EP.800 คล้ายจะเหมือนกัน

ผู้ส่งเคสเรียนจบด้านการสื่อสารมวลชน เอกวิทยุกระจายเสียง จากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ได้ประกอบอาชีพผลิตรายการวิทยุทั้งเพลงและสาระความรู้มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2529 จนถึงปัจจุบัน รวมกว่า 20 ปี ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการสถานีวิทยุแห่งหนึ่ง ด้วยประสบการณ์ในอาชีพ ทำให้ผู้ส่งเคสได้ร่วมก่อตั้งสมาคมวิทยุโทรทัศน์กล้าตะวัน เพื่อสนับสนุนการเผยแผ่ธรรมะของพระธรรมกาย องค์กรได้รับรางวัลเทพทอง พระราชทานประจำปี พ.ศ. 2546 ในฐานะองค์กรดีเด่นและบุคคลดีเด่นด้านวิทยุกระจายเสียง ผู้ส่งเคสรู้สึกภาคภูมิใจที่เป็นลูกพระธรรมคนหนึ่งที่ได้ทำชื่อเสียงและช่วยงานพระศาสนา และกราบขอบพระคุณ คุณครูไม่ใหญ่ ที่เปิดโอกาสให้ได้สร้างบารมีในแนวทางที่ตนเองถนัด

เรื่องราวเริ่มต้นที่ครอบครัวของคุณพ่อของผู้ส่งเคส ท่านเป็นคนไทยเชื้อสายจีน มีความรู้พออ่านออกเขียนได้ เป็นคนทำงานไม่ละเอียดและช้ามาก แต่ใจดีที่สุดในโลก ใครจะมาด่าว่า หรือโกงท่าน ท่านก็ไม่โกรธเลย ท่านบอกว่า ใครทำอย่างไรก็ได้ผลอย่างนั้น ไม่ต้องไปทะเลาะด้วย เดี๋ยวเขาก็จะได้รับผลจากคนอื่นเอง คุณพ่อแต่งงานกับคุณแม่ซึ่งเป็นคนไทย โดยผู้ใหญ่จัดการให้ มีลูกด้วยกัน 4 คน ผู้ส่งเคสเป็นคนโต คุณพ่อรักคุณแม่มาก ยอมทุกอย่าง ไม่เคยเถียงคุณแม่เลยเพราะท่านใจดีเป็นที่หนึ่ง เวลาคุณแม่โมโห จะชอบคว้าของใกล้ตัว เช่น มีด ขวดน้ำ ขว้างปาเป็นประจำ แต่คุณพ่อจะรู้ทาง คอยหลบ และไม่เคยตอบโต้ สำหรับคุณแม่ ท่านยอมคุณพ่อหมดทุกอย่าง ยกเว้นอย่างเดียวคือไม่ยอมขาดคุณแม่ไป คุณพ่อกับคุณแม่ช่วยกันทำมาหากินด้วยการขายอาหาร จนมีฐานะมั่นคง สามารถซื้อบ้านได้หลังหนึ่ง

แต่วันหนึ่ง เกิดอุบัติเหตุ บ้านที่สร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรงถูกไฟไหม้ ไฟลามมาจากบ้านหลังอื่นมาถึงบ้านครอบครัวผู้ส่งเคสเป็นหลังสุดท้าย แม้จะไม่ใช่จุดเริ่มต้น แต่เมื่อไฟไหม้แล้วก็ไม่เหลืออะไรเลย หลังไฟไหม้ ยังพอเห็นซากบ้านอยู่บ้าง คุณพ่อจึงต่อเติมซากบ้านนั้นและอาศัยอยู่ที่เดิม เพราะท่านอารมณ์เย็นมาก น้ำแข็งว่าเย็นแล้ว ใจท่านเย็นกว่า ส่วนคุณแม่และลูกๆ ใช้เงินค่าประกันบ้านไปร่วมหุ้นซื้อบ้านกับน้องชายแท้ๆ ของคุณแม่ แต่อยู่ได้ไม่นาน น้องชายคุณแม่ก็เหมือนปลา ฮุบเอาบ้านไปเป็นของตนเองทั้งหมด คุณแม่จึงต้องแยกไปเช่าบ้านอยู่ และรับจ้างเล็กๆ น้อยๆ เพื่อเลี้ยงน้องสาวคนสุดท้อง ส่วนน้องชายผู้ส่งเคสไปอยู่กับน้าที่ต่างจังหวัด ตัวผู้ส่งเคสเองมาอยู่กับคุณพ่อในช่วงนั้น

ช่วงนั้นคุณพ่อลำบากมากที่สุด ท่านต้องไปเป็นแรงงานรับจ้างทำงานในตลาด เพราะไม่มีความรู้ ท่านรับจ้างเข็นของ ล้างแผง เก็บขยะ ทั้งๆ ที่บุคลิกและโหงวเฮ้งท่านดีมาก รูปหล่อ ผิวขาว จมูกโด่ง หน้าตาดี ใครๆ ในตลาดก็สงสัยว่าทำไมท่านมาทำงานแบบนี้ แม้จะได้ค่าแรงรายวันเล็กๆ น้อยๆ แต่คุณพ่อก็เก็บหอมรอมริบ ทำไปยิ้มไป เก็บเงินไป แล้วส่งให้ลูกเรียนหนังสือถึงระดับปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เมื่อผู้ส่งเคสเรียนจบได้ไม่กี่เดือน คุณพ่อก็เตรียมตัวจะมางานรับปริญญา ท่านดีใจมากที่เงินจากน้ำพักน้ำแรงจากการรับจ้างเข็นของ ล้างแผง เก็บขยะ สามารถส่งลูกเรียนจบปริญญาได้ ท่านเตรียมตัวจะมาในงานแสดงความยินดี แต่กลับป่วยด้วยโรคท้องเสียอย่างแรงเข้าโรงพยาบาลได้ประมาณ 3 วันก็เสียชีวิต ด้วยอาการติดเชื้อในเลือดในวัย 57 ปี ไม่มีโอกาสได้มาร่วมฉลองรับปริญญาลูกเลย ผู้ส่งเคสรู้สึกเสียใจมาก

ในส่วนของคุณแม่ ท่านเป็นคนอารมณ์ร้อน สมัยสาวๆ ถ้าโมโหจะขว้างปาข้าวของ ท่านหาเงินเก่งและใช้เงินเก่งด้วย หลังจากไฟไหม้บ้านได้ระยะหนึ่ง คุณแม่ก็มาเป็นแม่ครัวอยู่สถานพินิจเด็กที่ทำความผิด พร้อมกับออกเงินกู้ด้วย มีลูกหนี้คุณแม่หลายรายที่เป็นเหมือนพวกซามูไรเก่า คือชักดาบ ไม่จ่ายคืน แต่คุณแม่ก็ไม่เข็ด เพราะเห็นว่าเป็นช่องทางรายได้จากดอกเบี้ยที่ดี จนรายที่หนักที่สุด เป็นผู้หญิงที่รู้จักกันไม่นาน ก็มาหลอกเอาเงินก้อนสุดท้ายจากการเกษียณงานของคุณแม่ไป มาคราวละ 20,000, 50,000 หลายครั้ง จนยอดเงินถึง 300,000 บาท โดยไม่ได้เงินคืนเลยแม้แต่บาทเดียว ผู้ส่งเคสปกติเป็นคนฉลาดมาก แต่สงสัยว่าทำไมคุณแม่ถึงหลงเชื่อคนนี้ได้

ผู้ส่งเคสมีเพื่อนสนิทคนหนึ่ง รู้จักกันมาประมาณ 15 ปีแล้ว ความพิเศษของเพื่อนคนนี้คือ เมื่อสอบถามประวัติกันดูแล้วจึงทราบว่า เกิดวัน เดือน ปีเดียวกัน และ ณ โรงพยาบาลเดียวกัน คือ วันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2508 โรงพยาบาลราชวิถี เวลาตกฟากต่างกัน ผู้ส่งเคสเกิดตอนกลางคืน ส่วนเพื่อนเกิดตอนเช้า การได้ทราบข้อมูลนี้ทำให้ทั้งสองคนตื่นเต้นมาก และรู้สึกสนิทสนมกันมากขึ้น จากการสอบถามเหตุการณ์ในอดีต ทั้งสองคนเจอเหตุการณ์ดีหรือร้ายในเวลาใกล้เคียงกัน ทำให้เข้าใจว่าดวงนอกกับดวงในเหมือนกัน จะคอยบอกกันว่าช่วงไหนโชคดีหรือโชคร้ายเพราะดวงเหมือนกัน เช่น จะเตือนให้ระวังของหาย กระเป๋าตังค์หาย ถึงจะมีวันเดือนปีเกิดเดียวกัน แต่คนละพ่อแม่ ทำให้รูปร่างต่างกันมาก ผู้ส่งเคสสูงใหญ่ เชื้อสายจีนตามคุณพ่อ สุขภาพค่อนข้างแข็งแรง ส่วนเพื่อนรูปร่างเล็กกะทัดรัด เป็นคนไทยแท้ๆ สุขภาพโดยรวมแข็งแรง ยกเว้นเวลาโรคถุงน้ำดีกำเริบจะทรมานมาก เพราะเพื่อนเป็นโรคถุงน้ำดีโป่งพองมาตั้งแต่กำเนิด ต้องผ่าตัดใหญ่ตอนอายุ 14 ปี เพื่อนเคยพูดว่า ชาติก่อนคงเคยวางยาพิษใคร ชาตินี้จึงมีโรคประจำตัว บอกว่าหมดชาตินี้คงได้ไปเกิดเป็นนางฟ้าเพราะทำความดีมาตลอด ผู้ส่งเคสเคยชวนเธอมาวัดพระธรรมกาย เธอมาเพียงครั้งเดียวและไม่ได้มาอีกเลย เพราะเธอเสียชีวิตไปแล้ว

ผู้ส่งเคสกับเพื่อนทำงานอยู่บริษัทเดียวกันประมาณ 10 ปี ผู้ส่งเคสทำงานด้านจัดรายการวิทยุ เป็นพิธีกร งานใช้เสียงทุกชนิด มีรายได้พอสมควร ส่วนเพื่อนซึ่งวันเดือนปีเกิดเดียวกัน พัฒนาตัวเองได้ดีมาก จากคนจบ ปวช. เข้ามาทำงานในบริษัท จนเป็นผู้จัดการฝ่ายขายโฆษณา เงินเดือนใกล้เคียงแสนบาท ทำงานอะไรก็ประสบความสำเร็จ เป็นที่รักของนายจ้างและลูกค้า

เมื่อปลายปี พ.ศ. 2547 โรคถุงน้ำดีโป่งพองกำเริบ ทำให้เธอต้องผ่าตัดหลายครั้ง แต่ทุกครั้งหลังผ่าตัด จะฟื้นตัวได้รวดเร็วมาก กลับมาทำงานได้ปกติ เธอกำลังใจดีมาก หลายครั้งนอนป่วยแต่ก็ยังโทรศัพท์คุยงานโฆษณากับลูกค้า ชีวิตเธอมีงานเป็นลมหายใจ แต่ผ่าตัดครั้งล่าสุด หมอบอกเป็นมะเร็งที่ตับ ทั้งที่ไม่ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ และอายุเพียง 40 ปีเท่านั้น ครั้งนี้เธอนอนป่วยอยู่หลายเดือน ต้องทำงานติดต่อทางโทรศัพท์อยู่บนเตียง ทำงานปนกับความเจ็บปวดจากโรคมะเร็ง แต่เธอก็กำลังใจดี เพราะเจ้านายที่ทำงานใหม่เสนอเงินเดือน 100,000 บาทและจัดห้องทำงานไว้ให้หากเธอหาย เธอเคยพูดว่า ชีวิตคนต้องมีลมหายใจ ต้องมีงานทำ และมีเงินใช้ ชีวิตต้องเดินต่อไป ต้องสูดลมหายใจเข้าไว้ เป็นเรื่องแปลกดีที่เธอมีงานและเงินรออยู่ แต่ไม่สามารถรักษาลมหายใจไว้ได้ ที่สุดเธอก็หมดลมหายใจไปอย่างสงบ หลังต่อสู้ความเจ็บปวดจากโรคร้ายมานาน