EP.127 ถูกจับเผานั่งยาง และกรรมของผู้ที่ว่าพระขี้เกียจ

ผู้ส่งเคส เป็น นักบุญอีสาน อายุ 34 ปี เกิดที่จังหวัดมุกดาหาร ได้เข้าวัดครั้งแรกประมาณปี พศ 2526 โดยการชักชวนของน้าสาว เคยเป็นอาสาสมัครช่วยงานฝ่ายอธิษฐานธรรมของวัด และเป็นกรรมการชมรมพุทธศาสตร์ ทำหน้าที่เป็นกัลยาณมิตรให้กับหมู่ญาติและเพื่อนๆ อยู่ช่วงหนึ่ง จนประมาณปี พศ 2533 ได้เริ่มแสวงบุญตามแหล่งพระกรรมฐานสายอื่น เช่น พระอาจารย์มั่น ต่อมาในช่วงที่วัดเริ่มสร้างธรรมกายเจดีย์ พี่สาวซึ่งเป็นอุบาสิกาที่วัด ได้ชวนให้สร้างองค์พระธรรมกายประจำตัว ประกอบกับมีความเป็นห่วงข่าวคราวเกี่ยวกับวัด และได้ยินคนวิพากษ์วิจารณ์ในทางเสียหาย ทำให้รู้สึกไม่สบายใจ จึงมีโอกาสกลับเข้าวัดอีกครั้ง ทำหน้าที่ให้ความกระจ่าง อธิบาย แก้ข้อสงสัย และตอบคำถามเรื่องราวของวัดตามที่ตนเองเคยสัมผัสมา ในปี พศ 2539 ได้เริ่มสั่งสมบุญ โดยมีพี่สาวเป็นกัลยาณมิตรต้นแบบในการกลับมาครั้งนี้ ด้วยความหวังที่จะเป็นหนึ่งในกองทัพธรรม มุ่งสู่ที่สุดแห่งธรรม ติดตามคณะสร้างบารมีตลอดไป บุญที่สั่งสมไว้ในอดีตที่นึกออกได้แก่ ซื้อที่ดินสร้างพุทธสถาน, ซื้อต้นกัลปพฤกษ์, เจ้าภาพบวชธรรมทายาท, กรรมการกองผ้าป่าและกฐิน, ประธานกองกฐินคุณยาย, ร่วมบุญกฐิน, องค์พระนอก 1 องค์, องค์พระสังฆาธิการ 1 องค์, ปล่อยปลา, สร้างหอฉัน, เททองหล่อรูปหลวงปู่, สังฆทาน 3,000 วัด เป็นต้น การทำหน้าที่กัลยาณมิตรยังจำกัดอยู่เฉพาะหมู่ญาติบางคนที่มีศรัทธา มักถูกญาติบางท่านคัดค้านต่อต้านเสมอ เพราะยังเชื่อผูกพันในธรรมเนียมจีนมาก โดยเฉพาะครอบครัวคุณลุงจะเหนียวแน่นที่สุด ในขณะที่คุณพ่อค่อนข้างผ่อนคลายกว่า ทั้งสองครอบครัวสนิทสนมกันมาก แต่คนที่มีศรัทธาและเข้าวัดธรรมกายมีเพียงผู้ส่งเคสและคุณแม่ ส่วนคนอื่นๆ มักมีข้ออ้างต่างๆ เช่น วัดนี้รวยแล้ว ผู้ส่งเคสไม่เคยคัดค้านการทำบุญสร้างกุศลที่ใด มีเท่าไหร่ก็จะแบ่งทำบุญตามกำลังเสมอ เคยชวนพี่น้องไปวัดกรรมฐานแถวบ้านหรือจังหวัดใกล้เคียงบ้าง

เรื่องราวเริ่มขึ้นจากความเป็นกัลยาณมิตรของผู้ส่งเคสที่แม้จะเผชิญกับกระแสต่อต้านจากญาติพี่น้องที่มีความเชื่อผูกพันในธรรมเนียมแบบจีนอย่างเหนียวแน่น แต่ก็ยังคงสั่งสมบุญและชักชวนญาติที่มีศรัทธา พี่ชายของผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นบุตรคนที่ 3 ของคุณลุง อายุ 36 ปี เป็นคนที่มีน้ำใจโอบอ้อมอารี สุภาพ ร่าเริง เป็นที่รักของทุกคน มีอาชีพรับเหมาก่อสร้าง ด้วยอาชีพนี้ทำให้ต้องพบปะผู้คนมาก ต้องดื่มเหล้าสูบบุหรี่ตามธรรมเนียม และเดินทางบ่อย ครั้งหนึ่งขับรถเร็วชนควายตายคาที่ ทำให้เกิดความสงสารและเป็นภาพติดตา พี่ชายเคยมีโอกาสบวชพระประมาณ 1 เดือนด้วยศรัทธาในหลวงปู่จาม พระกรรมฐานที่มุกดาหาร ในช่วงบวชได้ปฏิบัติธรรมและอุปัฏฐากหลวงปู่ด้วยความเลื่อมใส หลังสึกก็ยังแวะเวียนไปถวายจตุปัจจัยกับหลวงปู่และพระที่วัดอยู่เนืองๆ นอกจากนี้ยังร่วมบุญกฐิน ผ้าป่า สร้างวัด และบริจาคสาธารณกุศลตามกำลังเรื่อยมา