EP.12 วจีกรรมทำให้ปากเบี้ยว

ผู้ส่งเคสเป็นผู้หญิง ยังมีชีวิตอยู่. อยู่ที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมวอชิงตัน. เชื่อเรื่องกฎแห่งกรรมตั้งแต่สมัยเด็กเพราะแม่เล่าให้ฟัง. ปฏิบัติธรรมครั้งแรกที่วัดพุทธเมอวูด 1 อาทิตย์ มีผลการปฏิบัติธรรมดี ได้เห็นองค์พระในดวงแก้ว ยิ่งทำให้เชื่อมั่นในบุญมาก. ได้ชักชวนคนมาสร้างบุญ ร่วมรับฟังถ่ายทอดเสียงจากเมืองไทย บูชาข้าวพระ. รับหน้าที่ต้อนรับ จัดเตรียมอาหารเพื่อบูชาข้าวพระและเลี้ยงคนมาทำบุญนั่งสมาธิ. ช่วงแรกคนมาน้อย ต่อมาเพิ่มขึ้นถึง 30 คนและล้นบ้าน. ทำหน้าที่เต็มที่. ร่วมใจกับหมู่คณะเปิดศูนย์ปฏิบัติธรรมซีแอเทิลปี 1996. ออกทำหน้าที่กัลยาณมิตรตามร้านอาหาร บอกบุญสร้างองค์พระ ลานธรรม กฐิน และทุกบุญต่อเนื่อง.

ผู้ส่งเคสทำงานเป็นกุ๊กในร้านอาหารมาตลอด ต้องยืนผัดอาหารและอยู่หน้าเตาทั้งวัน ลุยงานทางโลกจนร่างกายทรุดโทรม. รู้สึกปวดที่มือ ปวดขา และปวดไหล่. ช่วงนั้นตรงกับช่วงที่มีกฐินคุณยายสร้างมหาวิหารหลวงพ่อวัดปากน้ำ อยากทำบุญใหญ่มาก. ต้องตัดสินใจถึง 5 วัน เพราะปัจจัยที่จะทำเป็นเงินที่เก็บมาตั้งแต่เริ่มทำงานที่อเมริกา หวังว่าจะไว้ใช้ตอนแก่ชรา. แต่ก็คิดและตัดสินใจได้ว่า ถ้าเราตายไปตอนนี้เงินที่เก็บมาก็ไม่ได้ใช้ จะเป็นของใครก็ไม่รู้. และมีความรู้สึกว่าต้องทำบุญกับหลวงพ่อวัดปากน้ำ ซึ่งท่านเปรียบเสมือนโรงงานผลิตกระแสไฟฟ้า. ท่านมีธรรมกาย คุณยายมีธรรมกาย ตัวเองจะได้มีโอกาสเข้าถึงธรรมกายและได้บุญมาก ๆ ก็เลยตัดสินใจทำบุญนี้. ทำแล้วมีความสุข ปีติใจตลอดเวลา. หลังจากนั้นผู้ส่งเคสมีโอกาสไปร่วมงานสลายร่างของคุณยาย กลับมาก็ตกงาน. คิดว่าทำไมบุญไม่ช่วย. แต่ตกงานได้ไม่กี่วัน ประมาณ 1 เดือน ได้งานซึ่งดีกว่าเดิม. คิดว่าทำไมบุญช่วย. ช่วงที่ตกงาน นั่งสมาธิน้อยลง จากที่เคยเห็นก็เรือนหายไป. สามีมักจะหาเรื่องและมีปากเสียงกันเสมอ. ประมาณเดือนธันวาคม 2545 ผู้ส่งเคสมีความรู้สึกปวดหัว นั่งสมาธิไม่ได้ ตัวร้อนวูบวาบ. กลางเดือนธันวาคมปีเดียวกัน แก้มข้างซ้ายไม่มีความรู้สึก ปากเบี้ยวไปด้านขวา เฉพาะบริเวณใบหน้า. พยายามอธิษฐานจิตให้หาย ประกอบกับการรักษาทางแผนปัจจุบันไปด้วย. อธิษฐานจิตว่าถ้าหายแล้วจะได้ไปบอกบุญอีก. ปรากฏว่าภายใน 1 เดือนอาการต่าง ๆ ก็หายไป ปากหายเบี้ยว หน้าดีขึ้นเป็นเหมือนปกติ. ตั้งใจจะนัดแนะเพื่อนกัลยาณมิตรเพื่อไปบอกบุญกันตามที่ได้อธิษฐานไว้ แต่ก็ยังไม่ได้ไป. ไปบอกเพื่อนในร้านอาหารที่ทำงานอยู่ ครั้งแรกที่ไปทำ งานเพื่อนก็วิพากษ์วิจารณ์ว่าบอกบุญมากไป ทำบุญมากไปเลยรับไม่ไหว. แต่ผู้ส่งเคสไม่โกรธ. จะยกตัวอย่างตัวเองว่า ถ้าไม่มีบุญอาจจะตายไปแล้วก็ได้. คิดว่ามันเป็นวิบากกรรมที่เราทำมา มันตามมาทัน แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร. บอกบุญต่อไปไม่หมดกำลังใจ แต่พวกเขาก็ทำมานิดหน่อย. มีช่วงหลังขาดบูชาข้าวพระมาบ้าง หยุดบ้าง อยากมาร่วมงานบุญแต่งานไม่ได้เพราะร้านขายดีช่วงเสาร์อาทิตย์. แต่ช่วงหลังหายจากอาการปากเบี้ยวก็ไม่สนใจ ลาได้ไม่ได้ก็หยุดไปเลย. โทรบอกเขาว่าหยุด 1 วัน เพราะรู้สึกว่าต้องเอาบุญก่อน. เมื่อวันที่ 13 เมษายน 2546 ที่ผ่านมา อาการดังกล่าวกลับมาอีกแล้ว แต่ครั้งนี้สลับกัน จากแก้มซ้ายเป็นแก้มขวา จากปากเบี้ยวข้างขวาเป็นข้างซ้าย. ครั้งนี้เพื่อนก็บอกสงสัยบอกบุญมากไป ปากเลยเบี้ยว. แต่ผู้ส่งเคสก็ไม่หมดกำลังใจ. นึกถึงบุญสร้างพระสังฆทาน และทำบุญมหาสังฆทาน 3,000 วัด ต่อไปเนื่องในวาระวันเกิด คุณครูไม่ใหญ่ 22 เมษายน. ตอนนี้ผู้ส่งเคสไม่ได้ทำงานแล้ว ใช้เวลาปฏิบัติธรรม ฟังเสียง คุณครูไม่ใหญ่ นึกถึงคุณยาย. อยู่ที่อเมริกา ไม่มีญาติพี่น้อง กำลังใจตอนนี้มีแต่ คุณครูไม่ใหญ่ เจ้าคะ ที่เป็นกำลังใจให้เต็มที่ ล้านเปอร์เซ็นต์เลย. อยากขอความเมตตาจาก คุณครูไม่ใหญ่ อยากทราบว่าทำไมถึงเป็นอย่างนี้ ทำผิดพลาดอะไร ทำวิบากกรรมมา แล้วจะมีวิธีแก้ไขอย่างไรถึงจะดี. อยากอยู่สร้างบุญกับ คุณครูไม่ใหญ่ และหมู่คณะไปนาน ๆ.