EP.128 เพื่อนเป็นพาล อาการประสาท

ผู้ส่งเคส เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ตั้งแต่เปิดเรียนจนปัจจุบัน เรียนที่บ้านวันธรรมดา และมาเรียนที่ห้องเรียนใหญ่วันศุกร์ มีพี่น้อง 6 คน ผู้ส่งเคสเป็นคนที่ 2 พี่ชายคนโตอยู่สหรัฐอเมริกา เมืองแอตแลนต้า รัฐจอร์เจีย พี่ชายคนนี้เป็นกัลยาณมิตรชวนให้ผู้ส่งเคสเข้าวัดในปี พศ 2542 ขณะที่วัดกำลังถูกสื่อโจมตี พี่ชายโทรทางไกลมาให้ความสว่าง เมื่อพี่ชายมาเมืองไทยในเดือนเมษายน พศ 2542 ผู้ส่งเคสจึงมากับพี่ชายเพื่อพิสูจน์ด้วยตนเอง เมื่อพี่ชายชวนสร้างพระ พ่อบ้าน (สามี) ก็บอกให้สร้าง องค์พระ 3 องค์ ก่อนที่จะไม่มีเงินสร้าง ต่อมาเดือนมิถุนายน ผู้ส่งเคสถูกเกษียณงาน จึงได้สร้างองค์พระประจำตัวทั้งครอบครัว ผู้ส่งเคสเข้าวัดสวนกระแสคนที่เข้าใจวัดผิดเพราะสื่อต่างๆ ซึ่งเป็นปีที่สื่อโจมตีวัดมากที่สุด ผู้ส่งเคสให้เกียรติตัวเองว่าเป็นลูกพระราช มีหัวใจรักและเห็นใจหลวงพ่อและหมู่คณะมากในช่วงนั้น ทั้งๆ ที่ยังไม่รู้จักหลวงพ่อ ผู้ส่งเคสมาวัดทุกอาทิตย์ตั้งแต่นั้นและลุยงานกัลยาณมิตร ทันทีที่หลวงพ่อให้รับป้ายบ้านกัลยาณมิตร ผู้ส่งเคสก็เปิดบ้านกัลยาณมิตรโดยความเห็นชอบของคุณแม่

ผู้ส่งเคสได้เปิดบ้านกัลยาณมิตรเพื่อเป็นสถานที่ให้คนมาปฏิบัติธรรม พ่อบ้าน (สามี) ในตอนแรกไม่พอใจมาก และบอกว่าไม่รู้ว่าใครจะมาที่บ้าน อาจเป็นอันตราย และกลัวว่าผู้ส่งเคสจะงมงาย ผู้ส่งเคสเข้าใจพ่อบ้านเพราะยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องวัดเท่าใดนัก แต่ใจของผู้ส่งเคสเปิดกว้างและยอมรับเรื่องราวของวัดได้อย่างแท้จริง ได้แต่เสียดายที่มาวัดช้าไป วันหนึ่งคุณแม่ตื่นขึ้นมาและให้แม่บ้านหาพวงมาลัยไปแขวนที่ป้ายบ้านกัลยาณมิตร คุณครูไม่ใหญ่สันนิษฐานว่าอาจเป็นเพราะคุณแม่เห็นอะไรบางอย่าง เช่น เทวดา หรือแสงสว่างจากป้าย การเปิดบ้านกัลยาณมิตรทำให้ลูกสาวของผู้ส่งเคสนั่งธรรมะได้ดี เข้าถึงความสุขภายใน เห็นองค์พระ และตรึกได้ตลอดเวลา ส่วนพ่อบ้าน ตอนแรกไม่ค่อยศรัทธา ติดบุหรี่และเหล้า ใช้เวลา 2 ปี กว่าจึงได้เข้ามาวัดพร้อมกับผู้ส่งเคสและลูกสาว ตอนนี้ได้เลิกเหล้าและบุหรี่หมดแล้ว

ชีวิตของคุณแม่เรียบง่าย เป็นแม่บ้านคนจีน มีความกตัญญู ดูแลพ่อแม่สามีและสามี ท่านมักจะฆ่าไก่ เป็ด ปลา ทำอาหาร คุณแม่เป็นคนใจดี แต่ไม่ค่อยรู้เรื่องบุญมากนัก ใครชวนทำอะไรก็ทำนิดๆ หน่อยๆ เพราะท่านไม่ได้หาเลี้ยงครอบครัว ต้องขอเงินจากคุณพ่อซึ่งมักจะขี้เหนียวต่อคุณแม่ ท่านจึงไม่ค่อยมีเงิน แต่ก็มีใช้ไม่ขาดมือ คุณแม่ป่วยเป็นอัมพาตตั้งแต่ 59 ปี เป็นครึ่งซีก สมองซีกซ้ายไม่ทำงาน เป็นอยู่นานเกือบ 20 ปี คุณแม่ท่านมีความดื้อ ยอมรับสภาพตนเอง เป็นที่ปรึกษาของลูกหลาน มีคนปฏิบัติดูแลตลอดเวลาป่วย คือพี่เลี้ยง ซึ่งมีความรักผูกพันคุณแม่มาก ผู้ส่งเคสเป็นผู้ชวนแม่ทำบุญและปลอบใจในยามแม่ใจตก งาน (ทรัพย์สิน) ของคุณแม่ที่ฝากไว้ ผู้ส่งเคสนำออกมาทำบุญกับหลวงพ่อจนหมดและแบ่งเป็นหลายๆ บุญ คุณแม่เสียชีวิตอย่างสงบในเดือนมีนาคม พศ 2543 เมื่ออายุ 79 ปี ขณะที่ผู้ส่งเคสบอกให้เอาปัจจัยใส่ซองให้ท่านเพื่อทำบุญบวชพระให้หลานของพ่อบ้าน พี่เลี้ยงได้อยู่ดูแลท่านจนเฮือกสุดท้ายเบาๆ คุณพ่อขณะนี้ป่วยด้วยโรคอัมพฤกษ์ มีคนดูแลคนเดียวกับคุณแม่จนคุณแม่หมดอายุขัย คุณพ่อไม่เชื่อเรื่องอะไรทั้งนั้น ชอบอ่านข่าว ดูทีวี ผู้ส่งเคสไม่สามารถทำให้ท่านเข้าใจเกี่ยวกับวัดได้ จึงต้องวางอุเบกขา เพราะเวลาพูดกันหากท่านไม่เชื่อจะพาลด่าคนนู้นคนนี้ ผู้ส่งเคสจึงไม่ค่อยได้เล่าเรื่องวัดให้ท่านฟังและไม่ค่อยได้คุยกับท่าน ขณะนี้ท่านอายุ 80 กว่าปี

พี่ชายคนโตที่ชวนผู้ส่งเคสเข้าวัดแต่งงานแล้ว มีบุตร 2 คน ลูกคนเล็กตอนเด็กเรียนเก่ง สอบได้ทุนมหาวิทยาลัยเอกชนชั้นนำ เรียนได้ 1 ปี ทะเลาะวิวาทกับเพื่อนร่วมหอ ต่อมาพบว่าเป็นโรคทางประสาท เนื่องจากเสพยาตั้งแต่ 15 ปี ตอนพบอาการทางสมองอายุ 19 ปี ปัจจุบัน 24 ปี เรียนไม่ได้อีก หากไม่กินยาควบคุมจะอาละวาดและด่าพ่อแม่ ตอนนี้ต้องให้ไปอยู่ที่อื่น