EP.130 มะเร็งหลอดเสียง เอ่ยสำเนียงด่าว่าคน

ผู้ส่งเคสเกิดที่ อเดชอุดม จอุบลราชธานี ปัจจุบันอยู่กรุงเทพฯ อยากเหาะได้แต่ยังเหาะไม่ได้ มีโอกาสพบคุณครูไม่ใหญ่ไปสอนธรรมะที่นั่น เกิดความประทับใจและตามมาวัดพระธรรมกาย มาวัดครั้งแรก 25 กรกฎาคม 2525 มาวัดเป็นประจำทุกต้นเดือน จนวัดมีข่าวโจมตีปี 2542 จึงมาทุกอาทิตย์ ลูกคนที่ 6 ของเตี่ย/แม่ ปัจจุบันบวชเป็นพระที่วัดพระธรรมกาย ลูกคนที่ 7 เป็นหมอ ผู้นำบุญ

ผู้ส่งเคสและหมู่ญาติมาวัดอย่างสม่ำเสมอ เตี่ยของผู้ส่งเคสมาจากเมืองจีน แม่เป็นลูกจีนมีเชื้อสายเขมร มาจากกัมพูชา เตี่ยกับแม่แต่งงานตามความเห็นชอบของผู้ใหญ่ ปักหลักที่ อเดชอุดม ทำอาชีพขายของเบ็ดเตล็ด รับซื้อขายข้าวเปลือก ขยันทำมาหากิน ครอบครัวมีฐานะดีขึ้น แม่ทำผิดศีล 1 คือทุบหัวปลาทำอาหาร ปลอบใจตัวเองเวลาทุบโดยท่องคาถา "สัพเพสัตตา ทุกขัง อนิจจัง อนัตตา" คุณแม่ป่วยเป็นมะเร็งในมดลูก ป่วยหนักจนเป็นอัมพาต พูดไม่ได้ เตี่ยเป็นคนจิตใจมั่นคง ซื่อตรง ใจคอกว้างขวาง เป็นผู้ให้ มีสัจจะ รักครอบครัว ผิดศีล 1 ตามแบบคนจีน คือเชือดเป็ด ไก่ ไหว้เจ้า หลายปี ตอนหลังซื้อที่ตายแล้วแทน ขายบุหรี่และติดบุหรี่ด้วย ดื่มสุราวันละเป๊ก เปลี่ยนมาดื่มเบียร์ เมื่อมีลูกเป็นหมอ พยายามอดบุหรี่ บางครั้งแอบสูบ หมอมาก็รีบเก็บ เตี่ยป่วยเป็นนิ่วในถุงน้ำดีและมะเร็งปอด หมอบอกเตี่ยจะเสียชีวิตใน 3 วัน 3 วันก่อนเสียชีวิต เตี่ยไม่ยอมพูดแล้วตามที่หมอบอก ลุกขึ้นนั่งเองไม่ได้ ต้องช่วยประคอง มีเหตุการณ์แปลกๆ คือวันหนึ่งลุกพรวดขึ้นนั่งเอง เห็นพระลูกชายมา อีกครั้งเรียกหลานบอกพระมา ให้ไปใส่บาตร อีกครั้งบอกใครเอาคราดแหลมๆ ทิ้งไว้หน้าประตู ให้เอาออกไป (ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น) ลูกบอกให้นึกถึงพระ เตี่ยก็เงียบ ลูกหลานที่เข้าวัดมาห้อมล้อมให้เตี่ยดูพระ นึกถึงพระในตัว มีบรรยากาศสดชื่นเหมือนมีงานบุญ มีคนแนะนำให้ยา/มอร์ฟีนเตี่ยเมื่ออาการหนัก จะได้หลับไปเลย ลูกหลานไม่เห็นด้วย กลัวเตี่ยไม่สติ 3 วันก่อนเสียชีวิต เตี่ยไม่ยอมกินอาหาร/ดื่มน้ำ