EP.137 เมื่อทองคำกลายเป็นเศษกระดาษ

ชื่อ: ไม่ได้ระบุ (เป็นลูกสาวคนโต) ภูมิลำเนา: ไม่ได้ระบุชัดเจน (เกี่ยวข้องกับ จีน และ บางลำพู) เวลา: เหตุการณ์ตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่ 2 (ประมาณปี 2488) จนถึงปัจจุบัน (อายุ 60 ปี) แนวคิด: สอบถามเรื่องราววิบากกรรมของพ่อ แม่ และตนเอง โดยเฉพาะเรื่องการสูญเสียทรัพย์สิน การถูกฆาตกรรม และอุปสรรคในการศึกษา

ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องพ่อ ซึ่งเก็บเงินมากจนต้องแลกเป็นทองคำเก็บไว้ใต้เตียง ด้วยความกตัญญู หลังสงครามโลก พ่อนำทองทั้งหมดไปแลกเป็นเงินจีนเพื่อกลับไปเยี่ยมพ่อแม่และให้เงิน แต่ทางการจีนประกาศยกเลิกเงินสกุลนั้น ทำให้ทองเท่ากับศูนย์ ซ้ำโรงงานทอผ้าที่สร้างมาถูกไฟไหม้ เหลือแค่ร้านชำเล็กๆ จากเศรษฐีกลายเป็นคนชั้นกลาง ต่อมาพี่ชายพ่ออพยพมาขออาศัย พ่อด้วยความกตัญญูและธรรมเนียมจีนที่ถือพี่ชายเหมือนบิดา จึงยกร้านชำให้ พี่ชายกลับไล่พ่อและครอบครัวออกจากบ้าน ให้ไปทำกินเอง พ่อพลิกจากคนชั้นกลางเป็นคนชั้นล่างทันที ต้องอาศัยวัดอยู่ แต่พ่อไม่ท้อ ขยัน นำกาแฟจากญาติมาคั่วขาย อาศัยลานวัดเป็นโรงงานชั่วคราว ทำไปทำมาก็ตั้งตัวได้อีกครั้ง มีโรงงาน มีโรงแรม ฐานะดีขึ้นมาก ได้อยู่บ้านคฤหาสน์ใหญ่ แม่ของผู้ส่งเคสมีพี่น้อง 6 คน เป็นหญิง 5 ชาย 1 ผู้ส่งเคสเป็นคนโต ตอนแม่ยังไม่มีลูกชาย พ่อขอมีอนุอีกคน แม่ก็อนุญาตและจัดหาเจ้าสาวให้ แต่ก่อนแต่ง แม่ก็ให้กำเนิดลูกชาย แต่งานแต่งยกเลิกไม่ได้ หน้าบ้านคฤหาสน์มีต้นหางนกยูงใหญ่ 2 ต้น พ่อเห็นพื้นที่ว่างจะแบ่งขายได้เงินเยอะ จึงสั่งช่างโค่นต้นหางนกยูง ไม่มีช่างทำสำเร็จ พ่อจึงลงมือโค่นเองด้วยจอบ เช้าวันหนึ่งแม่ซึ่งไม่สบายพักอยู่ที่บ้าน ถูกฆาตกรรมโดยญาติห่างๆ ที่พ่อเคยช่วยชีวิตไว้ (พาไปรักษาโรคไทฟอยด์ ให้อยู่ด้วย) ใช้จอบอันนั้นฟันศีรษะเสียชีวิต ผู้ส่งเคสมีคำถามเกี่ยวกับกรรมของพ่อ แม่ และตนเอง ผู้ส่งเคสเป็นคนฉลาด เรียนเก่ง ได้ฉายาหนึ่งใน 5 เสือ ทำชื่อเสียงให้โรงเรียน แต่ไม่มีโอกาสเรียนมหาวิทยาลัย เพิ่งมาเรียนตอนอายุ 59 ปี (ปีที่แล้ว) ตอนนี้อายุ 60 ดูเหมือนสาวๆ คาดว่าจะได้เรียนถึงปริญญาโท