หลักการทำบุญและการให้ทาน : หน้า 8/183

“บัณฑิตผู้รู้แจ้งพึงกระทำบุญทั้งหลายใน หลักวิชาให้ดี ถ้าไม่รู้หลักจะได้ผลไม่เต็มที่ และ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้เสด็จไปแล้วโดยชอบ 4 ซึ่งเป็นบุญเขตที่ถวายทานแล้วมีผลมาก ข้าพเจ้า ท่าจิตให้เลื่อมใสในพระองค์ว่า พระพุทธเจ้า เสด็จจากป่ามาสู่บ้านเพื่อประโยชน์แก่เราหนอ จึงได้เข้าถึงพิภพดาวดึงส์ เพราะบุญนั้นวรรณะ ของข้าพเจ้าจึงเป็นเช่นนี้ เพราะบุญนั้นทิพย สมบัติจึงสำเร็จแก่ข้าพเจ้า อีกทั้งวรรณะของ ข้าพเจ้าก็สว่างไสวไปทุกทิศ บ นี้เป็นหลักวิชาที่ช่วยในการตัดสินใจ ทําทานของพวกเราว่า หากจะทำบุญทั้งที ควรทำอย่างไรถึงจะได้บุญมากที่สุดสมกับที่ หาทรัพย์มาด้วยความเหนื่อยยากลำบาก ทรัพย์ นั้นจะได้เกิดประโยชน์ใหญ่ติดตามตัวเราไป ข้ามภพข้ามชาติ ไม่ใช่เพียงทำตามอารมณ์ ท่าเพราะอยากเด่นอยากดัง อยากมีชื่อเสียง หรืออยากให้คนยอมรับนับถือ ซึ่งยังไม่ใช่ วัตถุประสงค์หลักของการให้ การจะทำความดีใด ๆ ต้องศึกษา ต้องมีเป้าหมายการให้ทานที่ชัดเจน คือ เป็นไป Go เพื่อการบรรลุมรรค ผล นิพพาน พวกเราโชคดี ที่ได้รู้หลักคำสอนจากพระบรมศาสดาแล้ว ก็ทำให้ถูกหลักการให้ ทำทานทั้งทีก็ควรนึกถึง หลักการให้ทั้ง ๔ ประการนี้ ทุกข้อดีทั้งนั้น แต่ ดีที่สุด คือ ต้องให้เพื่อยกระดับจิตใจของเรา ให้สูงขึ้น เพื่อขจัดความตระหนี่ออกไปจากใจ ขจัดความโลภ ซึ่งจะเป็นทางไปสู่ความบริสุทธิ์ หลุดพ้นจากความทุกข์ในสังสารวัฏอย่าง v s แทจรง “ถ้าว่าสัตว์ทั้งหลายพึงรู้ผลแห่งการ จําแนกทานเหมือนอย่างที่พระผู้มีพระภาคเจ้า ตรัสแล้ว สัตว์ทั้งหลายพึงกำจัดความตระหนี่ อันเป็นมลทิน มีใจผ่องใส จึงให้ทาน ทายก เป็นอันมากครั้นให้ทักษิณาทาน คือ ข้าว ใน ทักขิไณยบุคคลผู้ควรแก่ของที่มาสักการบูชา ทั้งหลายแล้ว จุติจากความเป็นมนุษย์ย่อมไปสู่ สวรรค์” (ทานสูตร) ๐๖ อยู่ในบุญ กรกฎาคม ๒๕๕๘