วันหนึ่งตื่นขึ้นมาลูกก็คิดว่า เอ…นี่เราอยู่ที่ไหน ทำไมชีวิตเราเป็นอย่างนี้ ในเมื่อเราต้องเก็บกระเป๋าตลอดเวลา ต้องใช้ชีวิตตามที่ตารางบินกำหนด ของหรูๆที่มีอยู่ล้วนหมดความหมาย ให้ความสุขเราแค่ชั่วครั้งชั่วคราว ผิดกับเมื่อก่อนที่เคยรู้สึกว่ามันมีความหมายมาก เบื่อมากๆ ที่ต้อง Entertain กับเพื่อนอยู่เรื่อยๆ ไม่อาจหยุดตัวเองให้เลิกชีวิตแบบฟุ่มเฟือยได้ เบื่อไปทุกสิ่งทุกอย่าง
หญิงชาวไต้หวัน...เธอต้องกำพร้าพ่อ ตั้งแต่ยังเด็ก แม่ของเธอต้องทำงานหนัก เพื่อหาเงินมาเลี้ยงลูกๆ ทั้งๆที่ไม่มีความรู้ ต่อมาแม่ของเธอมีสามีใหม่ เพื่อหวังว่าจะเป็นที่พึ่ง ช่วยกันหาเลี้ยงครอบครัว แต่ทุกอย่างกลับเลวร้ายลง...หลังจากพ้นมาจากพ่อเลี้ยง ได้อยู่กันพร้อมหน้าแม่-ลูก เธอกับแม่ก็ต้องมาทำงานหาเงินใช้หนี้ให้กับภรรยาของน้องชายอีก...เมื่อเธอมีคนรัก หวังว่า เขาคือคนที่ใช่ แต่แล้วก็ต้องผิดหวัง
ธรรมดาของหญิงผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นมารดา ย่อม มีจิตใจอ่อนไหวไปตามความเป็นไปของบุตร ถึงคราวบุตรอยู่ดีมีสุข มารดาก็พลอยแช่มชื่นเบิกบาน ยิ้มแย้มแจ่มใสไปด้วย แต่ครั้นบุตรมาเจ็บไข้ได้ป่วย ใจของมารดาก็เป็นทุกข์ร้อน มีความไม่สบายกายไม่สบายใจไปด้วย
คุณครูเบญจา ปัญญาคม อายุ 53 ปี ครูดีเด่นแห่งเมืองย่าโม ที่ได้ย้ายไปตั้งรกรากไกลถึงเดนมาร์ค เธอมีทั้งชีวิตและวิญญาณของความเป็นครูที่หวังให้ศิษย์นั้นเติบโตมาเป็นผู้ใหญ่ที่ทั้งเก่งและดี เธออยู่ไกลถึงเดนมาร์ค แต่เธอก็ได้พบกับคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง...
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุนี้เมื่อชาติก่อนเคยเป็นผู้ไม่ให้ทานมาก่อน เป็นผู้ตระหนี่เหนียวแน่น แม้หยาดน้ำมันเพียงเล็กน้อยก็หวงแหนไม่ยอมให้ใคร ต่อมาเราได้ทรมานเธอ กระทำให้หมดพยศ พรรณนาผลแห่งการให้ทาน และให้ตั้งอยู่ในทาน เธอจึงหันกลับมาให้ทานอีกครั้งหนึ่ง ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุรูปนี้เคยได้รับพรในสำนักของเราว่า แม้ได้น้ำมาเล็กน้อยเพียงซองมือหนึ่ง หากมิได้ให้ทาน จักไม่ดื่มน้ำนั้น ด้วยผลแห่งการที่ได้รับพรในสำนักของเรานี้ เธอจึงเป็นผู้มีอัธยาศัยในการให้ทาน
