เรื่องราวของหญิงคนหนึ่ง เนื่องจากไม่ได้รับการสนับสนุนด้านการศึกษาตั้งแต่เด็กทำให้เธอต้องเปลี่ยนการเรียนจากสายสามัญ มาเรียนเป็นดีไซน์เนอร์ออกแบบเสื้อผ้าตั้งแต่อายุยังไม่ถึง 20 ปี...เมื่อเรียนจบเธอเป็นดีไซน์เนอร์ และช่างเสริมสวยที่มีฝีมือมาก เป็นที่ต้องการของโรงเรียนเสริมสวย และสถาบันเสริมความงามหลายแห่ง...ชีวิตผกผัน ทำให้เธอต้องไปเกี่ยวข้องกับการค้าประเวณีข้ามชาติ...ต่อมา ด้วยความคิดที่อยากจะทำบุญสร้างพระ ทำให้เธอได้มีโอกาสพบกับหมู่คณะ เส้นทางของการสร้างบารมีจึงได้เริ่มขึ้น
หลังจากที่เยาวชนในโครงการพีซ เรฟโวลูชั่นผ่านการหล่อหลอมทางเว็บไซต์ ทีมงานก็ได้ใช้กลยุทธ์ทุกรูปแบบ คัดเลือกหัวกะทิจากทั่วโลก ผู้สนใจสมาธิและอยากเห็นโลกเกิดสันติภาพจากสันติสุขภายในให้มารวมตัวกัน การมาเมืองไทยครั้งนี้จึงเป็นโอกาสดีในชีวิตของทุกคน ที่จะเรียนรู้วิธีการทำสมาธิให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น เราได้รับความร่วมมืออย่างดียิ่งจากโครงการ The Middle Way โดยจัดขึ้นระหว่างวันที่ 1 – 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2552 ณ สวนป่าหิมวันต์ อ.ภูเรือ จ.เลย มีผู้เข้าร่วมทั้งเยาวชนและพีซโค้ชรวมทั้งสิ้น 17 ท่าน โดยทุกคนมีความตั้งใจและมีผลการปฏิบัติธรรมที่ดี จากตัวแทน 9 ท่าน
ยิ่งไปกว่านั้น ด.ช.ณัฐพงศ์ยังได้ช่วยคุณครูประชาสัมพันธ์การสอบ World-PEC ด้วยการติดป้ายประชาสัมพันธ์ในโรงเรียน และในชุมชนละแวกนั้น จนมีคนมาสมัครสอบกันเป็นจำนวนมาก และด้วยความปลื้มใจเหลือล้น ด.ช.ณัฐพงศ์จึงได้ถือโอกาสจับปากกา บรรยายความในใจถึงถึงคุณครูไม่ใหญ่ โดยมีใจความดังนี้
ชายคนหนึ่ง...เนื่องจากค่านิยมของชาวจีนในสมัยนั้น ทำให้เขาต้องถูกส่งตัวไปเมืองจีน เพื่อไปอยู่กับปู่และย่า ตั้งแต่เล็ก ต่อมาเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้เข้าร่วมขบวนการต่อต้านญี่ปุ่น ย่าของเขากลัวว่าเขาจะมีภัย จึงส่งตัวเขากลับเมืองไทย แต่ทว่า แม่ของเขากลับไม่เชื่อว่าเขาเป็นลูก เพราะเชื่อข่าวลือว่า ลูกชายได้ตายไปแล้วในสงคราม...เขาล้มป่วยตอนอายุมากแล้ว และได้จบชีวิตด้วยการยิงตัวตาย
ชีวิตของมนุษย์ในสมัยก่อนนั้นยาวนานมาก แม้กระนั้นผู้มีบุญก็ไม่ประมาทในชีวิต เพราะมองเห็นทุกข์ เห็นโทษของการเกิด แก่ เจ็บ ตาย แต่ปัจจุบันอายุของมนุษย์โดยเฉลี่ยเพียง ๗๕ ปีเท่านั้น ชีวิตจึงเป็นของน้อย เราไม่ควรประมาท เพราะความตายอาจพรากชีวิตเราได้ทุกขณะ เพียงแค่หายใจเข้าไม่หายใจออก หรือหายใจออกไม่หายใจเข้าก็ตายแล้ว
พอเริ่มนั่งสมาธิลูกก็จะวางใจสบายๆ นึกถึงศูนย์กลางกายและนึกถึงองค์พระ ซึ่งลูกก็นึกได้ค่ะ เห็นองค์พระขนาดเท่าองค์พระธรรมกายประจำตัว เป็นองค์สีทอง อยู่ที่กลางท้อง พอเห็นแล้วก็รู้สึกมีความสุขและอบอุ่นใจ เหมือนมีที่พึ่งในตัว
อดีตสาวโรงงานคนหนึ่ง เธอเกิดในครอบครัวเกษตรกร คุณพ่อทำนาเป็นอาชีพหลัก และเป็นเจ้าของคณะสาวรำวงเป็นอาชีพเสริม แต่ฐานะของครอบครัวกลับยากจน คุณแม่ของเธอจึงมีชีวิตที่ลำบาก ต้องทำงานหนัก ต้องหาอาหารมาเลี้ยงลูกๆตามมีตามเกิด และยังต้องมาช้ำใจในความเจ้าชู้ของคุณพ่ออีกด้วย สุดท้ายหันเข้าหาสุรา และติดสุราในที่สุด...ต่อมา เธอได้แต่งงานกับสามีซึ่งเป็นชาวเยอรมัน และได้รู้จักกับหมู่คณะทาง DMC โดยบังเอิญ หนทางการสร้างบารมีของเธอจึงได้เริ่มต้นขึ้น
