ครอบครัวของผู้จัดการฝ่ายซอฟต์แวร์จากประเทศฮังการี ได้เดินทางมาเยี่ยมชมวัดพระธรรมกาย ซึ่งมีความประทับใจในเรื่องความสะอาด และความเป็นระเบียบวินัยของวัดพระธรรมกายเป็นอย่างมาก
ผมเรียนรู้การเป็นเถ้าแก่ตั้งแต่ตัวกระเปี๊ยก เพราะตอนผมอายุ 15 ปี ผมก็ต้องเปิดแผงลอยขายของเล่นตามตลาดนัดด้วยตัวเอง ซึ่งผมบริหารงานเองทั้งหมด ตั้งแต่ไปหาซื้อของที่สำเพ็ง หาที่ตั้งแผงลอย คือ ทำเองทุกอย่าง และพอขายได้ก็เอามาทำบุญตั้งแต่ 1 บาท 20 บาท ถึง 100 บาทครับ แต่หลังจากคุณพ่อเสียแล้ว ผมก็ต้องหางานที่มีรายได้เพิ่มขึ้น คือ หลังเลิกเรียน..ก็มาทำงานติดต่อลูกค้าให้กับบริษัทฝึกอบรมสัมมนาแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นงานด้านการตลาด ซึ่งช่วงนั้นผมอายุแค่ 18 ปีเท่านั้น
บุพกรรมใดที่ทำให้ลูกต้องมาทำงานเป็นคนรับใช้ และลูกจะแก้ไขวิบากกรรมนี้อย่างไรคะ
ชมรมพุทธศาสตร์สากล โดยทีมพัฒนากิจกรรมภาคใต้ จัดอบรมเชิงปฏิบัติการ “ห้องเรียนแห่งความดี” ให้กับผู้จัดการ ผู้อำนวยการ คณะครู โรงเรียนยุวศึกษา และโรงเรียนยุวรัตน์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี
หลวงพ่อเจ้าคะ ตลอดชีวิตของลูกก็ไม่เคยมีความทุกข์อะไรแบบสาหัสสากันเลยค่ะ จนกระทั่งปลายปี พ.ศ.2558กรรมนำพาให้โชคร้ายเข้ามาในชีวิตแบบเฉียบพลัน คือ ลูกสาวคนเดียวที่ลูกรักดั่งชีวิต ซึ่งกำลังมีอนาคตในหน้าที่การงานเพราะเป็นถึงผู้จัดการ แต่อยู่ๆ ก็มีอาการจำอะไรไม่ได้ พูดวนไปวนมา จนเพื่อนที่ทำงานเขาถามว่า..
พระธรรมทายาท วสันต์ เสฏฺฐวีโร อายุ 48 ปี จากศูนย์อบรมวัดพระธรรมกาย ระเบียง 3 กลุ่ม 6 ก่อนมาบวชทำงานเป็นผู้จัดการฝ่ายผลิต ของบริษัท Art of living
ก่อนมาบวช ผมทำงานเป็นผู้จัดการแผนกขายอุปกรณ์การแพทย์ ชีวิตของผมไม่มีอะไรหวือหวา ไม่ได้มีชีวิตที่ดีจนสุดโต่ง หรือร้ายจนสุดขั้ว
ก่อนหน้านี้ ใครเห็นกระผมเป็นต้องทำความเคารพ เพราะกระผม คือ ท่านผู้จัดการ และมีลูกน้องมากมาย เป็นตัวแทนบริษัทในต่างประเทศ กระผมรู้ดีว่าลูกน้องยังต้องการความรู้ความสามารถของกระผมเพื่อดำเนินธุรกิจข้ามชาติต่อไป แต่กระผมก็มีเหตุผลที่ทำให้กล้ามาบวช คือ ถ้าเราไม่ช่วยรักษาพระพุทธศาสนาไว้เสียแต่ตอนนี้ ก็คงไม่มีวัดไว้สร้างคนดี แล้วเราจะดำเนินธุรกิจบนโลกที่ไร้คนดีได้อย่างไร
