ความเคียดแค้นและการให้อภัย
…ง
เลี้ยงทรงรู้สึกผิดจริง ก็กล่าวคำขออภัย อดสูแก่ผู้สุจริต และความดูหมิ่นสาปแช่ง เจ้าชายแล้วตรัสว่า “นัยน์ตาของเจ้านั้น
โทษบ้างที่พระองค์ได้ล่วงเกินพระมารดา ของเหล่าบัณฑิตชน การมีชีวิตอยู่โดย งามยิ่งนักประหนึ่งอุบลซ…
ตนเองก็ต้องติเตียนตนเองอยู่เนืองนิจ” พระนางศิษยรักษิตาทรงนิ่ง ใน ความนิ่งนั้นแววแห่งความเคียดแค้นชิง ซึ่งปรากฏออกมาทางพระเนตรทั้งสอง เจ้าชายกุณาละก็ทรงทราบแน่นอน ใคร บ้างจะไม่ทราบเรื่องอย่างนี้ สุข ทุ