ความรู้สึกของเด็กสาวที่ขาดที่พึ่ง วารสารกัลยาณมิตร ปี 2531 ฉบับที่ 2 หน้า 63
หน้าที่ 63 / 118

สรุปเนื้อหา

เกือบทุกวันที่ฉันต้องหูชากับเสียง ร้องไห้สะอึกสะอื้นของเด็กสาว รวมทั้ง คำพูดเชิงปรับทุกข์กับฉัน “ทำไมนะ ทำไม ทำไมพ่อไม่เข้า ใจฉันบ้างเลย มันไม่ใช่ความผิดของฉัน จนนิดเดียว ทำไมพ่อจึงต้องไม่ไว้ใจฉัน ไม่เชื่อฉัน ทำไมความผิดทั้งหลายแหล่ ที่หาเจ้าของไม่ได้แล้ว พ่อต้องให้ฉัน รับเหมาทุกที” แล้วน้ำตาของเจ้าหล่อนก็แย่งกัน พรั่งพรูออกมาจากนัยน์ตาที่แดงคู่นั้น “เธอดูซิ แม้แต่วันนี้ วันที่ฉัน ไม่สบาย ฉันบอกนะ บอกพ่อว่า ฉัน ไม่สบาย แต่พ่อกลับไม่สนใจ ฉันยัง คอยอีกว่า คอยที่จะได้ยินคำพูดแสดง ความห่วงใยฉันจากพ่อ แต่มีบ้างไหม เล่า! ฉันคอยจนอาการไข้หนักขึ้น ๆ ฉันก็ยังไม่ได้ยินพ่อมาถามฉันว่า เป็นไงบ้าง อาการดีขึ้นรึยัง พ่อจะพา ไปหาหมอนะ แต่นี่ไม่มีเลย! หรือพ่อ อาจจะงานยุ่งมาก จนไม่มีเวลาที่จะพูด กับฉันสักค่า!”

หัวข้อประเด็น

- ความรู้สึกของเด็กสาวที่ขาดที่พึ่ง

ข้อความต้นฉบับในหน้า

เกือบทุกวันที่ฉันต้องหูชากับเสียง ร้องไห้สะอึกสะอื้นของเด็กสาว รวมทั้ง คำพูดเชิงปรับทุกข์กับฉัน “ทำไมนะ ทำไม ทำไมพ่อไม่เข้า ใจฉันบ้างเลย มันไม่ใช่ความผิดของฉัน จนนิดเดียว ทำไมพ่อจึงต้องไม่ไว้ใจฉัน ไม่เชื่อฉัน ทำไมความผิดทั้งหลายแหล่ ที่หาเจ้าของไม่ได้แล้ว พ่อต้องให้ฉัน รับเหมาทุกที” แล้วน้ำตาของเจ้าหล่อนก็แย่งกัน พรั่งพรูออกมาจากนัยน์ตาที่แดงคู่นั้น “เธอดูซิ แม้แต่วันนี้ วันที่ฉัน ไม่สบาย ฉันบอกนะ บอกพ่อว่า ฉัน ไม่สบาย แต่พ่อกลับไม่สนใจ ฉันยัง คอยอีกว่า คอยที่จะได้ยินคำพูดแสดง ความห่วงใยฉันจากพ่อ แต่มีบ้างไหม เล่า! ฉันคอยจนอาการไข้หนักขึ้น ๆ ฉันก็ยังไม่ได้ยินพ่อมาถามฉันว่า เป็นไงบ้าง อาการดีขึ้นรึยัง พ่อจะพา ไปหาหมอนะ แต่นี่ไม่มีเลย! หรือพ่อ อาจจะงานยุ่งมาก จนไม่มีเวลาที่จะพูด กับฉันสักค่า!” ฉันอยากปลอบเธอจังว่า อย่าคิด มาก จะทำให้ปวดหัวมากขึ้น ฉันเฝ้า ดูเธออยู่นานจนเธออ่อนแรงและหลับไป ในที่สุด หากเธอตื่นสายไม่ทันไปทำอาหาร เช้าในวันพรุ่งนี้ คงต้องโดนตีแน่ ๆ ฉัน สงสารเธอจัง โดนเพื่อน โดนพี่น้องรังแก เธอเหมือนขาดที่พึ่งทางใจ ปรึกษาใครก็ ไม่ได้ นอกจากฉันซึ่งไม่อาจช่วยเธอได้ แม้แต่ให้คำปรึกษาหรือพูดปลอบใจเธอ! เธอพยายามบอกกับฉันเสมอว่า เธอพยายามที่จะให้พ่อแม่เข้าใจใน ตัวเธอ แต่ซ้ำร้ายกลับกลายเป็นว่า เธอพยายามเถียงพ่อแม่ กุมภาพันธ์ ๒๕๓๑ แสงสลัวๆ บนทางมืด เพือนใจ วัยหวาน โดย ด.ญ.จันทร์เพ็ญ กสิกิจนำชัย ม. ๓/๕ โรงเรียนสระบุรีวิทยาคม อายุ ๑๔ ปี ในบางครั้งที่เธอพยายามทำ อะไรดี ๆ เพื่อต้องการให้พ่อเธอ ชื่นชมกับความดีนั้น แต่พ่อเธอแสดง อาการเฉยเมย จนทำให้เธอรู้สึกผิด หวังอย่างมาก ใครชื่นชมสักหมื่น สักแสนคนก็ไม่อบอุ่นใจหรือมีความ หมายเท่าคำชื่นชมจากผู้เป็นพ่อแม่ ฉันเหมือนรู้ใจเธอว่า เธอว้าเหว่ หดหู่ และท้อถอยเพียงไร เหมือนฟืนไฟ ที่กำลังจะมอดไหม้จนสิ้นแล้ว ขาดคน ที่จะมาช่วยเติมฟืนในกองไฟให้ช่วงโชติ ต่อไป เหมือนเธอเดินหลงไปในทางมืด ไม่มีใครช่วยยื่นเทียนไขสักเล่ม หรือ ตะเกียงสักดวงส่องทางให้ อา! ฉันนึกอะไรขึ้นมาได้แล้ว สิ่งนี้คงจะเป็นแสงเทียนสำหรับเธอ กระมัง ฉันเคยเห็นนะ ในตอนก่อน นอน เธอจะสวดมนต์ แล้วนั่งหลับตา นิ่ง นิ่ง และนาน จนฉันแปลกใจ แล้ว เธอก็ลงนอนด้วยใบหน้าที่เปี่ยมสุข แม้เวลาเพียงน้อยนิด แต่สามารถทำ ให้ชีวิตเธอมีค่าขึ้นมาบ้างสำหรับ ตัวเอง ก็นับว่าคุ้มแล้ว € ๖ด Kalyanamitra.org
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More