เวลานั่งสมาธิ กระผมชอบวางใจไว้ที่กลางท้องเฉยๆ ไม่คิดอะไร
สมาธิเป็นของสากลที่ไม่จำกัดเชื้อชาติ สัญชาติ และความเชื่อใดๆ
พอน้อมใจเข้าไปใกล้ๆก็เห็นองค์พระแก้วใสมีประกายวูบวาบนั่งอยู่ในดวงแก้วด้วย
แล้วอยู่ดีๆกระผมก็เห็นเป็นตัวเองห่มจีวรนั่งสมาธิ แต่เป็นกายใสๆทั้งตัวเลยครับ
วันนั้นรู้สึกสบายใจมาก นั่งไปสักพัก ใจก็นิ่งไม่คิดอะไรเลย แล้วก็เห็นเป็นดวงกลมสีทองใสๆ ผุดออกมาจากกลางกาย
พอดวงขยาย แสงสว่างก็มากขึ้น กระผมปล่อยสบายๆ ดวงแก้วก็กระจายตัวกว้างออกไปเรื่อยๆ
พระในตัวของกระผมมีสีใสๆ มีเศียรแหลมๆ องค์ใหญ่ประมาณจี้พระที่แขวนคอ พอทำเฉยๆใจก็จะสบายและนิ่งมาก
ตอนแรกที่นั่งสมาธิ นั่งได้ห้านาทีก็ต้องลุก เพราะมันปวดขา นั่งไปก็ไม่เห็นจะมีอะไร แถมยังคิดโน่นคิดนี่
ตอนนั้น กระผมรู้สึกสบายๆ มีความสุขมากจนน้ำตาจะไหล มันเป็นบรมสุขจริงๆ
พอทำใจนิ่งๆ กระผมก็เห็นองค์พระผุดขึ้นมา มาทั้งองค์แบบนั่งสมาธิ ภาพองค์พระค่อยๆชัดขึ้น
สักพักกระผมก็เห็นแสงสว่างเหมือนแสงตะวันเข้ามาตรงหน้า แล้วก็ค่อยๆลอยเข้ามาอยู่ในกลางท้อง
แปลกมาก...ดวงแก้วดวงนิดเดียวแต่ข้างในทำไมกว้างขวาง แล้วกระผมก็เห็นองค์พระแก้วใสนั่งอยู่ต่อหน้า
พอนั่งทำใจนิ่งๆแบบเดิม ดวงสว่างก็เกิดขึ้นที่ลูกตาอีก แต่เป็นดวงใหญ่กว่าเดิม
สักพักก็ต้องตกใจสุดขีด เพราะเห็นหน้าผู้หญิงคนหนึ่ง หน้าตาซีดเซียว น่ากลัวสุดๆ เธอนั่งจ้องหน้ากระผม
ยิ่งมององค์พระ...กระผมก็ยิ่งมีความสุข อยากมองไปเฉยๆ
Share
แชร์ลิงค์หน้านี้
