เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน : หน้า 43/51

๘๒ คุณภัทรภรออกเดินทางตอนตี ๕ ก่อนออกจาก บ้านเธอได้สวดมนต์ท่าวัตรเข้าเรียบร้อย ขณะนั่งรถไป ก็น้อมระลึกถึงองค์พระไว้ที่ศูนย์กลางกายตลอด เธอรู้ ว่าหนทางที่ไปค่อนข้างเปลี่ยว อาจเป็นอันตรายได้ เพราะ เป็นเขตชายแดน เธอกลัวถูกดักปล้น เมื่อไปถึงตลาดโรงเกลือเป็นเวลา ๘ โมงเช้า คุณ ภัทรภรกับเพื่อน ๓ คน รีบเดินดูสินค้าในตลาดแข่งกับ แสงอาทิตย์ที่เพิ่มความร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่กำลัง เดินข้ามถนนไปดูสินค้าอีกฟากหนึ่ง เพื่อนทั้ง ๒ คน เดินนำหน้า คุณภัทรภรเดินรั้งท้าย ขณะที่ข้ามถนน ถนนดูโล่งตลอด เพื่อนเดินข้ามกึ่งกลางถนนไปแล้ว คุณภัทรภรกำาลังเร่งฝีเท้าตาม จู่ๆ ก็มีรถมอเตอร์ไซค์ พุ่งตรงเข้ามายังจุดที่คุณภัทรภรเดินอยู่ คนขับเป็นผู้ชาย ไม่มีทีท่าว่าจะชะลอความเร็วลงเลย พุ่งเข้ามาเร็วมาก ด้วยสัญชาตญาณคุณภัทรภรตัดสินใจหลบถอยหลัง แต่มอเตอร์ไซค์เจ้ากรรมก็หักหลบมาทางเดียวกันพอดี ขณะที่มอเตอร์ไซค์กำลังวิ่งใกล้เข้ามา เหตุการณ์ที่ไม่ คาดฝันก็เกิดขึ้น.. ทันใดนั้น มีม่านหมอกสีขาวตกลงมาเป็นฉากกั้น ระหว่างมอเตอร์ไซค์กับคน คุณภัทรภรมองเห็นรถ มอเตอร์ไซค์เป็นแค่เงาสีขาว ๆ ตะคุ่มๆ พุ่งเข้ามา ม่าน หมอกลงหนามากจนไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดได้เลย คุณภัทรภรได้ยินเสียงสั่งแว่วมาว่า “นอนลงสิ” ในยาม กะทันหันเธอนึกในใจว่าแล้วจะนอนท่าไหนดีล่ะ เสียง นั้นก็บอกว่า “เอาหน้าลง” จากนั้น คุณภัทรภรก็มีความ รู้สึกว่าตัวเองค่อย ๆ ล้มลงเบา ๆ ในลักษณะนอนคว่ำหน้า แล้วเธอก็สะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเพื่อนร้องเรียกด้วยความ ตกใจ ตอนนั้นมีคนมามุงดูกันเพียบ คนขับมอเตอร์ไซค์ รีบเข้ามาขอโทษ บอกว่าเบรกแตก เหยียบเบรกเท่าไรก็ ๘๓