ประสบการณ์จากการเรียน : หน้า 112/183

D MC ช่องนี้มีคำตอบ DMC http://goo.gl/E16NAO รับชมรูปแบบ Video ผ่านทาง Application QR code ในมือถือ และ Tablet Case Study ก ร ณ ศึกษา กราบนมัสการคุณครูไม่ใหญ่ที่เคารพอย่างสูง ผมเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา พันธุ์แท้ครับ เพราะเริ่มเข้าเรียนตั้งแต่ชั่วโมงแรก ที่คุณครูไม่ใหญ่เปิดโรงเรียนมาจนถึงทุกวันนี้ ยังไม่เคยขาดเลยครับ ตั้งแต่ได้มาเป็นนักเรียน อนุบาลฝันในฝันวิทยา ผมเข้าใจความเป็นจริง ของชีวิตที่ไม่เคยได้ยินได้ฟังจากที่ไหนมาก่อน ผมจึงทุ่มเทสร้างบารมีอย่างเต็มที่เต็มกำลัง ในทุก ๆ บุญ เพราะเชื่อมั่นว่าตลอดชีวิตนี้คง ไม่อาจได้ฟังสิ่งที่ดี ๆ อย่างนี้จากที่ไหนอีกแล้ว ๆ ยกเว้น DMC ช่องนี้ช่องเดียวครับ ผมกราบขอ ความเมตตาคุณครูไม่ใหญ่ฝันในฝันดังนี้ครับ คุณแม่ของผม เริ่มมาวัดพระธรรมกาย ครั้งแรกเมื่อปี ๒๕๒๗ แล้วก็เข้าวัดต่อเนื่อง เรื่อยมาแทบทุกอาทิตย์ ยิ่งวันอาทิตย์ต้นเดือน ท่านไม่เคยขาดเลยครับ นอกจากทําบุญด้วย ตนเองแล้ว คุณแม่ยังทำหน้าที่ผู้นำบุญอย่าง ทุ่มเทสุดชีวิต โดยเฉพาะงานสลายร่างคุณยาย อาจารย์ฯ คุณแม่ปลื้มปีติใจมากครับ ท่านตั้งใจ ออกทำหน้าที่แจ้งข่าวบุญแทบทุกวัน ตั้งแต่ ๙ โมงเช้าไปจนถึง 5 โมงเย็น นานเป็นเดือน ๆ ทั้งที่อายุ ๖๐ กว่าปีแล้ว จนกระทั่งรวบรวม ปัจจัยมาถวายพระเดชพระคุณหลวงพ่อได้เป็น จำนวน 1S ครับ ๖ ปกติคุณแม่เป็นคนที่ประหยัดมัธยัสถ์ มาก เพราะในวัยเด็กท่านผ่านชีวิตที่ลำบาก มามากต่อมาก ต้องพึ่งพาตนเองจนกระทั่ง มุทิตาจิต ๑๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๘ สามารถสร้างเนื้อสร้างตัวมาได้ คุณแม่เป็น ลูกสาวคนกลางในจำนวนพี่น้อง ๕ คน ท่าน เป็นคนโชคชะตาอาภัพมาตั้งแต่เล็ก พอคุณยาย ของผมคลอดลูกชายคนสุดท้องได้ไม่นาน คุณตาก็มาเสียชีวิตลงอย่างกะทันหัน คุณแม่ ของผมจึงกลายเป็นลูกกำพร้าพ่อ ลำพังตัว คุณยายเพียงคนเดียวไม่อาจเลี้ยงดูลูกทุกคนได้ จึงได้พาลูก ๆ เดินทางจากสระบุรีไปลพบุรี จำใจแบกหน้าไปขอความช่วยเหลือจาก คุณทวดของผม ซึ่งก็คือคุณตาแท้ ๆ ของคุณแม่ โดยคุณแม่จะเรียกติดปากว่า “พ่อใหญ่” แทนที่พ่อใหญ่จะรับดูแลหลาน ๆ ไว้ ทั้งหมด ท่านกลับเกรงใจภรรยาคนใหม่ที่แสดง ท่าทางไม่พอใจ ทำตาค้อนปะหลับปะเหลือก ไม่เต็มใจรับ เพราะคิดว่าไม่ใช่ลูกไม่ใช่หลาน ของตัว ในที่สุดพ่อใหญ่จึงแบ่งรับแบ่งสู้ รับเลี้ยง เฉพาะหลานสาวคนกลาง คือ คุณแม่ของผม ซึ่งขณะนั้นอายุเพียง 6 ขวบ คุณยายจึงจำใจ ๔ ต้องฝากคุณแม่ของผมไว้กับพ่อใหญ่ แต่ก่อน จะจากไป คุณยายสู้อุตส่าห์ปลอบคุณแม่ว่า ไม่ต้องห่วงนะลูก แล้วอีกหน่อยแม่จะกลับมารับ แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่มีวี่แววว่าคุณยายจะกลับ มารับคุณแม่สักที ทุกวันตอนพระอาทิตย์ตกดิน คุณแม่จะนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นเพราะคิดถึง แม่และน้อง ๆ ตลอดเวลาที่อาศัยอยู่ในบ้านของ พ่อใหญ่ ชีวิตของคุณแม่ไม่ได้มีความสุขสบาย ๑๑๐ อยู่ในบุญ กรกฎาคม ๒๕๕๘