ป.ธ.๘ : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 2696 / 3068

การปรับกาย ปรับใจ ต้องทำทุกรอบ โดยเอาตัวเราเป็นเกณฑ์ เป็นครู เราแสงหาความพอ ดีกว่า แค่ไหนพอเหมาะพอดี ลองปรับดูทั้งร่างกายและจิตใจ แล้วเราจะพบความพอดี ๑๑ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๕

ให้เราทั้งหมดอย่าง ปล่อยวางทุกสิ่ง เพื่อให้จิตของเรามีความสุขเพิ่มขึ้นไปเรื่อย ๆ เมื่อใจเราไม่เหนียวไม่รั้งอะไรทั้งสิ้น ใจจะค่อย ๆ มีความสุขเพิ่มขึ้นไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเกิดความโล่งอยู่ภายใน กายเบา

การปล่อยวางทุกสิ่งทำให้จิตใจมีความสุขเพิ่มขึ้น ใจที่ไม่เหนียวแน่นจะนำไปสู่ความรู้สึกโล่งเบา และสามารถเคลื่อนไปสู่ความสงบได้ง่ายขึ้น เมื่อใจไม่ผูกพันกับสิ่งใด ๆ จะทำให้ชีวิตเรียบง่ายและมีความสุขอย่างแท

ลูกนัยน์ตาเราอยู่ในระดับของตาเดิม ไม่ต้องเหลือบลงต่ำไปดู ให้ทำเหมือนเราแอบ ๆ มองดูดาว ดูองศาพะนิด ๆ เหมือนไม่ได้ตั้งใจดู นี่คือวิธีดูเข้าไปในกลางกายอย่างถูกวิธี ถ้าเหลือบตาลงไปดู ก็เท่ากับกดลูกนัยน์ตา

ปล่อยวางได้ใน navigatี้ นี้ ก็เข้าถึงธรรมได้ในnavigate นี้ ๒๑ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๖๖

เอาตัวเราเป็นครู สังเกตให้ดี ปรับให้พอดี ไม่ตีง ไม่หย่อน พอดีเมื่อไร...ได้ดีเมื่อนั้น 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๕

การปรับอารมณ์ ที่จริงเรารู้ว่านว่า... ปรับแค่ไหนพอดี แล้วเราชอบ แต่พอถึงตรงนี้ ทำไมเราปล่อยให้มันผ่านไป ๒๓ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๕

ถ้ามีความรู้สึกว่า "ค่อยเป็นค่อยไป" ใจเราจะไม่ร้อน ไม่รุ่มร้อน ประสบการณ์จะค่อยๆ พัฒนาไป อย่างมีความสุข และจะเข้าใจทุกประสบการณ์ แล้วในที่สุดประสบการณ์นี้ จะนำไปสู่ความมั่นคง ๑๔ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๖

ถ้าช่วงไหน...นั่งไม่ได้ดังใจเรา ก็อย่าไปหงุดหงิด ให้ทำเฉย ๆ อย่างสบาย ๆ Let it be ปล่อยให้มันเป็นไป ๑๗ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๘

เวลานั่งธรรมะ...อย่าตั้งใจมากจนเกินไป ไม่ต้องไปเสียดาย ประสบการณ์ที่เราเคยนั่งแล้วดี เพราะจะทำให้เราเผลอไปเร่งอย่างผิดวิธี เราต้องฝึกปล่อยวาง เพื่อให้ใจได้รับความสุขบ้าง ไม่อย่างนั้น...ใจเราก็จะไม่มี

เมื่อเราปฏิบัติธรรมอย่างก้าวร้าว ประสบการณ์ภายใน จะดีขึ้น คงที่ หรอยาบลง ไม่คาดหวังว่า อะไรจะเกิดขึ้น ทำหน้าที่แค่... หยุด นี้ เฉย อย่างมีความสุข ๘ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๓๙

ให้เป็นมิตรกับทุก ๆ ประสบการณ์ แม้ว่าความมืดภายใน หรือไม่มีอะไรใหม่มาให้ดู ๒๘ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๘

ประสบการณ์ภายในจะเป็นเครื่องปังว่า... เราได้ให้ความเอาใจใส่กับศูนย์กลางกายจริงแค่ไหน ๒๖ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๙

ทุก ๆ ประสบการณ์ มีคุณค่าสำหรับเรา ไม่ว่าประสบการณ์นั้น จะมึด หรือสว่าง จะชัดเจน หรือไม่ชัดเจน จะหยาบหรือละอียด ดีสำหรับเราทั้งนั้น >>>>

มัว่ า เ ร า จ ะ ยั ง มื ด ยั ง ไ ม่ นิ ง ก็ ต า ม... แต่ ก็ ไ ม่ ไ ด้ หม า ย ถึง ว่ มัน จะ เป็ น อย่ า ง นี้ ต ล อ ด ช า ติ เร า มั น ฝึ ก ฝน อ บ ร บ ร ม ใ จ แล้ ว ก็ มั น ส ั ง เก ต ปรั บ ใ จ ข อ ง

ในเนื้อหานี้กล่าวถึงความมืดมนในชีวิตและการเรียนรู้ที่จะปรับใจเพื่อนำไปสู่ความสำเร็จ อธิบายถึงขั้นตอนในการฝึกฝนจิตใจเพื่อรับมือกับปัญหาและหาแนวทางสู่ความสำเร็จ การฝึกฝนและการปรับใจเป็นสิ่งสำคัญที่จะช่ว

วิธีที่ดีที่สุด ทำเฉย ๆ หยุดนิ่งเฉย ๆ แล้วมันก็เป็นไปเอง อย่างเป็นธรรมชาติ ค่อย ๆ ปล่อยลงไป เบา ๆ สบาย ๆ ๑๕ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๓

หยุดกับนิ่งไปเรื่อย ๆ ประกองไปเฉย ๆ พอถูกส่วน เดี๋ยวมันเป็นไปเองเลย 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535

"ถูกส่วน" ไม่ใช่เราไปทำให้ถูกส่วนะ เรามีหน้าที่ประคองใจอย่างเดียว การถูกส่วนเป็นเรื่องของภายใน ที่เขาจะปรับไปเอง และกำหนดไม่ได้ว่าใช้เวล่าเท่าไร กี่ชั่วโมงถึงจะถูกส่วน เรามีน้ำที่ประคองอย่างเดียว ปรับ

ไม่หยุด...ไม่ลง หยุดกับนี่อย่างเดียวถึงจะลงไปได้ ถ้าใจหยุด มันจะเป็นไปเอง ถ้าไม่หยุด เอาช้างก็เชื่อมาตุดก็ไม่ลง แต่ถ้าหยุด เอาช้างก็เชื่อมาตุด ไม่ให้ลง...มันก็ลง ประกอบใจให้หยุดนึง ต้องฝึกตรงนี้ให้ได

ถ้ามีออ...ก็ยับ ง่วง...ก็ปล่อยให้หลับ ถ็นิ้ง...ก็ลืมตา แล้วก็ กากในใหม่ ปรับหอารมณ์สบาย เดียวก็ได่ ๑๕ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๓

ใครที่ตั้งใจมาก ปรับใหม่มะ ผิดวิธี ไม่ถูกต้อง 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555