ความรู้สึกของเด็กสาวที่ขาดที่พึ่ง
…อแม่
ฉันเหมือนรู้ใจเธอว่า เธอว้าเหว่
หดหู่ และท้อถอยเพียงไร เหมือนฟืนไฟ
ที่กำลังจะมอดไหม้จนสิ้นแล้ว ขาดคน
ที่จะมาช่วยเติมฟืนในกองไฟให้ช่วงโชติ
ต่อไป เหมือนเธอเดินหลงไปในทางมืด
ไม่มีใครช่วยยื่นเทียนไขสักเล่…
เกือบทุกวันที่ฉันต้องหูชากับเสียง ร้องไห้สะอึกสะอื้นของเด็กสาว รวมทั้ง คำพูดเชิงปรับทุกข์กับฉัน “ทำไมนะ ทำไม ทำไมพ่อไม่เข้า ใจฉันบ้างเลย มันไม่ใช่ความผิดของฉัน จนนิดเดียว ทำไมพ่อจึงต้องไม่ไว้ใจฉัน ไม่