาเป็นหลัก คุณแม่ไม่ค่อยได้เลี้ยงดูผู้ส่งเคส คุณยายเสียชีวิตตอนอายุ 80 กว่าปีด้วยโรคชรา มีคนทรงบอกว่าคุณยายตกนรกขุมลึกมาก ผู้ส่งเคสสงสัยเพราะไม่เห็นคุณยายทำผิดอะไร คนทรงจึงบอกให้ทำบุญให้คุณยายบ่อยๆ ทำบุญครั้งหนึ่งก็จะขึ้นมาได้นิดหนึ่ง ผู้ส่งเคสจึงทำบุญสร้างพระให้คุณยาย

ผู้ส่งเคสมีเพื่อนสนิทคนหนึ่งที่แม่ชวนมาอยู่ด้วยกันในบ้านเดียวกัน พวกเขาอยู่ด้วยกันมา 20 ปี ผู้ส่งเคสต้องให้ความช่วยเหลือเพื่อนคนนี้เสมอ เพื่อนก็ช่วยงานผู้ส่งเคสและรักครอบครัวของผู้ส่งเคสเหมือนครอบครัวของตัวเอง เพื่อนดูแลคุณแม่ของผู้ส่งเคสเป็นอย่างดี ปัจจุบันคุณแม่โกรธเพื่อน แต่เพื่อนไม่โกรธคุณแม่ เวลาผู้ส่งเคสทำอะไรให้เพื่อน คุณแม่จะไม่พอใจและบอกว่าอิจฉา

คุณแม่ของผู้ส่งเคสเป็นต้นบุญต้นแบบ ชวนผู้ส่งเคสทำบุญมาตลอด คุณแม่ชอบเป็นเจ้าภาพกฐินวัดใกล้บ้านหลายวัด ท่านเคยมาวัดพระธรรมกายตั้งแต่ปี 2541 เคยเป็นเจ้าภาพกฐินที่วัดพระธรรมกาย ทำบุญเสาค้ำธรรมกายเจดีย์ สร้างพระประจำตัว แต่ช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมา คุณแม่เริ่มทำบุญน้อยลง เมื่อก่อนท่านรวยแบบขยักขย่อน คือบางทีก็รวยมากแล้วก็ฮวบลงไปเพราะไม่มีบุญรองรับ เมื่อผู้ส่งเคสทำบุญและเอาบุญมาฝาก คุณแม่ก็บอกไม่ทำด้วยและไม่เห็นด้วยกับการทำบุญของผู้ส่งเคส ผู้ส่งเคสจึงต้องแอบทำบุญให้คุณแม่โดยไม่ให้รู้ คุณแม่ไม่ชอบพระอาจารย์และผู้ประสานงานที่ไปที่บ้าน คุณแม่อยากให้ผู้ส่งเคสสร้างบ้านให้ใหม่ แต่ผู้ส่งเคสยังไม่ได้สร้างให้ คุณแม่คิดว่าผู้ส่งเคสเอาเงินไปทำบุญหมด แต่ความจริงผู้ส่งเคสทำบุญน้อยกว่าเดิมมาก เพราะการค้าไม่ดีและมีหนี้สิน แต่ผู้ส่งเคสไม่ได้บอกคุณแม่เรื่องหนี้สินเพราะไม่อยากให้ไม่สบายใจ

ผู้ส่งเคสเคยเลี้ยงไก่และทำนากุ้ง การเลี้ยงไก่โดยปล่อยให้โตเองไม่มีปัญหา แต่การเลี้ยงไก่เพื่อฆ่าขาย หรือการทำนากุ้ง ซึ่งเป็นการเบียดเบียนชีวิต สุขภาพของผู้ส่งเคสไม่ค่อยดีในช่วงนั้น ผู้ส่งเคสได้ไปกราบหลวงพ่อรูปหนึ่ง ท่านบอกให้เลิกเบียดเบียนชีวิต ผู้ส่งเคสจึงเลิกทำนากุ้ง หลังจากนั้นสุขภาพก็ดีขึ้น ช่วงที่รายได้ดี ผู้ส่งเคสทำบุญทุกบุญไม่เคยขาด ทำบุญได้หลักแสน ปัจจุบันเศรษฐกิจไม่ดี ทำบุญได้น้อยลง และมีหนี้สินจำนวนหนึ่ง ผู้ส่งเคสคิดจะนำโฉนดที่ดิน 10 ไร่มาถวายหลวงพ่อ ผู้ประสานงานแนะนำให้ไปขายเป็นเงินสดมาถวาย ผู้ส่งเคสปักป้ายขายมาหลายปีแต่ก็ขายไม่ได้ ผู้ประสานงานจึงแนะนำให้นำโฉนดมาอธิษฐานภาวนา ผู้ส่งเคสรู้สึกสบายใจขึ้น และตั้งใจว่าจะถวายเงินทั้งหมดที่ขายที่ดินได้แด่หลวงพ่อ เดือนกุมภาพันธ์ 2549 หลังจากปฏิบัติธรรมเสร็จที่จังหวัดกระบี่ ขณะเดินทางกลับ ผู้ส่งเคสแวะดูที่ดินที่ประกาศขาย มีมอเตอร์ไซค์ขับตามมาจอดถามว่าที่ดินตรงนี้จะขายหรือไม่ ผู้ส่งเคสให้เบอร์โทรไป หนึ่งสัปดาห์ต่อมา มีคนมาติดต่อซื้อทันที ผู้ส่งเคสอัศจรรย์ใจมาก เพราะที่ดินตรงนั้นใครๆ ก็บอกว่าขายไม่ได้ เนื่องจากผู้ใหญ่บ้านในพื้นที่มีผลประโยชน์และไม่ต้องการให้ขาย