EP.655 ให้เธอหมดใจ

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ได้เข้าวัดเมื่อปี พ.ศ. 2513 ตั้งแต่วัดปากน้ำ และย้ายมาวัดพระธรรมกายตามหมู่คณะ โดยการชักชวนของคุณแม่ ทำให้มีโอกาสสร้างบารมีกับคุณครูไม่ใหญ่และหมู่คณะจนถึงปัจจุบัน ชีวิตในวัยเด็กค่อนข้างลำบาก โดยคุณแม่ได้นำผู้ส่งเคสไปให้ญาติเลี้ยงตั้งแต่อายุได้ 3 วัน จนอายุ 8 ขวบคุณแม่จึงกลับมารับไปเลี้ยงเอง ผู้ส่งเคสช่วยคุณพ่อคุณแม่ดูแลกิจการครอบครัวจนมีเงินเก็บ ติดตามคุณแม่ไปทำบุญที่วัดปากน้ำตั้งแต่อายุ 17 และทำบุญทุกบุญไม่เคยขาด เมื่อเพื่อนย้ายมาวัดพระธรรมกาย ผู้ส่งเคสก็ย้ายตามมาด้วย จนอายุ 28 จึงได้พบรักและแต่งงาน มีลูก 2 คน ต้องดูแลกิจการร้านค้าคนเดียว ดูแลลูก และสามีติดการพนัน ทำให้เหนื่อยมาก ร่างกายเริ่มจะไม่ไหว คล้ายจะเป็นอัมพฤกษ์ด้วยความกลัวจึงไปรักษาด้วยการนวดแผนโบราณอาการจึงเป็นปกติ

คุณพ่อของผู้ส่งเคสเป็นคนจีนแผ่นดินใหญ่ มารับช่วงทำธุรกิจค้าขายข้าวที่เมืองไทยต่อจากพี่ชายที่เสียชีวิตกะทันหันไม่ทราบสาเหตุ ต่อมาคุณพ่อก็มาแต่งงานกับพี่สะใภ้ ซึ่งก็คือคุณแม่ของผู้ส่งเคสเอง ขณะนั้นคุณพ่อมีครอบครัวและลูกชาย 2 คนอยู่ที่เมืองจีนแล้ว แต่ภรรยาที่เมืองจีนก็ไม่ได้ว่าอะไรกับการแต่งงานใหม่นี้ เมื่อคุณพ่อแต่งงานอยู่กินกับคุณแม่ ก็มีลูกสาวด้วยกัน 4 คน ผู้ส่งเคสเป็นคนที่ 3 คุณพ่อเป็นคนรักครอบครัวมาก คอยสอนลูกๆ ให้เป็นคนดี ขยัน อดทน ท่านทำบุญใส่ซองทอดกฐินผ้าป่าบ้างตามประเพณี แต่จะเน้นไปทางนับถือศาลเจ้ามากกว่า ท่านเป็นประธานใหญ่ในการบริจาคให้ศาลเจ้าปีละหลายแสนบาท ทำให้เป็นที่นับหน้าถือตาของคนจีนทั่วไป คุณพ่อสูบบุหรี่เป็นบางครั้ง แต่จู่ๆ ท่านก็ล้มป่วยด้วยลมในตัวตีขึ้น เสมหะติดคอ เสียชีวิตกะทันหันเมื่ออายุ 70 ปี

คุณแม่ของผู้ส่งเคสเป็นคนกรุงเทพฯ โดยกำเนิด มาแต่งงานอยู่กินกับคุณลุง ซึ่งเป็นพี่ชายแท้ๆ ของคุณพ่อ มีลูกกับคุณลุง 3 คน ชาย 2 หญิง 1 เมื่อคุณลุงเสียชีวิตขณะที่ผู้ส่งเคสยังเล็ก คุณแม่ต้องดูแลกิจการค้าขายข้าวตามลำพัง ซึ่งกิจการก็เติบโตขึ้นเรื่อยๆ ต่อมาคุณพ่อซึ่งเป็นน้องชายของคุณลุง เดินทางมาร่วมทำธุรกิจและได้แต่งงานอยู่กินกับคุณแม่ ทำให้คุณแม่มีคุณพ่อมาเป็นหลักในการทำธุรกิจ กิจการก็เจริญรุ่งเรืองดีขึ้นเรื่อยๆ จนคุณแม่กลายเป็นอาเจ๊ที่มีคนงานมากมาย นั่งชี้ นิ้วสั่งงาน ท่านเลี้ยงดูลูกแต่เพียงอย่างเดียว คุณแม่มีเวลาว่างก็ชอบไปเล่นไพ่อยู่เสมอ แต่ถึงอย่างไรท่านก็เป็นที่ปรึกษา มีปัญหาอะไรคนก็ต้องมาปรึกษาเจ๊ ท่านมีเพื่อนๆ ชวนไปทำบุญที่วัดปากน้ำบ่อยๆ ลูกๆ ก็มีโอกาสตามไปทำบุญด้วย เมื่อคุณแม่อายุ 60 ปี ท่านล้มป่วยเป็นโรคเก๊า ปวดตามข้อ โดยเฉพาะข้อเท้า ทำให้เดินไม่ได้ ต้องนั่งรถเข็น จ้างพยาบาลดูแลตลอด ซึ่งคุณแม่ไม่ชอบเพราะอึดอัด ยอมรับสภาพตัวเองไม่ได้ พยายามหัดเดินเองยามพยาบาลเผลอ ท้ายสุดหกล้ม ศีรษะกระแทกพื้น เป็นโรคความจำเสื่อม ต้องเข้าโรงพยาบาลระยะหนึ่ง จากนั้นผู้ส่งเคสนำคุณแม่กลับมารักษาตัวที่บ้าน จัดห้องชั้นบน จ้างพยาบาลดูแลเช่นเคย แต่ยามพยาบาลเผลอ คุณแม่จะหนีพยาบาล ตกบันไดลงมา สลบอยู่ชั้นล่าง พยาบาลนำส่งโรงพยาบาลเข้าห้อง ICU คุณหมอใส่เครื่องช่วยหายใจไว้ตลอด แต่ร่างกายไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ตอบสนอง คุณแม่ยังไม่เสียชีวิตในขณะนั้น คุณหมอถามความเห็นพี่น้องผู้ส่งเคสว่าจะถอดเครื่องช่วยหายใจหรือไม่ เนื่องจากคุณแม่มีชีวิตอยู่เพราะเครื่องช่วยหายใจเท่านั้น ถ้าถอดคุณแม่จะไปได้สบาย พี่น้องลงความเห็นให้ถอดได้เลย เพราะทุกคนอยากให้คุณแม่ไปสบาย เมื่อถอดเครื่องช่วยหายใจคุณแม่ก็เสียชีวิตทันที อายุ 67 ปี

สามีของผู้ส่งเคสเป็นคนกรุงเทพฯ โดยกำเนิด สมัยเด็กมีชีวิตลำบากมาก ช่วยคุณแม่ขายขนมให้นักเรียน คุณพ่อของสามีเป็นมัคทายกวัด ช่วยงานวัด รายได้แล้วแต่วัดจะมอบให้ ไม่เพียงพอเลี้ยงครอบครัว แต่สามีสู้ฝ่าฟันจนเรียนจบ ป.7 ก็ออกหางานทำ ได้ทำงานที่การไฟฟ้านครหลวง จนอายุ 25 ปี เขามาซื้อของที่ร้านผู้ส่งเคสดูแลแทนคุณแม่ ครั้งแรกที่พบผู้ส่งเคส เขาตะลึง เห็นหนังสือธรรมะที่ผู้ส่งเคสถืออยู่ จึงถามยืมไปอ่าน ผู้ส่งเคสกับเขายืมหนังสือธรรมะเล่มแล้วเล่มเล่า เชื่อมชีวิตกันด้วยหนังสือธรรมะกว่าปี เมื่อความรักสุกงอม เขามาขอแต่งงาน ผู้ส่งเคสก็ตกลง ให้เธอหมดใจ ทำงานกับเขา มีลูก 2 คน แต่หลังแต่งงานจึงรู้ว่าสามีชอบเล่นการพนันทุกอย่างเป็นชีวิตจิตใจ โดยเฉพาะสนุกเกอร์และไฮโล เสียเงินให้การพนันครั้งละ 2-3 แสนบาท บางครั้งมารบกวนเงินผู้ส่งเคสด้วย เขาสูบบุหรี่มากถึงวันละ 3 ซองขึ้นไป ตกดึกชอบท่องเที่ยวยามราตรี จึงมีสาวๆ ติดมาให้ผู้ส่งเคสช้ำใจเสมอ บางครั้งก็ไปอยู่กับผู้หญิง 6-7 เดือนถึงกลับบ้าน ผู้ส่งเคสหนักใจแต่ทำใจได้ เพราะรู้จักพระธรรมกายแล้ว รู้หลักวิชชาว่าจะต้องทำอย่างไร มีแฟนเจ้าชู้ก็ต้องยิ้มสู้ แต่สามีไม่เคยห้ามผู้ส่งเคสทำบุญ เพราะสามีก็ชอบทำบุญอยู่บ้าง ในปี พ.ศ. 2547 เหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น วันหยุดงาน สามีทานข้าว พักผ่อนอยู่ที่บ้าน ตกเย็นตื่นขึ้นมาเห็นถุงขนมกุยช่ายวางอยู่ จึงบอกให้ผู้ส่งเคสหยิบจานให้ใส่ขนมกุยช่าย ผู้ส่งเคสหยิบจานให้ทันที สามีนั่งลงบนเก้าอี้ เอื้อมมือหยิบถุงขนมกุยช่าย ทันใดนั้นเขาก็ล้มลง หล่นจากเก้าอี้ไปกองพื้น มือทั้งสองจับที่หัวใจ ยังไม่ได้กินขนม ดิ้นทุรนทุรายอย่างทรมาน ผู้ส่งเคสวิ่งไปมากับลูกชาย พยายามหายาประจำตัวสามี แต่ไม่พบ ถามสามีว่ายาอยู่ไหน แต่สามีพูดไม่ได้ ลิ้นแลบออกมาอุดปาก กว่าลูกสาวจะเอารถมารับไปโรงพยาบาล สามีก็แน่นิ่งไป ถึงโรงพยาบาล คุณหมอนำเข้าห้องฉุกเฉิน ผู้ส่งเคสโทรหาพระอาจารย์วัดพระธรรมกายว่าจะทำอย่างไรดี เพราะสามีตายมากกว่าเป็น พระอาจารย์บอกให้ทำใจสบายๆ แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ เพราะมีพระอาจารย์รูปหนึ่งวัดพระธรรมกาย เดินทางมาขยายจานดาวธรรมแถวโรงพยาบาลพอดี ท่านทราบข่าวจากพระอาจารย์ที่วัดโทรมาบอก รีบมาเยี่ยมสามีในห้องฉุกเฉิน พูดเรื่องบุญให้ฟัง ไม่รู้สามีรับรู้ได้แค่ไหน พระอาจารย์กุมมือสามีไว้ตลอด คุณหมอปั๊มหัวใจตลอดเหมือนกัน แต่ในที่สุดเขาก็เสียชีวิตวันนั้นด้วยโรคหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน อายุ 49 ปี ยังไม่มีโอกาสได้กินขนมกุยช่ายเลย